Hoe is het nu?

Het is al weer even geleden dat ik in mijn blog openhartig deelde over mijn postnatale depressie. Daarna is het lange tijd stil geweest. Je kon mijn fitjourney volgen, mijn hardloopavonturen en het leven van mij als moeder, maar dieper ging het niet. 

 

Vaak heb ik de vraag gekregen hoe het nu gaat en of ik dit in een blog wilde delen. Nu is het daar tijd voor. Deze blog stond al enige tijd gedeeltelijk klaar, alleen heb ik echt even getwijfeld of ik hem wilde plaatsen, want het is helaas niet allemaal rozengeur en zonneschijn(ik weet het niet de correcte uitdrukking, maar wel toepasselijk). Toch heb ik besloten dit wel te doen. Ik heb per slot van rekening ook mijn gevoelens net na mijn bevalling met jullie gedeeld, dus waarom het vervolg niet?

 

Ben je benieuwd hoe het nu gaat? Lees dan snel verder!

In mijn eerdere blog deelde ik met jullie dat ik helaas niet op een roze wolk leefde na de geboorte van Evy.  Er was een postnatale depressie bij me geconstateerd en ik moest er alles aan doen om weer de oude ik terug te vinden. Hier heb ik de afgelopen maanden aan gewerkt, maar eerst zal ik met jullie delen hoe de afgelopen maanden waren.

 

Nadat het hoge woord eruit was en ik erkende dat er meer speelde dan alleen kraamtranen, werd het tijd om wat aan mijn situatie te doen. Ik moest hulp zoeken en op zoek gaan naar manieren om niet in deze negatieve spiraal te blijven hangen. Helaas zou het enkele weken duren voordat ik daadwerkelijk hulp kon krijgen, dus moest ik in die weken die erop zouden volgen maar aanmodderen. Eigenlijk doorgaan op de manier zoals ik al deed, want ik had geen idee wat ik nu wel of niet moest doen. Het enige wat ik op dat moment wist was dat ik weinig kon hebben en er niets bij kon hebben. Ik had dan ook geen andere keuze om mijn werk in te lichten en mezelf ziek te melden. Wat vond ik dit vreselijk. Dit voelde nog meer als falen, maar ik wist wel dat dit voor nu de beste keuze was. Want hoe kon ik in hemelsnaam drie dagen werken als een normale dag thuis al teveel was. Alles was teveel. Ik was zo ontzettend moe. Ik had moeite met uit bed komen, maar moest wel in verband met de kindjes. Zij hielpen mij ook letterlijk de dag door, maar het liefst deed ik de hele dag niets. Als er maar iets veranderde in mijn week (zoals ik hem voor ogen had), bijvoorbeeld een afspraak bij het consultatiebureau, dan was ik helemaal van slag en sloeg mijn humeur nog meer om. De kleinste dingen zorgden voor de grootste stress en onrust. Zulke simpele dingen, zo'n grote impact. Ik was duidelijk mezelf niet. Ik ben namelijk altijd een no-nonsens, aanpakken en doorgaan vrouw geweest en nu was een bezoek al teveel en was ik helemaal uit mijn doen. 

 

Door met jullie te delen hoe de afgelopen maanden voor mij waren wil ik jullie laten weten dat je er niet alleen voor staat. Ik weet zeker dat meer vrouwen hier mee te maken hebben en juist door het te delen hoop ik dat ik andere vrouwen kan helpen. Ik vind het ook wel een beetje eng om het te delen. Weinig mensen uit mijn omgeving zijn hier maar van de op de hoogte en degene die denken dat ze op de hoogte waren, waren dat eigenlijk ook niet. Ik ben en blijf toch iemand die denkt dat los ik zelf wel even op. Ik ga een ander niet belasten met mijn zorgen. Best een goede eigenschap die mij al ver heeft gebracht, alleen in dit geval heeft deze eigenschap het proces alleen maar vertraagd. 

 

