Het leed dat anticonceptie heet!

Tot voor kort heb ik nooit echt stil gestaan bij anticonceptie. Het was zoals het was en ik vond het allemaal wel best. Ik wist wel dat ik er last van had, maarja ik dacht altijd wie niet. 

 

Alleen deze keer heb ik er wel heel erg veel last van en dat terwijl het normaal gesproken niet nodig zou zijn. 

 

Om jullie een beter beeld te geven wat er speelt neem ik jullie mee naar de afgelopen jaren!

Vanaf mijn tienerjaren slikte ik altijd de pil. Ik vond dit wel makkelijk. Kon zelf mijn stopweken bepalen en ik wist (in tegenstelling tot de tijd ervoor) wanneer ik mijn menstruatie zou krijgen. Toen we besloten te gaan voor een kindje was ik wel bang voor wat er zou gaan komen. Ik had vroeger namelijk altijd extreem wisselende en lange cyclussen, maarja het komt zoals het komt. De eerste maanden viel mijn cyclus nog wel mee, maar langzaam werd hij steeds langer en langer, totdat we zwanger waren. 

 

Na de zwangerschap van Jaimey hebben we bewust gekozen geen anticonceptie te slikken. We wisten dat we sowieso nog wilden kijken of een tweede kindje ons gegund was. Ik vond dit eigenlijk wel fijn. Even geen hormonen in mijn lichaam. Oké mijn cyclus was onzeker, maar dat nam ik op de koop toe. 8 maanden na de geboorte van Jaimey waren we zwanger van Remy. 

 

Na de geboorte van Remy hadden we eigenlijk zoiets van we zijn compleet, dus we gaan weer aan de anticonceptie. Ik heb een spiraal overwogen, alleen er waren twee dingen die me tegenhielden. Ik wist niet 100% zeker of ik echt vond dat ons gezin compleet was, maar dat was nog vroeg om daar definitief iets over te zeggen. Ik was tot slot van rekening pas net bevallen. De tweede reden was de angst voor pijn. Yup ik heb echt een lage pijngrens en ben echt een watje en mij werd geadviseerd dat het plaatsen van een spiraal pijnlijk kan zijn als je nooit ontsluiting hebt gehad (wat ik nooit heb gehad). Dus dat durfde ik niet aan. Dus dan maar weer aan de oude vertrouwde pil. Die oude vertrouwde pil werkte alleen niet, ik had doorbraakbloedingen, dus moest ik aan een zwaardere pil. Dat viel even tegen. Ik moest echt wennen aan de hormonen. Kreeg meer eetbuien en kwam in het begin weer even aan. Het duurde een aantal maanden voordat dit stabiliseerde en toen was het wel oké. Ik stond er niet om te springen, maar het was te doen. 

 

Toch waren we het eens, we waren niet compleet. Dus hebben we de pil weer in de prullenbak gegooid en nog een poging gewaagd. En daar was Evy. Het was voor mij nu makkelijk. Ik ga niet meer aan de anticonceptie. Jimmy is nu aan de beurt. Ik heb drie kindjes op de wereld gezet en was al die hormonen beu. Jimmy en ik waren het eens: Jimmy zou zich laten helpen. Totdat mijn gynaecoloog voorstelde dat ze mij ook kon steriliseren, want ik lag toch al open in verband met de keizersnede. Dat klonk voor Jimmy als muziek in de oren. Ik moest nog wel even schakelen. Het is niet dat ik nog een kindje zou willen, maar het klonk opeens zo definitief en wederom zou ik degene zijn die weer wat aan haar lijf moest laten doen. Uiteindelijk heb ik toch besloten me te laten steriliseren, want het zou onzin zijn dat Jimmy ook geopereerd zou worden, als ik toch al open lag. En op deze manier hoefde ik ook geen anticonceptie meer te slikken. Dus ik vond het wel best. 

 

En daar begon de ellende. Ik weet natuurlijk niet of het aan de sterilisatie ligt, maar het zou er natuurlijk mee te maken kunnen hebben. 6 weken na de bevalling verloor ik nog bloed. De gynaecoloog dacht dat het mijn eerste menstruatie zou zijn, dus niks aan de hand. Na 8 weken was het nog niet over. Na 10 weken nog niet. Ik dacht dat ik misschien teveel deed en daardoor bloed verloor. Dus probeerde het wat rustiger aan te doen. Alleen zonder effect. Na 12 weken verloor ik nog bloed. Dus mijn gynaecoloog gebeld en ik mocht direct komen, want dit was niet goed. Ze heeft meteen gekeken of er toch niet nog een placenta-rest zat, ook al had ze dit met de controle van 6 weken al gecontroleerd, en zag niks. Ze heeft me vervolgens medicatie gegeven om het bloeden te stoppen en als het niet zou stoppen zou ik terug moeten komen. De pilletjes hebben wel geteld 3 dagen gewerkt en daarna begon het bloeden weer. Ik begon me echt zorgen te maken. En als je dan google gebruikt word je niet vrolijk. Mijn doodsvonnis was getekend. Dus weer contact opgenomen met mijn gynaecoloog en ik moest weer terug komen. Weer een echo om te zien of er geen placenta-resten zitten. Gelukkig niet. Maar ze vertrouwde het niet. Ze besloot daarom een uitstrijkje te nemen (mijn angst) om baarmoederhalskanker uit te sluiten. Ik heb die weken echt zwaar in de stress gezeten. Ik was zo bang voor de uitslag. Gelukkig was deze goed, alleen verloor ik nog steeds bloed. Ik moest wederom terugkomen. Wederom heeft mijn gynaecoloog diverse onderzoeken uitgevoerd en uiteindelijk besloten de pil voor 6 maanden voor te schrijven. Ze verwacht dat het namelijk mijn hormonen zijn die zorgden voor de aanhoudende bloedingen. Als dit niet zou werken dan zou ik een kijkoperatie krijgen. Daar zat ik ook niet op te wachten, dus dan maar aan de pil, want ja ik verloor inmiddels al 19 weken bloed en ik was het kotsbeu. 

 

Inmiddels slik ik weer 4 maanden de pil met alle gevolgen van dien. Bah ik word zo gek van die hormonen. De eetbuien zijn weer terug, maar dit keer in het kwadraat. Het kost me veel moeite om er weerstand tegen te bieden. Het lukt gewoon niet. Dus ik tel echt de dagen af dat ik af ben van die rot pil. Vooral omdat ik eigenlijk geen anticonceptie meer zou moeten slikken, maar nu geen andere keuze heb. Nog 2 maanden en dan ben ik er van af. Ik hoop dat ik dan de eetbuien ook gedag kan zeggen en weer lekker mezelf kan zijn zonder al die hormonen. 

 

Wat voor anticonceptie gebruiken jullie en wat zijn jullie ervaringen daar mee?

Commentaar schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Margo (donderdag, 14 september 2017 21:52)

    ❤️���