Opeens loop je een halve marathon!

Het klinkt een beetje raar : Opeens loop je een halve marathon, maar het is wel zo. Ik heb mijn doel bereikt, ongepland eerder. Maar dat houdt niet in dat ik nu stop met trainen, want ik wil natuurlijk nog steeds de halve marathon in Eindhoven lopen. 

 

Hoe komt het dat ik mijn doel nu al bereikt heb en hoe heb ik het ervaren? 

Twee weken geleden had ik de maximale trainingsduur bereikt uit het trainingsschema voor de 15 kilometer, 100 minuten aan één stuk hardlopen. Ik legde in die tijd ruim 18 kilometer af, dus ik was nog maar 3 kilometer verwijderd van de halve marathon. De planning was om verder te gaan met het trainingsschema voor de halve marathon, maar eerst wilde ik een weekje rust. Ik besloot een week niet naar enig trainingsschema te kijken, maar gewoon te lopen waar ik zin in had. Het merendeel van mijn trainingen zouden binnen plaatsvinden en ik wist dat die sowieso niet langer dan een uur zouden duren. Om die reden had ik voor buiten een nieuw rondje uitgestippeld van ongeveer 19 kilometer, zodat ik weer eens ergens anders zou lopen. Vervolgens bedacht ik me dat het misschien ook wel leuk zou zijn als ik naar mijn ouders zou hardlopen, die op een camping in Cadzand staan. Dit zou ook ongeveer 18-19 kilometer zijn. Twee keer in 3 dagen zo'n lange afstand lopen leek me niet verstandig, dus ik dacht ik ga gewoon lopen en ik zie wel waar in eindig. 

 

Zoals gewoonlijk was buienradar niet vriendelijk voor me en stonden er best wat buitjes gepland tijdens mijn loop. Voor de zekerheid maar een jasje aangedaan en gaan! Ik leek er alleen maar niet in te komen. Ik had in tijden niet zo langzaam gelopen. Ik kon maar geen tempo maken en liep 5:50 minuut per kilometer. Voor mijn doen toch wel langzaam. Leuk vind ik dat niet, maar ik had mezelf voorgenomen mij daar niet aan te storen en dan maar een langzame duurloop te lopen. Ik weet alleen wel dat mij dit echt kan demotiveren en de route die ik bedacht had heeft veel uitvalwegen, waardoor ik alsnog naar huis zou kunnen lopen. Daarom besloot ik last-minute voor een NO-ESCAPE route te kiezen. Een route die ik nog nooit had gelopen (ik heb er wel eens met de auto gereden) en waarvan ik wist dat er geen weg terug zou zijn. Ik zou dus moeten doorgaan, want wandelend zou het alleen maar langer gaan duren. Ik schatte dat dit rondje rond de 16 kilometer zou zijn en hoe ik op dat moment liep zou ik daar zeker 95 minuten over gaan doen. 

 

De route zelf was erg saai. Ik liep vooral lange rechte wegen. Het uitzicht daarentegen was mooi en dit gaf mij een gevoel van rust. Ik kreeg steeds meer de smaak te pakken en ik liep, ondanks mijn snelheid, lekker. Normaal gesproken merk ik rond de 35-45 minuten dat mijn lichaam energie nodig heeft en pak ik een gelletje. Dat was vandaag helemaal niet. Dus ik heb mijn gelletje pas na 50 minuten gepakt. Vanaf dat  moment ging ik ook alleen maar beter lopen. Ik heb geen aandacht besteed aan mijn tijd en snelheid, ook omdat ik dit door de voorbij rijdende auto's niet kon horen. Het enige wat ik dacht was: man wat heb ik het warm. De lucht zag er blauw uit, dus tijdens het rennen heb ik mijn jasje uitgetrokken en om mijn middel geknoopt. Niet ideaal, want mijn gsm zat in mijn jasje en die klapte nu telkens tegen mijn benen, maar het was niet anders. 

 

Vanaf een kilometer of 10 liep ik eigenlijk heerlijk, maar vond ik het wel een beetje saai worden. De weg leek oneindig en ik was in mijn hoofd al aan het plannen hoelang het nog zou duren voordat ik thuis was. Op datzelfde moment zag ik een verkeersbord met nog 7 kilometer naar IJzendijke. Oké, ik wist in ieder geval hoever ik nog moest, dus verstand op nul en gaan.

 

Rond de 14 kilometer kwam ik uit bij een punt van een ronde die ik vaker heb gelopen en ik wist dat die ronde vanaf dat punt nog 6-7 kilometer zou zijn. Dit zou dus perfect zijn om de halve marathon te lopen. Alleen zou ik dan deze saaie ronde nog eens moeten lopen en dat zag ik het niet zitten (maar wellicht doe ik het wel in de toekomst). Het was dus kiezen of delen. Op het allerlaatste moment besloot ik de afslag te nemen en te gaan. Want wat is nu nog 6-7 kilometer! Na 1 kilometer dacht ik: is dit wel verstandig? Ik sla een heel stuk van mijn trainingsschema over! Maar ook deze route heeft geen afslagen naar huis, dus ik moest wel. 

 

Omdat ik nog niet verder dan 18 kilometer en een beetje heb gelopen, had ik de man met de hamer wel verwacht. Alleen hij kwam niet. Het leek alsof ik over veel energie beschikte, ik kon goed versnellen. Dit was ik trouwens al aan het doen vanaf een kilometer of 10 en ik liep eigenlijk best lekker. In mijn hoofd wist ik precies waar ik een bepaalde afstand zou aantikken en had nu echt zoiets van: we gaan knallen. Wel in mijn achterhoofd dat ik de halve marathon graag onder de 2 uur zou willen lopen. Ik merkte dat ik mijn tijd van het begin aan het inhalen was en dat dit doel geen probleem zou moeten worden. Het zou niet ruim binnen de 2 uur zijn, maar ik zou het kunnen halen. 

 

Vanaf dat moment liep ik heerlijk, genietend van de omgeving en mijn muziek en voor ik het wist tikte ik de 21.1 Kilometer aan. Dit was echt wel een euforisch moment en vanaf dat moment is de lach ook niet meer van mijn gezicht verdwenen. Ik ben stiekem echt wel heel trots, want ik had nooit verwacht dat ik dit zou kunnen! Oké het was wellicht niet verstandig om mijn trainingsschema te negeren, want ik kan het conditioneel dan misschien wel aan, mijn spieren moeten hier ook aan wennen. Ach dat hebben we de volgende dag geweten.

 

Één ding is zeker: het voelt geweldig om deze afstand af te leggen en nu heb ik alleen maar zoiets van: IK WIL MEER EN VERDER! Maar dat gaan we voorlopig niet doen. Ik ga nu gewoon verder met trainen en zorgen dat ik voldoende afwisseling heb in mijn trainingen qua snelheid, interval etc en hoop dan in oktober een mooie tijd neer te zetten tijdens de halve marathon. Daarna kijken we wel weer verder, maar voor nu geniet ik van het moment. 

 

Zijn er meer mensen die dit gevoel herkennen?

Commentaar schrijven

Commentaren: 0