Toen ik eenmaal hulp kreeg, had ik verwacht hier ben ik zo van af. Alleen werd me doodleuk verteld mevrouw u bent overbelast! Wat nou overbelast? Ik kreeg echt de indruk van ik kan het dus niet aan. Is het allemaal teveel voor me? Zo voelde het namelijk niet. Ik heb zelf voor drie kindjes gekozen en dan zou ik het niet aan kunnen? Wat een onzin. Dit voelde voor mij zo als falen. Falen als moeder, als vrouw, vriendin etc. En dan krijg je ook nog eens te horen dat je meer tijd voor jezelf moet nemen. Je kindjes weg moeten brengen en taken uit handen moet geven. Ik schaamde me kapot. De kindjes naar de opvang en ik gaan hardlopen om mijn hoofd leeg te maken en op de bank zitten en gaan Netflixen. Wat voor een moeder ben ik nu eigenlijk? Ik voelde me ontzettend schuldig en zag het nut er echt niet van in. Dit veranderde gelukkig wel. Door toch het advies op te volgen merkte ik dat ik meer energie krijg. Terwijl op de andere dagen snel alles teveel was. Ik begon dan te snauwen, mopperen en huilen (ja heel veel huilen). Ik voelde me zo'n slechte moeder. Ik voelde me schuldig. Maar door de touwtjes niet los te willen/kunnen laten werd ik niet beter. De buitenwereld heeft hier volgens mij weinig van gemerkt. Mijn directe omgeving misschien niet eens. Want als iemand vroeg hoe gaat het? Dan was het vaak: goed hoor. Terwijl dit niet zo was. Maar ik schaamde me zo voor de situatie waarin in zat, dat ik mijn emoties niet aan de buitenwereld durfde te uiten. Ik heb het mezelf hierdoor erg moeilijk gemaakt, maar ook dit was een proces waar ik doorheen moest. Ik moest meer de controle los laten. Niet teveel willen. De boel de boel laten, wat heel moeilijk is voor een controlfreak en weer genieten van de kleine dingen. 

 

Dit is echt met vallen en opstaan gegaan. Ik ben steeds meer en langer gaan hardlopen,omdat ik merkte dat het steeds moeilijker werd om mijn hoofd leeg te maken. Dit had een reden, een reden die ik op dat moment niet wilde en kon erkennen. Wat het hele proces tegenwerkte. Maar dit was voor mij een teken dat het anders moest. Ik moest moeilijke beslissingen maken, dingen loslaten en zo werken aan mijn herstel. Het heeft mij veel moeite gekost, veel tranen en heel veel energie. Het duurde voor mijn gevoel eeuwen, maar Rome is ook niet in één dag gebouwd. Gedurende deze periode leefde ik voornamelijk op mezelf. Ik heb contacten met vriendinnen etc afgehouden, want ik had hier absoluut geen behoefte aan. Sorry lieverds voor deze periode, maar het kon even niet anders. 

 

Maar waar kwam dit nu allemaal vandaan? Op het moment dat ik zwanger was van Evy had ik het heel druk. Ik was druk met de kinderen, maar ook heel druk met mijn werk. Mijn werk was tijdens mijn zwangerschap verhuisd van 10 minuten rijden van mijn huis vandaan, na 80 minuten van mijn huis vandaan. In die periode vertrokken steeds meer collega's en nam de werkdruk toe. Ik nam ontzettend veel hooi op mijn vork, omdat ik vond dat mijn collega's ook niet alles konden doen. Tel daarbij een ontzettend zware zwangerschap en je hebt een hele slechte combinatie. Ik vergde teveel van mijn lichaam en ik vergde mentaal teveel van mezelf. Ik was dan ook zo blij dat ik verlof had. Ik keek er naar uit om niks te doen, alleen de werkelijkheid was iets anders. Mijn eerste verlofdag werd Jimmy geopereerd, daarna moest hij herstellen en kwam de zorg voor de jongens voornamelijk op mijn schouders. Daarna volgden de feestdagen en uiteindelijk ga je oververmoeid je bevalling tegemoet. Dit in combinatie met alle hormonen zorgden ervoor dat ik een postnatale depressie kreeg. De "overbelasting" was een onderdeel van mijn postnatale depressie. Het was vooral het beestje een naampje geven, om op die manier te zorgen dat ik structureel dingen ging aanpassen ten behoeve van mijn herstel. Dit zorgde ervoor dat ik de kindjes twee keer per week wegbracht en op die dagen een dag voor mezelf inplande. Het voelde zo vreemd, maar ook merkte ik dat het werkte. Alleen hoe hard ik mijn best ook deed, ik bleef een beetje in de negatieve spiraal hangen, wat hield mij nu tegen? Ik kreeg er geen grip op.

 

