Wat doet een miskraam met je?

Een miskraam is niet alleen een aanslag op je lichaam, maar op op je mentale gesteldheid. Je droom valt in duigen, je verliest je zelfvertrouwen, de zin in het leven, je wordt onzeker, je vraagt je af waarom ik? Het liefst wil je alleen maar huilen, maar struint in de tussentijd het internet af voor een sprankeltje hoop en zet vervolgens je schouders eronder om weer door te gaan voor een nieuw wondertje.

 

Sommige van jullie zullen het weten, anderen wellicht niet. Maar ik heb twee miskramen gehad. Ik ben hier altijd redelijk open over geweest, maar mijn gevoelens heb ik nooit gedeeld. In deze blog ga ik dat wel doen. Ben je benieuwd? Lees dan gauw verder!

Vanaf het moment dat jij en je partner hebben besloten om voor een kindje te gaan, ben je in je hoofd al bezig met hoelang zal het duren, gaat het lukken, hoe zou het zijn als we zwanger zijn etc. Als je dan eindelijk een positieve test in je handen hebt kan je geluk niet op. Het liefst wil je het goede nieuws met de hele wereld delen, maar misschien wil je het ook nog even voor je houden. Je kijkt uit naar het delen van het goede nieuws, naar de echo's, het getrappel in je buik en het vasthouden van je kindje. 

 

Op het moment dat ik de positieve test in mijn handen had, was ik blij, maar ik had wel een vreemd onderbuik gevoel. Ik kan het gevoel het beste omschrijven als een angst dat het niet goed zit. Ik heb dit gevoel zo hard mogelijk proberen te negeren. Dit zal er wel bij horen, toch? Een kans op een miskraam is heel klein. Ik dacht altijd dit overkomt mij niet. Ik heb altijd rekening gehouden dat zwanger worden misschien niet makkelijk zou gaan, maar met een miskraam heb ik geen rekening gehouden. In mijn omgeving hebben een aantal vriendinnen een miskraam gehad, dus mij overkomt dat niet (lekker naïef).

 

Toch bleef het onderbuik gevoel overheersen. Genieten kon ik niet. Elke keer als ik dacht dat ik iets voelde lopen rende ik naar de wc om te controleren of ik geen bloed verloor. Sowieso keek ik bij elk toiletbezoek of ik geen bloed verloor. Waarom? Geen idee, toch weer dat onderduikgevoel. Het wachten tot de eerste echo duurde dan voor mijn gevoel ook een eeuwigheid. Wat was ik blij dat ik eindelijk 8 weken zwanger was.

 

Dan lig je eindelijk in de stoel bij de gynaecoloog. Omdat je pas 8 weken bent krijg je een inwendige echo, oké dat is even schakelen. Daar had ik geen rekening mee gehouden, maar geen probleem. Op de echo is een klein frummeltje te zien met een mooi kloppend hartje. Alleen in plaats van 8 weken ben ik pas 7 weken en 3 dagen zwanger. Dit kan niet. Ik wist zeker dat ik 8 weken zwanger was. Weer dat onderbuikgevoel wat naar boven komt. In plaats van te genieten van een mooie echo, voelde ik geen vreugde. Ik kreeg steeds meer het gevoel het zit niet goed, maar ik wilde dit niet erkennen en negeerde het gevoel zo hard mogelijk. 

De dag erna heb ik de gehele dag wat lichte krampen. Dat zal vast niks zijn, want ja ik heb tot slot van rekening vanaf dag 1 al last van mijn darmen. We hebben die avond een feestje en liggen wat later in bed dan anders. Voordat ik naar bed ga, ga ik nog even naar de wc. Natuurlijk controleer ik weer mijn wc papier en wat zie ik? Licht roze bloed. Totale paniek! Gaat het nu toch mis? Ik app de mensen die weten dat ik zwanger ben. Ik krijg van meerdere mensen een berichtje terug dat zij dit ook hebben gehad rond deze periode, het was een innestelingsbloeding. Ik krijg vooral het advies maak je niet teveel zorgen, dat is niet goed voor je kindje en zolang het bloed niet helderrood is, is er niks aan de hand. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar toch probeer ik te gaan slapen. 

