· 

De Halve Marathon van Eindhoven!

Het zit er op! Hier heb ik de afgelopen maanden voor getraind en naar toegewerkt! Wat was het een mooie ervaring. Wat heb ik ervan genoten. En wat ben ik trots! Trots dat ik een halve marathon heb gelopen en ook trots op mijn (onze) tijd!

Vandaag deel ik mijn raceverslag met jullie! Ben je benieuwd! Lees dan snel verder!
Mijn eerste halve marathon en uiteindelijk nog samen gelopen met Jimmy. Hij had minder getraind, maar wilde het toch proberen. In principe loopt hij sneller dan ik gewend ben, maar we hadden besloten samen te lopen. Daarom had ik mijn eindtijd iets sneller ingezet zodat we samen konden starten. Het voordeel van samen lopen is dat je elkaar er doorheen kan slepen. Je trekt je op aan de ander. Wel heb ik de laatste 4 kilometer gezegd dat hij er vandoor mocht gaan. Maar dat heeft hij niet gedaan. En misschien maar goed ook, want zo blijf je doorgaan. Uiteindelijk zijn we samen gefinisht en dat is toch wel bijzonder.
 

 

In verband met het wisselvallige weer was ik in dubio wat ik aan moest doen. Driekwart broek, jasje, hemdje, korte broek? Uiteindelijk voor een korte broek met een t-shirt gekozen. En aangezien roze mijn favoriete kleur is, ben ik gewoon helemaal in het roze gegaan. Gewoon omdat het kan. Ik hoorde alleen dat mensen mij Barbie noemden. Haha as if!
Voeding
Deze keer heb ik bewust beter op mijn voeding gelet. Ik ben de dag gestart met voor mij doen een stevig ontbijt. Een krentenbol en een beschuit. Tussendoor heb ik een carboloader op en een appel. Onderweg heb ik nog 1.5 broodje op met pure hagelslag. En toen we naar het beursgebouw liepen heb ik nog een banaan op. Een half uur voor de start heb ik nog een long energy gelletje gedronken met een cafeïnepil voor extra energie en toen was ik er klaar voor. Dit was voor mij voldoende om de halve marathon, in aanvulling met mijn gelletjes, goed te lopen. Ik heb geen dipjes gehad, waar ik echt blij mee ben. Ik denk ook echt dat de carboloader hieraan heeft bijgedragen!
Voor de start
We waren ruim op tijd in Eindhoven. We waren er rond 12 uur en besloten even naar de start te lopen om later terug te gaan naar de auto voor onze spullen. Op Google maps leek de start namelijk niet verder van waar we geparkeerd hadden. Maar viel dat even tegen. Toen we al even aan het lopen waren kwamen we erachter dat het toch verder was dan we dachten. Dus uiteindelijk besloten terug te gaan naar de auto om onze spullen te halen en besloten om warme en droge kleding in het beursgebouw te deponeren. Dit zorgde best voor wat stress. Voornamelijk bij mij. Ik ben een echte stresskip en kan er slecht tegen om de controle uit handen te geven. Het werd allemaal wat krapper en we moesten met een stevige pas naar het beursgebouw lopen. Uiteindelijk kwam we 20 minuten voor de start aan bij ons startvak en moesten we nog even in de rij voor een wc. Dat kan natuurlijk nooit snel genoeg gaan. Door de speakers hoorde ik dat ons startvak over 5 minuten naar de start ging lopen. Extra stress. Gelukkig 2 minuten ervoor waren we klaar. Hop naar het  vak. Gingen we nog in het verkeerde vak staan. Weer over het hek klimmen (en deze lenige Harrie is daar al zo goed in) en klaar. We stonden er net en toen begon ons vak al naar de start te lopen. Bij de start draaide LaFuente. Heerlijk muziekje. Heerlijk sfeertje. Je zou er bijna blijven staan. Alleen door dit heerlijke muziek hoorde je het startschot niet. Maar gelukkig merk je het wel aangezien iedereen begint te lopen. 
Het lopen
Mijn streven was om onder de twee uur te eindigen, maar liever rond de 1:50. De Pacers voor 1:50 liepen op dat moment net achter ons en ik had besloten om het allemaal wel te zien. Ik had met mezelf afgesproken niet op mijn horloge te kijken. Gewoon lekker te lopen.  En voor het eerst ook zonder een muziekje te lopen. Nog nooit gedaan dus geen idee hoe het zou gaan.
Eenmaal gestart ga je toch met de massa mee. Ik had geen idee hoe hard ik liep, ik liep wel lekker. Maar Jimmy zei dat we te snel gingen. Langzaam een beetje vaart verminderd en daar kwamen de Pacers voor 1:50. Ik heb me er even aangesloten, maar het was echt te druk. Ik kreeg het er warm en had meer het idee dat ik moest opletten dat ik niet op iemand zijn hielen ging staan dan dat ik lekker liep. Ik heb dus een stapje terug gedaan in de hoop dat dat beter liep. Maar eigenlijk bleef het wel druk. Niks aan te doen. Dan maar gewoon lopen.
