· 

Leg ik de lat te hoog?

Na zo'n drukke maand als afgelopen maand, vraag ik me soms wel eens af of ik de lat niet te hoog leg voor mezelf. 

 

Eis ik niet teveel van mezelf, kan ik het mezelf niet wat makkelijker maken of is het goed zoals het is?

 

Ik heb de zaken voor mezelf eens op een rijtje gezet en deel mijn gedachten met jullie. Ik ben wel eens benieuwd hoe jullie het aanpakken en of jullie nog tips hebben voor mij?

In november zaten er dagen bij dat ik niet wist dat ik van voren of van achteren leefde. Op alle vlakken had ik het ontzettend druk. Zowel zakelijk als privé. Vrije momenten waren er niet echt en als ze er waren waren ze zo weer volgepland, met allerlei afspraken of bezigheden. 

 

Zoals ik eerder al aangaf was november een ontzettend drukke maand op mijn werk. Ik kwam voor mijn gevoel dagelijks uren tekort. Daar waar het kon ben ik extra gaan werken, om zo toch alles op orde te krijgen. Zelfs als ik niet aan het werk was, was ik met mijn werk bezig, Mijn hoofd zat behoorlijk vol. En dat geeft helemaal niks, want ik hou van aanpakken, maar als je dan privé ook helemaal vol zit, dan blijft er weinig ruimte over om nog te ademen.

 

Mijn vrije middagen en weekenden zaten afgelopen maand helemaal vol. Ik had geen speelruimte en als die er wel was, dan was die zo weer opgevuld. Niet gek ook, want naast mijn werk en sociale afspraken wilde ik ook tijd doorbrengen met mijn gezin, wilde ik sporten en moest ik studeren omdat ik twee examens had. Allemaal een beetje ongelukkig gepland. Echt tijd voor mezelf heb ik niet gehad. En dat terwijl ik juist kan opladen door even een goede film of serie te kijken of lekker een lang stuk buiten hard te lopen. Ik was dan ook sneller geïrriteerd. Absoluut geen leuke eigenschap, maar ik was dan ook echt even het overzicht kwijt. Door de drukte voelde ik me ook ontzettend schuldig naar mijn kindjes toe. Ik had echt weinig tijd voor ze en ik hoorde mezelf constant zeggen even wachten mama is even bezig of nog even ik kom zo bij je. Vreselijk vond ik dat. Maar ik kreeg het even niet gebolwerkt. Ik voelde me alleen ontzettend schuldig. Dit probeerde ik dan ook te compenseren met een keer extra hun schoentje te zetten of een bezoekje naar de bioscoop, terwijl de tijd al schaars was. Maar ik had het gevoel dat ik moest compenseren. Wat natuurlijk onzin is. Ook merkte ik het wel aan de kindjes dat ze minder aandacht kregen. De jongens luisterden een stuk slechter en dachten mama heeft het toch te druk. Evy daarentegen probeerde alle aandacht te claimen die ze kon claimen en als ik nog maar aanstalten maakte om weg te gaan begon ze al te huilen. 

 

Doordat ik het zo druk had bleven dingen liggen. Op nummer 1 stond mijn huishouden. Nou ja, ik had voornamelijk geen tijd om zaken bij te houden. Elke avond moest ik natuurlijk wel van mezelf de vloer stofzuigen en dweilen, want ik wil wel dat de kindjes kunnen spelen op een schone vloer en het zijn ook zulke smeerkezen, ik kan gewoon niet niet poetsen. Ook mijn voorraad slinkte ontzettend. Normaal gesproken heb ik eigenlijk alles wel op voorraad, zoals luiers, shampoo etc. Afgelopen maand heb ik alleen geregeld een keer misgegrepen. Gelukkig niet op de luiers, want dan had ik toch wel een groot probleem, maar ik had gewoonweg niet de tijd om naar de winkel te gaan en helaas kan niet alles online gekocht worden. Ook voor het doen van boodschappen had ik geen tijd. Normaal gesproken doe ik mijn boodschappen in het weekend, maar als je nooit in het weekend thuis bent dan wordt dat heel moeilijk. Ik begon dan vaak de week ook met een achterstand. Gelukkig heb ik nog wel wat dingen in de vriezer liggen, maar fijn is anders.

 

Doordat ik alsmaar tegen zaken liep waar ik normaal gesproken nooit tegen aanloop begon ik me toch af te vragen waar dit aan ligt. Leg ik de lat te hoog? Vraag ik teveel van mezelf? Moet alles gebeuren wat ik afgelopen maand gedaan heb?

- moet ik 4 keer per week sporten?

- moet ik elke avond de vloer poetsen, de was doen etc?

- moet elk vrij moment ingedeeld worden met sociale aangelegenheden etc?

En eigenlijk realiseer ik me dat ik, ondanks dat ik nu 3 kinderen heb en er geregeld alleen voor sta, ik nog steeds hetzelfde van mezelf verwacht als toen ik nog maar 1 kindje had of 2 en dat terwijl ik mijn aandacht over drie kindjes moet verdelen. De was met drie keer is toegenomen etc. Eigenlijk heb ik het drie keer zo druk gekregen, maar verwacht ik nog steeds hetzelfde van mezelf. Ondanks dat ik het van mezelf verwacht, loop ik toch wel een beetje tegen een muur aan omdat ik het allemaal niet altijd rond krijg. Zeker als het nog wat drukker is met andere zaken. 

 

Nu was afgelopen maand wel extreem. Dit was geen gebruikelijk maand. Op geen enkel vlak zowel zakelijk als privé. Maar het is wel een eye-opener geweest. Hierdoor heb ik me gerealiseerd dat ik op zulke momenten even terug naar de basis moet. Dan maar even een stapje terug doen en ervoor zorgen dat de basis goed is. Mijn gezin komt op 1 en die moeten niet alsmaar wijken voor andere zaken. Daarna komt de rest. Kan ik daardoor maar 3 keer sporten, het zij zo. Moet ik daarom een keer een afspraak afzeggen, ook al staat die al maanden gepland, het zij zo. Niemand heeft er baat bij als ik van hot naar her moet rennen, kribbig wordt en dus de lat te hoog leg. Het is niet erg om eens een stapje terug te doen. uiteindelijk zal ik er zelf en iedereen om me heen baat bij hebben. Oké heel eerlijk vind ik dit niet leuk om dit toe te geven, maar het heeft ook geen nut om mezelf en mijn gezin voorbij te lopen en teveel verwachten. Mijn tijd is nu eenmaal beperkt en ik kan niet alles tegelijk. Dan ben ik maar een keer een loedermoeder en kies ik op mijn vrije moment eens voor mezelf en laad ik mezelf even op. 

 

Zijn er meer mensen die zich hierin herkennen?

Commentaar schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Margo (vrijdag, 08 december 2017 10:49)

    Lijkt me een heel goed inzicht. Anders ben je straks op en daar help je je gezin ook niet mee ���