 

Het eerste wat ik de volgende ochtend doe is een zwangerschapstest. Deze is nog steeds hartstikke positief. Dat is een goed teken! Wist ik toen veel dat het even duurde voordat de hormonen uit je lichaam waren. Verder verlies ik nog steeds lichtjes wat bloed. Ik voel me er niet prettig bij. Ik struin heel het internet af en lees diverse verhalen van allerlei vrouwen die dit ook hebben gehad en vervolgens een gezond kindje op de wereld hebben gezet. Ik probeer hierin hoop te vinden en maak mezelf wijs dat dit waarschijnlijk bij mij ook zo is. 

 

Totdat ik in de middag opeens het gevoel heb alsof ik heel erg moet "poepen". Met deze aandrang komt het helderrode bloed. Het bloed waarvan iedereen zei: zolang het maar niet helderrood is. De paniek slaat toe. Ik weet niet waar ik het zoeken moet. Jimmy probeert me te kalmeren, maar niets helpt. Ik blijf naar de wc lopen in de hoop dat het bloeden gestopt is. Niets is minder waar. Het bloeden wordt heviger. Ik besluit om het ziekenhuis te bellen. Zij geven aan dat ze niks voor me kunnen doen, maar dat ik wel even langs mag komen. Ik besluit dit ook te doen, want hoezo kunnen ze niks voor me doen. Ik ben toch zwanger. Net voordat we vertrekken ga ik nog even naar de wc en daar wordt mijn nachtmerrie werkelijkheid. Op het wc papier zie ik het vruchtje liggen. De grond zakt onder mijn voeten vandaan. Ik kan niet meer stoppen met huilen en de weg naar het ziekenhuis lijkt een eeuwigheid te duren. De tranen blijven over mijn wangen rollen. 

 

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis geven de zusters aan niks te kunnen doen voor mij. Ze regelen dat ik de volgende dag om 8 uur terecht kan bij mijn gynaecoloog voor een echo. Vanaf dat moment schiet ik op overlevingsstand. De volgende dag bij de gynaecoloog wordt mijn angst bevestigd. Van vrijdags naar een echo met een kloppend hartje, naar de maandag met een lege baarmoeder. Mijn gynaecoloog geeft aan dat ze al had gezien dat de vruchtzak veel te klein was, maar ze wilde me niet ongerust maken. Het kon namelijk ook nog goed gaan. 

 

Ik kan alleen maar huilen. Ik vraag me af waarom ik? Wat heb ik fout gedaan. Heb ik iets op wat dit heeft veroorzaakt? Ik geef mezelf en mijn lichaam de schuld. Mijn omgeving maakt het niet makkelijker. In mijn nabije omgeving zijn diverse vrouwen zwanger, allemaal even ver als mij. Dit maakt het extra moeilijk. Gelukkig kreeg ik wel veel steun van familie en vrienden, helaas ook steun die je alleen maar meer pijn doet. 

 

In de tussentijd maak ik een doosje voor de eerste echo, mijn 9 maanden dagboek, de eerste zwangerschapstest etc. Ik zoek verder het internet af naar een kleine vruchtzak, maar ik word hier niet wijzer van. Zal het gewoon pech zijn? Was het kindje niet goed en heeft de natuur een handje geholpen? Laten we daar maar vanuit gaan. Ik zet mijn schouders eronder en ga voor een nieuw wondertje. Nu zal het vast wel goed gaan. Think Twice. 

 

Op het moment dat ik wederom een positieve test in mijn handen had, was ik ontzettend blij en bang tegelijk. Het gevoel van nu moet het wel goed gaan overheerste. Maar tevens was er weer dat nare onderbuik gevoel. Dit zal wel de angst zijn van de vorige keer. Nu gaat het gewoon goed, dat moet.  