De eerste kilometers gingen me goed af. Het enige wat ik in de gaten hield waren de borden met de kilometers die we nog moesten. Op die borden stonden ook mooie quotes die motiverend werkten. Na 8 kilometer heb ik uit gewoonte een gelletje genomen. Ik had het nog niet echt nodig. Maar dacht ik doe het gewoon. Ik kon ook lekker nog versnellen en liep uiteindelijk weer bij de Pacers voor 1:50. Dit was goed vol te houden. Het enige waar ik me aan irriteerde was de drukte. Maarja dat hoort erbij. De eerste 12 kilometer gingen eigenlijk van een leien dakje. Daarna kregen voornamelijk mijn benen het even zwaar. Dit dipje heb ik vaker gehad rond de 12 kilometer. Dus even doorbijten. Jimmy had het tot de 12 kilometer zwaar en trok zicht op aan mij. Maar zorgde wel heel goed voor me. Bij elke post vroeg hij of ik iets wilde en pakte het aan voor mij. Topvent. Tot de 12 kilometer heb ik hem ook niet echt gezien. Daarna ging hij voor mij lopen en ging het hem duidelijk beter af. Terwijl ik het juist zwaarder kreeg. Dan komt de mindfuck. Kan ik het wel aan. Ga ik het wel redden? Zou ik snelheid moeten minderen? Waarom doe ik dit ook alweer?
Toen we nog 8 kilometer moesten leek het alsof ik kramp kreeg. Jimmy had gelukkig magnesium bij en wat was ik hier blij mee. De kramp verdween en ik kon weer versnellen.  De laatste 7 kilometer waren vooral zwaar doordat ik kast kreeg van mijn bekken. Elke stap die ik zette deed pijn. Hier heb ik heel lang geen last van gehad, maar de bekkeninstabiliteit is dus nog niet helemaal over. Het is trouwens de eerste keer dat ik tijdens een lange loop hier last van kreeg en hopelijk ook de laatste. 
Rond de laatste 5 kilometer heb ik nog een gelletje genomen. Dit had ik beter niet gedaan. Die viel niet lekker. Ik werd misselijk. Maar niks aan te doen. Toen ik zag dat we nog 4 kilometer moesten en was ik het eigenijk beu. Maar ik heb wel doorgezet. Rond de laatste 3kilometer kreeg ik steken. Ik had mijn ademhaling niet onder controle. Ik wist het. Maar had moeite met herstellen. Rond de 2 kilometer werd het steeds drukker qua publiek. Dat motiveert zo. Net daarvoor moesten we nog een klein heuveltje op. Wow dat viel tegen. Het leek wel een berg. Het voordeel van al dat publiek is dat je zo meegaat in het enthousiasme. Je hoort mensen je naam roepen. Je wilt weer versnellen. Alleen de weg werd ook smaller. Dus dat was soms erg moeilijk. Dat vond ik echt wel jammer. Je wilt nog even knallen. Maar het lukt niet. De laatste kilometer leek een eeuwigheid te duren. Maar op het einde hoorde ik LaFuente weer en dat gaf echt een boost. We did it!
Achteraf had ik spijt van mijn schoenen. Ik twijfelde heel erg. Want op deze schoenen had ik nog niet echt lange afstanden gelopen. Maar vaak genoeg de iets kortere. Dus moet kunnen toch. Alleen kreeg er wel wat last van. Alsof ze iets te klein waren. Terwijl ik dat gevoel nooit eerder heb gehad. Ik heb voor het eerst deze afstand met stoxenergysocks gelopen. Ik heb hier echt baat bij gehad. Maar de review komt op Fitchicks.
Wat ik vervelend vond was de drukte. Je moest heel de tijd zigzaggen. Goed opletten waar je liep en heel vaak remmen doordat er weer iemand voor je ging lopen en dan weer versnellen. Dat zijn niet de ideale omstandigheden, maar die horen wel bij een wedstrijd. Ik miste mijn muziek wel. Niet zozeer dat ik niet zonder muziek kan lopen. Maar als je het zwaar hebt kan de muziek je erdoorheen helpen. Langs de kant was wel muziek. Maar voor mij te weinig. 
De verzorging was wel goed. Voldoende waterpunten met sportdrank, water, sponzen en fruit. Ook werden er nog gelletjes uitgedeeld. Bij de finish een flesje aa-drank en een banaan.

 

Allemaal goed. 
Ik ben wel trots op de plaats waar ik geëindigd ben. Zeker in mijn eigen klassement heb ik het helemaal niet zo slecht gedaan!
After
Ook deze keer heb ik zover mogelijk op mijn voeding proberen te letten en heb ik een recovery shake gedronken en mijn vocht voldoende aangevuld.  

 

 

 

Dit was het dan. Afgelopen maandag hebben we een sportmasseur laten komen om de benen even los te laten masseren en de rest van de week heb ik rustig aan gedaan qua trainingen.   Het was zeker niet mijn laatste halve marathon. Maar voorlopig even niet. Waarom niet? Ik heb er gewoonweg de tijd niet voor en ik ken mezelf. Als ik nu weer een halve marathon loop, dan wil ik mijn huidige tijd verbeteren. Dat gaat me nu nog niet lukken, dus dan nog maar even doortrainen. Na deze ervaring heb ik alleen nog maar meer respect voor de mensen die een hele marathon lopen. 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0