Pray for London

Precies een jaar geleden waren de aanslagen in Brussel. Dit is zo'n dag dat je nog exact weet waar je was en wat je op dat moment deed. Net zoals op 9/11. Op 22 maart 2016 was ik aan het werk toen ik een berichtje ontving dat er vermoedelijk een aanslag was gepleegd in Brussel. Samen met mijn collega's hebben we de tv aangezet en het nieuws gevolgd. Zo dichtbij, zo beangstigend, weer een aanslag. Wanneer stopt het?

 

Vandaag precies een jaar na de aanslagen in Brussel komt er een nieuwsfeed binnen op mijn telefoon dat er een persoon in een auto mensen heeft aangereden in London. Nu een paar uur later wordt er gesproken van een vermoedelijke aanslag en zijn er al 4 doden en zeker 20 gewonden. Mijn gedachten gaan uit naar de slachtoffers, de nabestaanden, de omstanders de hulpverleners en alle andere die door dit incident geraakt zijn. 

 

Na dit soort berichten vraag ik me toch af in wat voor een wereld mijn kinderen gaan opgroeien. Ik ben blij dat ze nog klein zijn en niets meekrijgen van de haat en het geweld in deze wereld. Maar ik vraag me wel geregeld af hoelang ik ze hiertegen nog kan beschermen. Ze worden steeds ouder. Ze krijgen steeds meer mee van hun omgeving. Er gaat een moment komen dat ze vragen gaan stellen. Wat ga je ze dan vertellen? Op dit moment heb ik werkelijk waar geen idee. Ik ben blij dat het nog niet zo ver is en probeer ze zo lang mogelijk af te schermen van deze gruweldaden. 

 

Als ouder wil je dat je kinderen in een liefdevolle/zorgeloze wereld opgroeien. Mijn wens is dat mijn kinderen zich geen zorgen hoeven te maken over hoe deze wereld in elkaar zit en waarom sommige mensen gruweldaden plegen op grond van geloof/ras/huidskleur/denkwijzen etc. Of dit gaat lukken? Ik vrees ervoor. 

 

Toch hoop ik dat mijn kinderen (en alle andere kinderen), kind mogen zijn. Mogen genieten van alles wat hoort bij kind zijn en niet bang hoeven te zijn voor wat er om hen heen gebeurt. Laten we vooral genieten van het leven en proberen niet in angst te leven. Hoe staan jullie hierin?