 

Mijn angst voor bloedverlies is groot. Maar onder het mom van wat je niet ziet is er niet, ga ik verder. Hoe erg kun je jezelf voor de gek houden. Ik kon absoluut niet genieten en maakte van google mijn beste vriend. Bij elk kwaaltje wat ik voelde opkomen of voelde verdwijnen raadpleegde ik google weer. Ik maakte mezelf echt letterlijk gek. Ik was ook echt neurotisch met mijn eten, want stel je voor dat dat de vorige keer mijn miskraam heeft veroorzaakt. 

 

De dag voor mijn 8 weken echo lig ik in bed en voel ik een paar keer een hevige kramp. Dit voelt absoluut niet goed. Ik vertrouw het niet. Ik raadpleeg google, maar wordt er niet veel wijzer en maak mezelf wijs dat dit mijn darmen zijn. De volgende ochtend ben ik de gehele tijd gespannen. De tijd lijkt voorbij te kruipen. Ik durf niet naar de wc te gaan, totdat ik het echt niet langer kan ophouden. En ja hoor, daar is weer het helderrode bloed! Wederom slaat de paniek toe. Ik bel mijn gynaecoloog en ze verteld me dat ik de echo moet afwachten. Niet veel later lig ik bij mijn gynaecoloog in de stoel en krijg ik een echo. Ik zie het al. Het ziet er precies hetzelfde uit als de vorige keer. Een kloppend hartje, maar een veel te klein kindje met een te kleine vruchtzak. Mijn gynaecoloog geeft aan dat dit vermoedelijk weer een miskraam gaat worden en plant een nieuwe afspraak voor over een week. 

 

Op dat moment weet ik echt niet waar ik het zoeken moet. Dit kan toch niet! Waarom ik? Waarom twee keer achter elkaar? Ik blijf naar positieve verhalen zoeken uit mijn omgeving en op google. Ik merk als ik rust houdt dat het bloeden minder wordt en dat geeft me hoop. Ik ga zelfs hoopvol de tweede echo tegemoet. Het bloeden is gestopt en ik heb deze keer het vruchtje niet gezien. Ik had duidelijk een bord voor mijn kop en wilde de werkelijkheid niet inzien. De klap kwam dan ook veel harder aan toen de echo een lege baarmoeder liet zien. Weer een miskraam, weer een kindje verloren, weer een droom die in duigen valt. 

 

Mijn gynaecoloog stelde voor om mij verder medisch te laten onderzoeken zodra de hormonen uit mijn lijf zouden zijn! Ik mocht dan ook niet meer zwanger worden. Wel gaf ze mij een receptje mee voor medicatie die ik zou moeten slikken mocht ik zwanger zijn. Dit is voor mijn gevoel mijn redding geweest. Ik ben namelijk nooit medisch onderzocht, want ik was weer zwanger en ik heb de medicatie de eerste 4 maanden geslikt en uiteindelijk ben ik bevallen van Jaimey. Ik zal later nog meer vertellen over deze medicatie. 

 

Na twee miskramen was ik het vertrouwen in mijn lichaam helemaal kwijt. Dit is iets wat ik zou moeten kunnen en mijn lichaam liet mij in de steek. Ik was onzeker. Gaf mezelf de schuld en zocht naar redenen waarom het mis was gegaan. Ik vroeg me echt af of mijn lichaam ooit een zwangerschap zou kunnen voldragen. Of zou ik tot de categorie vrouwen behoren die wel zwanger konden worden, maar niet blijven. Gelukkig is het allemaal goed gekomen, maar het heeft me echt wel even tijd gekost om dit een plekje te geven. Ik ben op de overlevingsstand gegaan en het enige waar ik mee bezig was was zwanger worden. Nu sta ik elk jaar op deze twee dagen stil bij wat niet zo heeft mogen zijn. Het mag dan misschien een vroege miskraam zijn, dit houdt niet in dat het geen pijn doet.

 

Ik wilde dit verhaal met jullie delen omdat het een onderdeel van mijn leven is en mij heeft gemaakt tot wie ik nu ben.