Soms ben je het even beu!

Soms ben je (ik) het gewoon even beu. Ik heb zo'n weekje. Alles lijkt tegen te zitten, mijn hoofd zit vol en ik word zo moe van de eeuwige strijd tegen die kilo's. Elke dag begin ik vol goede moed met gezond eten, maar naarmate de dag vordert verzwak ik en ga ik wat makkelijker om met extraatjes en de hoeveelheden. Op deze manier ga ik natuurlijk nooit mijn doelen bereiken. Daarom dat ik weer even terug moet naar de basis in de hoop zo mijn motivatie weer te vinden. 

Ik ben trots op de resultaten die ik al bereikt heb in de afgelopen 3 maanden, alleen ben ik er nog niet. Wie zegt dat? Ikzelf! Ik heb een doel voor ogen dat ik graag wil halen, alleen lijkt de finish steeds verder weg. Ik weet dat de strijd tegen de kilo's voor mij een eeuwige strijd is. Ik zal een manier van leven moeten vinden waarbij ik mezelf prettig voel en die niet als een straf voelt. Als ik namelijk alleen toe werk naar het gewenste resultaat en daarna de teugels weer teveel laat vieren, dan zitten de kilo's er binnen no-time weer aan. Ik behoor sowieso tot de categorie mensen die alleen naar eten kijken al een kilo zwaarder worden. 

 

Alleen op dit moment ben ik het gewoon even beu. Ik ben het beu om elke dag mijn eten af te wegen, dingen te laten staan waar ik wellicht zin in heb, keuzes moeten maken gedurende de dag en ga zo maar door. Dit komt ook wel mede doordat ik even een slechter weekje heb. Alles lijkt even tegen te zitten. Het begon maandag al toen ik bij mijn ouders van de trap afschoof met Evy in mijn armen. Gelukkig stond mijn moeder onderaan de trap en kon ze Evy opvangen. We zijn voor de zekerheid nog naar de huisarts geweest, maar gelukkig was er niets aan de hand. Ik ben ontzettend geschrokken en vanaf dat moment leek alles zich op te stapelen en lukte het me ook niet om mijn hoofd leeg te maken door te hardlopen. Zelfs mijn duurloop van 13 kilometer maakte geen verschil. Nadeel hiervan is dat ik een emotie-eter ben en dus makkelijk grijp naar de verkeerde dingen als het even niet zo lekker gaat. Niet slim, want het lost niets op. En op het moment dat ik dan dat extraatje heb geniet ik niet eens. Terwijl ik met mezelf de afspraak heb dat als ik eens wat extra's pak ik wel moet genieten en het niet doelloos in mijn mond moet stoppen. Eigenlijk zou ik op zo'n moment moeten zeggen stop je eet om te eten, maar dat is helaas niet gelukt. Daarom dat ik nu weer even terug wil naar de basis in de hoop zo mijn motivatie weer terug te vinden. 

 

Begin april heb ik de knoop doorgehakt en ben ik mijn fitjourney gestart. Het doel: het verliezen van kilo's, maar ook fitter worden en beter in mijn vel te zitten. Ik kan wel stellen dat ik op dit moment fitter ben. Ik vind het heerlijk om te hardlopen en elke week kan ik een stapje verder gaan. Ook ben ik al redelijk wat kilo's verloren en moet ik nu minder kilo's kwijt dan dat ik er al kwijt ben. Dat is positief. Wellicht zou ik minder waarde moeten hechten aan wat de weegschaal zegt, maar die mindset heb ik nog niet. Ik wil persé een bepaald getal op de weegschaal zien en anders ben ik niet tevreden. Ik denk dat het daarom verstandig is dat ik mijn oude kleren van net na mijn zwangerschap eens ga passen en mijn kleding die ik graag weer zou willen aan kunnen. Op deze manier kan ik goed zien wat ik al bereikt heb en wat ik nog moet doen om mijn doelen te bereiken. Deze foto's ga ik natuurlijk met jullie delen. Ik vind dit wel heel spannend, want ik heb geen flauw idee of ik überhaupt mijn oude kleding al een beetje pas of dat ik meer een rollade ben in die kleding. We gaan het zien! 

En dan nog het beter in mijn vel zitten. Dit laatste heeft helaas meer tijd nodig. Ik moet probere niet overal zoveel druk achter te zetten, ik moet dingen meer loslaten en blijven hardlopen. Want ja het hardlopen helpt echt, alleen afgelopen week dan niet. 

 

Hopelijk vind ik mijn gedrevenheid en motivatie weer terug en kan ik samen met jullie de finish halen. Ik ga in ieder geval mijn best doen. Ik moet het maar zo bekijken een keer in de fout gaan is geen probleem, maar het is dan essentieel om de draad weer op te pakken en niet te denken ach deze dag heb ik al verpest, het maakt toch niets meer uit. Zo dacht ik vroeger namelijk wel, maar dat is eigenlijk jezelf voor de gek houden. Want een keertje de mist in gaan richt niet zoveel schade aan, maar de hele dag verkloten is toch wat anders. 

 

Wat doen jullie als jullie in een dipje zitten?

Commentaar schrijven

Commentaren: 0