Uiteindelijk hebben we besloten op vakantie te gaan. Even er tussenuit. Dit zou mij goed kunnen doen. En of! Op vakantie voelde ik mij als herboren. Ik was weer de oude "Marly". Hoe fijn was dat. Maar waar kwam het nu door? Ik ben gaan nadenken wat mij tegenhield en al snel kwam ik op mijn werk. Diep van binnen wist ik dit misschien wel, maar durfde en wilde ik dit niet erkennen. Ik werkte namelijk altijd met heel veel plezier bij mijn werkgever, alleen de reistijd drukte meer op mij dan ik had verwacht. Als ik eenmaal aan het werk zou gaan dan zouden het hele lange dagen worden en wat als er wat zou zijn met de kindjes? Dan moest ik eerst nog bijna 1.5 uur in de auto zitten. En hoe ga ik het doen als Jaimey straks naar school gaat. En ga zo maar door .Daar kwam bij dat Jaimey sinds het begin van mijn verlof al vroeg of ik niet naar mijn werk ging. Elke avond weer. We hadden het eerst niet in de gaten, maar het feit dat mijn werk zo ver weg zat zorgde bij Jaimey voor heel veel onrust. Hij vroeg inmiddels al 7 maanden of ik alsjeblieft niet ging werken. Er restte mij niks anders dan met mijn werk te gaan praten. Ik moest bekijken wat mijn werkgever voor mij kon betekenen. Zouden we samen een oplossing kunnen vinden zodat er toch wat meer rust zou komen. Dit was een heftig gesprek. Vooral emotioneel gezien. Ik moest keuzes maken. Keuzes die ik eigenlijk niet wilde maken, maar waarvan ik uiteindelijk wist dat het wel beter voor me zou zijn. Na veel wikken en wegen heb ik besloten dat het beter voor me zou zijn dat onze wegen zouden scheiden. Leuk vond ik het niet, maar ik wist dat dit voor meer rust zou zorgen. Eenmaal de beslissing genomen viel er een last van mijn schouders. Het klinkt heel raar maar ik ging meteen met sprongen vooruit. Dit was hetgeen wat mij de afgelopen maanden heeft tegengehouden. Door de juiste beslissingen te nemen voelde ik me stukje bij stukje meer mezelf. Ik ging weer hardlopen gewoon omdat ik het leuk vind en niet omdat ik het nodig had. Ik had weer zin om dingen te ondernemen en ik wilde ook graag een leuke baan vinden. 

 

Binnen de kortste keren was ik weer mezelf. Het leek alsof ik de wereld weer aan kon. Ik vond het leuk om dingen met de kindjes te ondernemen. Wide weer met vriendinnen afspreken en ik besloot te gaan solliciteren. En ik voel me zo gezegend dat ik nu een leuke baan heb gevonden. En een hele mooie bijkomstigheid is dat het bij mij in het dorp is. In oktober ga ik starten met mijn nieuwe baan en ik kan echt niet wachten. Ik heb zin om weer aan de slag te gaan. Ik heb dan inmiddels 10 maanden thuis gezeten. Ik vind het heel fijn dat ik zolang bij de kindjes heb kunnen zijn, maar het is tijd voor iets nieuws. Ik voel me goed en ik wil weer aan de slag. Door kleine veranderingen toe te passen in de afgelopen maanden en door durven te erkennen dat de reistijd als een soort van Zwaard van Damocles boven mijn hoofd hing, heb ik mezelf weer terug gevonden!

 

Sorry voor de ietwat lange blog, maar ik wilde wel een heel verhaal delen en niet alleen maar kleine stukjes. Het moederschap is het mooiste wat er is, alleen de hormonen kunnen rare dingen met je doen. Dit in combinatie met andere factoren en je kunt jezelf even totaal kwijt raken. Door dit te erkennen en eraan te werken word je stukje bij stukje weer jezelf en is de zin in het leven er weer. Voor nu ga ik nog even genieten van mijn laatste paar dagen vrij en dan start ik aan mijn nieuwe uitdaging. 

 

Commentaar schrijven

Commentaren: 7
  • #1

    Yvet (donderdag, 28 september 2017 19:52)

    Jeetje Marly wat een heftige periode heb je meegemaakt! Maar wat ontzettend stoer en dapper dat je dit durft te delen en ook heel goed.

    Ben heel blij voor je dat je er uiteindelijk achter bent hoe of wat en de juiste , lastige keuzes hebt gemaakt.

    Heel veel geluk en suc6 met je nieuwe baan en nu positief vooruit blijven kijken!
    Topper ben je��

  • #2

    Lin Da (donderdag, 28 september 2017 20:17)

    Wederom ontzettend dapper dat je dit kunt en durft te delen op deze manier. En wat fijn dat je nu eindelijk weer alles op de rails hebt!

  • #3

    Joyce (donderdag, 28 september 2017 21:57)

    Wat knap eerlijk van je. Hier iets wat hetzelfde. Wat houd je nieuwe baan in

  • #4

    Margo (donderdag, 28 september 2017 23:00)

    Lieverd wat zijn we trots op je. En ik zag je wel worstelen maar je bent geen prater, wel een schrijver ( dit heb ik moeten leren accepteren ) maar je hebt de juiste beslissing genomen. En wat hou ik veel van je, als moeder wil dat je kind altijd gelukkig is maar jammer genoeg heb je niet de controle daarover . ���

  • #5

    Marly (vrijdag, 29 september 2017 09:09)

    Bedankt voor jullie lieve reacties!

  • #6

    lilian (vrijdag, 29 september 2017 10:57)

    Respect, dat je dit zeer persoonlijke verhaal wil delen. Maar het kan een stukje herkenning zijn voor anderen die er ook mee worstelen. Je heb je er doorheen gewerkt/geworsteld en ik ben blij te horen dat nu voor jou ook de zon weer schijnt. Heel veel succes met je nieuwe job ! xxx

  • #7

    Marly (vrijdag, 29 september 2017 20:11)

    Dankje Lilian!