CZ Tilburg Ten Miles

Het zit erop! Op zondag 3 september heb ik voor het eerst de CZ Tilburg Ten Miles gelopen in mijn geboortestad en wat was het gaaf. Ik heb zo ontzettend genoten. Ik ben er echt volle bak voor gegaan, wellicht wat teveel van mezelf gevraagd. Maar eenmaal bij de finish en de uren daarna heb ik echt geleefd op de runnershigh! Ik wil nu alleen maar meer!

 

Ben je benieuwd hoe ik de Tenmiles ervaren heb? Lees dan snel verder!

Omdat de loop startte in de middag vond ik het moeilijk om in te schatten wat ik het beste vooraf kon eten. Ik ben voornamelijk gewend om in de ochtend te lopen en en eet ik vaak een beetje magere kwark met havermout of overnight oates. Ik wilde niet dat ik iets zou eten wat te zwaar op mijn maag zou vallen, maar ik moest ook wel voldoende energie hebben. Ik heb ervoor gekozen om een broodje kaas te eten rond half 12. Onderweg naar de locatie heb ik een banaan op. Een half uur voor de loop heb ik een long energy gelletje op. Tijdens de loop heb ik na 45 minuten mijn standaard gelletje gepakt en bij ongeveer een uur mijn guarana shot. In de ochtend heb ik veel gedronken. Ik heb dit bewust vroeg gedaan, want wilde niet dat ik tijdens het lopen naar de wc zou moeten. 

Voor het evenement heb ik contact gehad met de organisatie en zij adviseerden een uur vantevoren aanwezig te zijn. Dus ik heb mijn vader mij rond 13 uur in de stad laten afzetten. Het was al aardig druk en het was even zoeken naar mijn startvak van keuze: C. In dat vak zou je tussen de 1:10 en 1:30 lopen. Perfect. Het was er nog lekker rustig, dus ik dacht ik ga er vast lekker zitten. Een beetje vooraan. Het leek mij namelijk makkelijker dat ik niet teveel mensen voor me zou hebben. Het zou fijner zijn als mensen mij inhaalden in plaats van andersom. In het vak kwam ik nog wat bekenden tegen, dus dat was gezellig. Zo ging de tijd ook wat sneller want ik moet toegeven als het evenement pas rond 14 uur start zit je je heel de ochtend al op te vreten. Je bent er klaar voor. Je wilt gaan lopen en de gezonde spanning begint op de spelen. 

Om 13:55 klonk het startshot. Het was toen echt gaan met die banaan. Ik merkte dat ik echt mee ging met de massa. Heel fijn, want het voelde niet alsof ik snel ging, maar dat was wel. Ik ging eigenlijk te snel, maar het lukte me niet echt om vaart te minderen. Rond 2 kilometer stond een vriendin mij aan te moedigen en rond de 5 en 7 kilometer mijn ouders met mijn kindjes. Dat geeft wel een boost. 

De eerste 40 minuten liep ik 4:54 per uur. Echt heel veel sneller dan anders. Dat heb ik ook geweten. Na 40 minuten kwam de man met de hamer. Ik ging kapot. Ik had het echt zo zwaar. Ik had teveel van mezelf gevraagd. Eigen schuld. Ik wist dat dit mijn valkuil zou zijn. Volgens mij zagen sommige toeschouwers het ook want ik hoorde ze roepen Kom op Marly je kant het! Zo leuk is dat. Zo motiverend. Bij 45 minuten dacht ik, oké ik heb er 9 km opzitten, ik kan nu gaan aftellen. De volgende kilometers heb ik eigenlijk niet bewust meegemaakt. Ik was vooral bezig met ik moet dit volhouden. Ik kan dit. Ik heb dit al zo vaak gedaan en rond de 12 kilometer zat ik weer in de flow. Het was wel zwaar, maar het einde was in zicht. Ik kon en wilde niet opgeven. Mijn benen voelden wel zwaar, maar conditioneel ging het goed 

Op het laatst was het zo druk met toeschouwers dat je zo ontzettende boost krijgt dat je nog even kan versnellen en wat was ik blij dat ik de Finish zag. Wat een heerlijk gevoel. Ik wilde nog lachen naar de fotograaf, maar dat lukte me niet. Ik was echt helemaal op. Maar wat een gaaf gevoel.

 

 

Bij de Finish kwam er nog een man naar mij toe om te vertellen dat ik zijn "haas" was. Dankzij mij had hij een toptijd gelopen. Groot compliment!

Ook echt een complimentje naar de organisatie. Voldoende water en natte sponzen. Ook veel toeschouwers gaven je te drinken, hadden een lekker muziekje op staan en de sfeer was top. Als goede motivatie liepen er hazen mee met ballonnen, zodat je kon aansluiten bij je gewenste eindtijd. Top!. 

 

 

Wat had ik anders moeten doen: na de loop had ik moeten eten. Koolhydraten en eiwitten aanvullen. Ik heb het uren koud gehad. Achteraf gezien denk ik dat ik oververhit was, aangezien ik het de laatste 4 kilometer koud heb gehad en dat terwijl de zon scheen. De volgende keer ga ik vooraf meer koolhydraten eten. Ik denk dat ik hier wel baat bij ga hebben. 

Al met al was het een prachtervaring. Ik heb genoten, ik ben diep gegaan, maar ik heb het gedaan. Ik heb een mooie tijd neergezet. Waar ik echt wel trots op ben. Ik ben niet slecht geëindigd in het eindklassement. Gewoon 109de van de 1357 vrouwen. Als ik dat had geweten dan was ik waarschijnlijk nog een beetje dieper gegaan om in de top 100 te komen! Zeker als je er rekening mee houdt dat de wedstrijdlopers daar ook bij zitten. Wel moet ik met de Halve Marathon een beetje minder gas geven, want op deze manier ga ik het niet redden. Ik had nu namelijk niet nog 5 kilometer kunnen lopen!

Commentaar schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Margo (zaterdag, 09 september 2017 20:45)

    Super prestatie schat wij zijn trots op je �

  • #2

    marly (maandag, 11 september 2017 14:42)

    ik ook :-)