Geen roze, maar een grijze wolk!

Je zou toch denken dat je na twee prachtige jongens en een meisje de meest gelukkige moeder ter wereld bent. Ja dat ben je zeker, alleen wat als je daar nu niet van kan genieten? In deze (persoonlijke) blog deel ik jullie mijn gevoelens van de afgelopen 3-4 maanden. 

 

Als je denkt aan aan een postnatale depressie dan denk je aan de film "De gelukkige huisvrouw", een vrouw die niets van haar kindje moet weten. Als je postnatale depressie op google intypt en je kijkt bij de afbeeldingen, dan zie je alleen maar vrouwen die niets van hun kindje moeten hebben. Is het dan allemaal zo zwart/wit? 
 
Na mijn bevalling moest ik allereerst heel erg wennen aan de nieuwe situatie. Het eerste wat ik dacht toen ik thuis kwam was, poeh dit gaat druk worden. Ik ben benieuwd of ik dit aan kan. Ik vroeg me echt af of ik dit aan zou kunnen. De weken die daarop volgenden kon ik nou niet echt zeggen dat ik op een roze wolk zat. Ik hou met hart en ziel van mijn kindjes, maar ik zag (en zie nog steeds) alles wel met een grijs randje. Het enige wat ik wilde was me thuis op de bank nestelen en vooral alle vormen van sociaal contact mijden. Huilen om niks, ach dat zullen wel kraamtranen zijn. Want een postnatale depressie kan het toch niet zijn? Ik heb tot slot van rekening de film "De gelukkige huisvrouw" gezien, en hoe ik me gedraag en voel lijkt daar absoluut niet op. Wat is het dan wel? Voor mijn gevoel stelde ik me gewoon aan. Het zullen mijn hormonen wel zijn en het zal ook wel een kwestie van wennen zijn aan de nieuwe situatie. Daar komt bij dat ik een kei ben in het opzetten van een masker. Ik weet wat de maatschappij van mij verwacht en ik kan me op die manier dan ook gedragen, wel met alle gevolgen van dien. Want heel eerlijk ga je je daardoor alles behalve beter van voelen. 
Toch vond ik het moeilijk om te erkennen dat er wellicht meer speelt. Ik ben wat dat betreft een harde tante. Ik zet m`n verstand op nul en ga gewoon door en ga daar mezelf aan voorbij. De eerste maanden na Evy haar geboorte heb ik dan ook zoveel mogelijk gedaan wat de maatschappij van mij verwachtte. Het enige wat ik niet deed was contact zoeken met de buitenwereld. In deze maanden heb ik niet tot nauwelijks contact gehad met mijn familie en vrienden. En als er dan iets gepland stond, zocht ik naar excuses om er onderuit te komen. Dit alles kostte mij heel veel energie en kwam mijn gezondheid niet ten goede. Ik hoor helaas tot de categorie emotie eten, dus in die tijd heb ik me dan ook achter het eten verschuilt. Dit is echt een slechte gewoonte, maar als je niet weet wat je met jezelf aan moet, zoek je naar andere "oplossingen".
10 weken na Evy haar geboorte was ik het echt beu. Dit kon zo niet langer. Ik voelde dat er meer speelde, dus ik heb aan de bel getrokken. Meerdere deskundigen hebben het nu bevestigd. Ja, ik heb een postnatale depressie. Het hoge woord is eruit. Het voelt voor mij als falen, maar ik weet dat dit niet zo is. Ik voel me op dit moment ook de slechtste moeder die er is. Laatst zei Jaimey zelfs: 'Mama ik wil dat papa naar huis komt, want die is liever'. Dan breekt echt je moederhart. Het is voor mij echt heel moeilijk. Ik wil het gedrag wat ik vertoon helemaal niet vertonen, maar op dit moment lukt het mij niet om anders te reageren of te doen. Ik kan mijn gevoel helaas niet veranderen. 

 

Ik vind het belangrijk om dit onderwerp onder de aandacht te brengen. Veel vrouwen schamen zich hiervoor (waaronder ik) en daardoor lijkt het een soort taboe. In de perfecte wereld wordt verwacht dat je na de geboorte van je kindje op die welbekende roze wolk zit, want je behoort tot slot van rekening tot die gelukkige die wel een kindje heeft kunnen krijgen. Dan is (voelt) het haast ondankbaar dat je daar niet van kan genieten. Helaas is dit niet zo. Je bent niet ondankbaar, je zou niets anders willen dan volop genieten, maar het lukt niet. Nu is het niet zo dat als je niet aan het beeld van "De gelukkige huisvrouw" voldoet, dat je geen postnatale depressie kan hebben. Deze komt in verschillende vormen en gradaties voor en iedereen voelt zich anders en gaat daar anders mee om. In mijn geval heb ik voornamelijk last van:
- Een angst die ik niet kan verklaren;
- Bang dat dit gevoel nooit meer overgaat;
- Ik ben somber;
- Ik ben heel prikkelbaar, waardoor ik snel mijn stem verhef en boos word;
- Ik ben snel geïrriteerd, ik kan echt niets hebben;
- Ik voel me onzeker;
- Ik voel me de gehele dag door rusteloos/opgejaagd. Alsof ik nog van alles moet doen, maar het niet klaar krijg; 
- Alles kost me heel veel moeite. Het is me al snel te veel, waardoor ik me nog slechter voel;
- Ik slaap slecht en ben daardoor ook vermoeid;
- Ik kan me slecht concentreren;
- Ik vergeet echt alles;
- Ik probeer sociale contacten te vermijden;
- Ik huil makkelijk en veel;
- Ik geef mezelf van alles de schuld;
- Ik heb het gevoel dat ik het allemaal niet meer in de hand heb;
- Ik voel me ongelukkig;
- Ik voel vaak ook helemaal niks;
- Ik voel me ontzettend schuldig naar Jimmy en de kids toe.
Het advies voor nu? Neem tijd voor jezelf, ga sporten, probeer te genieten, sluit je niet op. Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Met 3 kleine kindjes en een man die veel weg is, is het moeilijk om tijd voor jezelf nemen. De jongens gaan 1 dag naar oma, 1 dag naar de kinderopvang en twee ochtenden naar de peuterspeelzaal. Ik voel me best schuldig dat ik ze zo vaak wegbreng, maar aan de andere kant denk ik ze zullen het daar vast leuker vinden dan thuis. Op die momenten heb ik alleen Evy thuis en als zij slaapt ga ik even sporten om mijn hoofd leeg te maken (helaas is het alleen voor korte duur) of kruip ik even op de bank om een serie te kijken. Ook het bloggen helpt me om mijn gedachten op wat anders te zetten. Ondanks dat ik me dus absoluut niet goed voel, helpt mijn focus op mijn fitjourney me wel, omdat dat het enige is waar ik een beetje grip op lijkt te hebben. De komende tijd moet ik aan mezelf gaan werken en zal ik dit ook gaan doen met hulp van buitenaf. Zodat ik straks weer lekker in mijn vel zit, normaal kan reageren en het niet al veel is als ik een vaatwasser heb uitgeruimd. Maar we gaan ermee aan de slag, want ik wil de oude "ik" weer terug. Hopelijk snappen nu de mensen uit mijn omgeving waarom ik de laatste tijd zo afwezig ben geweest. 

Ik ben blij dat ik dit met jullie heb kunnen delen en ik ben benieuwd of meer vrouwen dit herkennen?