Mijn bevallingsverhaal!

Morgen wordt Evy alweer 4 maanden, dus vond ik het tijd om mijn bevallingsverhaal met jullie te delen. Ben je benieuwd? Lees dan snel verder!

Sinds september wisten we dat Evy op 5 januari geboren zou worden. Dit is een groot voordeel van een geplande keizersnede. Waarom een keizersnede? Een week voor Jaimey zijn geboorte zijn we middels een scan erachter gekomen dat mijn bekken te smal is (zou je toch niet zeggen hè) en dat een natuurlijke bevalling voor mij geen optie is. 

 

Op 4 januari moesten we ons om 16.00 uur in het ziekenhuis melden voor een CTG en een allerlaatste controle. Alles was in orde en we kregen te horen dat we ons de volgende dag om 10.30 uur in het ziekenhuis moesten melden. De keizersnede zou aan het begin van de middag gepland staan. Op zich voelt zo'n laatste avond best vreemd. Je weet gewoon zeker dat je de volgende dag (als alles goed gaat) je kleintje in je armen mag houden. Net als bij de jongens zijn we nog even uit eten gegaan met z'n tweetjes. Al kon ik niet heel veel eten, aangezien Evy nog heel hoog zat en ik ontzettend veel last had van maagzuur. In de avond heb ik bewust nog even wat eten op (met veel tegenzin), omdat ik daarna nuchter moest blijven en uit ervaring wist dat ik de dag van de keizersnede niks te eten zou krijgen. 

 

Op 5 januari meldden wij ons netjes (en vol zenuwen) om 10.30 uur in het ziekenhuis. We kregen een kamer toegewezen en ik heb eerst alle kleertjes uitgepakt en Evy haar eerste pakje klaar gelegd. Rond 12.00 uur was er nog geen zuster langs geweest, dus hebben we maar even aan de bel getrokken. Vervolgens kreeg ik nog een keer een CTG, mocht ik een mooi operatieshirt aan en kreeg ik een pilletje om mijn maag te kalmeren. Deze zou ik een half uur voor de keizersnede moeten innemen. Ze gaven aan dat ze me om half 2 kwamen halen, dus we hadden nog de tijd. En wat doe je in de tussentijd? Een beetje zappen, 10 keer Facebook openen, maar eigenlijk voor alles veel te zenuwachtig zijn. Om 13.00 uur werd er opeens op mijn deur geklopt en daar stonden de zusters om mij op te halen. Ik heb nog gauw mijn pilletje ingenomen, maar was bang dat deze niet meer zou werken. Het vervelende van dit gedeelte is dat Jimmy niet mee mag, die zie ik pas weer op de operatiekamer. Ik ben dus alleen als ze de ruggenprik zetten en dat vind ik vreselijk. Ik heb echt een hekel aan prikken. 

 

Op het operatiekwartier moest ik nog even wachten. Mijn gynaecoloog kwam nog wat bemoedigende woorden tegen me zeggen en toen werd ik klaar gemaakt voor de operatie. Eerst werd er een infuus geprikt. Dit is echt een vervelende prik. Daarna kwam de anesthesist voor het zetten van de ruggenprik. Bij Jaimey was dit niet helemaal goed gegaan en heb ik maanden gelopen met gevoelloze tenen. Ik had deze angst dus wel weer. Voor mijn gevoel duurde het best lang, maar uiteindelijk zat hij erin. 

 

Daarna brachten de zusters mij naar de operatiekamer en daar begon de ellende waar ik zo bang voor was. Ik werd echt heel erg ziek. Ik moest overgeven en voelde dat ik weg zou vallen. De anesthesist heeft me gauw een pepmiddel gegeven, maar dit alles kwam doordat mijn bloeddruk door de ruggenprik heel snel daalde. Dit had ik bij Remy ook gehad, alleen daar ben ik echt even weg geweest. Dat is nu gelukkig niet gebeurd, maar fijn was anders. Gelukkig kwam Jimmy al snel binnen en kon de gynaecoloog aan de keizersnede beginnen. Het duurde deze keer iets langer, vanwege het littekenweefsel van de vorige keren. Maar om 13.57 uur is onze Evy geboren. Na een check-up bij de kinderarts werd ze bij mij gelegd. Ik heb meteen haar mutsje afgetrokken, omdat ik wilde zien of ze haartjes had. Ze zeggen namelijk veel maagzuur betekent een kindje met veel haartjes. En man man man wat heb ik een maagzuur gehad. Gelukkig had ze redelijk wat haartjes. 

 

Mijn geluk kon niet op toen de anesthesist en mijn gynaecoloog besloten er een natuurlijke keizersnede van te maken. Dit houdt in dat Evy gedurende het hechten bij mij mocht blijven en niet met Jimmy mee naar boven zou gaan, zoals bij de jongens wel is gebeurd. Dit was de allereerste keer dat ze dit deden, maar ik had er geen moeite mee. Totdat ik opeens het gevoel in mijn benen en buik begon terug te krijgen en de gynaecoloog nog niet klaar was. Ik kon mijn benen weer bewegen en ik voelde dat de gynaecoloog aan het hechten was. Het deed niet zeer, maar ik vroeg me af hoelang het zou gaan duren voordat het wel pijn zou gaan doen. Ik lag daar echt niet op mijn gemak. Van de anesthesist moest ik mijn pijnpomp gebruiken, maar ik had het gevoel dat dit niet hielp. Later vertelde Jimmy dat de anesthesist niet de hele tijd in de ruimte was. Gelukkig wist ik dat op dat moment niet, anders was ik denk ik echt gaan flippen. Het hechten duurde voor mijn gevoel uren. Ik kon op dat moment helemaal niet genieten van Evy en ik was zo bang dat ik pijn zou gaan voelen. Uiteindelijk is dat gelukkig niet gebeurd, maar ik voelde me echt niet prettig. Toen mijn buik eindelijk dicht was moesten we nog even naar de uitslaapkamer voordat we eindelijk naar onze kamer konden. 

 

Eenmaal op de kamer kwamen de zusters Evy en mij wassen en hebben wij vol trots onze familie en vrienden gebeld en geappt. 

 

Het voordeel van bevallen in België is dat je een pijnpomp krijgt. Deze pomp geeft je elk uur een bepaalde hoeveelheid pijnstilling en indien nodig kan je bijdrukken. Dit heb ik dan ook met enige regelmaat gedaan, niet wetende wat het effect zou zijn op mijn lichaam. Die nacht had ik opeens geen gevoel meer in mijn linkerbeen. Ik snapte er niets van. Ik dacht dat ik mijn been al kon bewegen, waarom nu niet meer? Maar stond er verder niet bij stil. Ik had me wellicht wel vergist. Die nacht en de volgende dag kreeg ik extra controles van de zusters aangezien mijn bloeddruk heel laag was (60 over 40). Nu moet ik er wel bij zeggen dat ook tijdens mijn zwangerschap mijn bloeddruk niet heel hoog was, maar dit vonden ze toch wel verontrustend. Ook het feit dat het gevoel in mijn been steeds weg viel was niet goed. Later bleek dat dit door de pijnpomp kwam. De medicatie zorgde ervoor dat mijn bloeddruk daalde en de slang van de pijnpomp zat blijkbaar tegen een zenuw aan, waardoor ik het gevoel in mijn been verloor. Dit werd nog eens bevestigd toen ik na een dag voor het eerst mijn bed uit moest. Ik kon niet op mijn benen staan en werd niet goed, waardoor ik bijna viel. De keuze was toen snel gemaakt. De pijnpomp moest er eerder uit. Niet heel prettig, maar het was beter voor mijn lichaam. Ik moest het vanaf dat moment doen op paracetamol. Hierdoor heb ik wel meer pijn gehad aan mijn buik, maar het was het wel waard. 

 

De dagen in het ziekenhuis hebben we heerlijk kunnen genieten van Evy en wat waren we blij als de jongens even op visite kwamen. Na 5 dagen mocht ik lekker naar huis en kon het echte genieten beginnen!

 

Ondanks enkele tegenslagen kijk ik toch met een goed gevoel terug op mijn bevalling. Ik ben benieuwd of er meer vrouwen zijn die ook een keizersnede hebben gehad en waarom?