· 

Alles of niets!

Ik ben echt een alles of niets type en dat vind ik eigenlijk best wel een storende eigenschap. 

 

Of ik ga ergens voor de volle 100% voor of ik laat de boel de boel en het interesseert me niet. Dit is vooral op het vlak qua afvallen en dit is ook echt een terugkerend patroon de afgelopen jaren. Nu wil ik dit patroon eens doorbreken, alleen weet ik nog niet hoe. Daarom dat ik voor mezelf eens probeer op te sommen waar dit gedrag dan vandaan komt. 

 

Lezen jullie weer mee?

Ik ga val vaak van het ene uiterste in het andere uiterste op het gebied van afvallen. Of ik weeg al mijn eten netjes af, pak niks extra's en sport het liefste elke dag of ik eet letterlijk alles wat los en vast zit en blijf in de gedachten zitten van deze dag of week is toch al verpest en sport gelukkig nog steeds wel 3-4 keer per week. 

 

Wat ik alleen niet van mezelf snap is dat ik het elke keer weer zo ver laat komen. Dan ben je lekker afgevallen, zit je weer een stuk beter in je vel en laat je het weer langzaam zo ver komen dat je voelt dat de kilo's eraan sluipen, je zit meteen minder lekker in je vel, maar op de spreekwoordelijke rem drukken lukt op een of andere manier niet. Waar ligt dit toch aan? Waarom gaat het elke keer mis en hoe komt dat dan toch? Waarom kan ik niet de juiste balans vinden tussen lekker sporten, op mijn voeding letten en mezelf af en toe eens laten gaan. Waarom gaat het dan elke keer meteen mis en blijf ik in mijn slechte gewoonten hangen. Het zou mezelf zoveel makkelijker maken als ik het mezelf gewoon eens gun om me te laten gaan en daarna de draad weer op te pakken. Dit zou de schade beperken en de frustraties van weer volledig op rantsoen te moeten om die kilo's er weer af te werken. 

 

In een eerdere blog heb ik al eens gekeken wat de momenten zijn wanneer ik de mist in ga. Van deze momenten ben ik mezelf ook bewust en ik weet hoe ik deze uit de weg kan gaan. Wat velen misschien niet weten is dat ik een stiekeme eten ben. Ik kan heel goed verbergen dat ik van alles naar binnen heb gewerkt. Ik ben er haast een pro in geworden. Ik verstop de lege verpakkingen in aluminiumfolie in de prullenbak of in keukenrol. Ik koop vervolgens dezelfde producten nog een keer, alsof het lijkt alsof ze niet op. Het is maar hoe je je zelf voor de gek wil houden. Maar dit gevoel komt ook voort uit schaamte. Schaamte dat ik mezelf niet in bedwang heb kunnen houden. Schaamte over de hoeveelheid die ik op heb en schaamte dat ik het wederom niet heb kunnen volhouden. Ik heb wel eens de neiging om het geheel beter te laten lijken, dan het daadwerkelijk is. Maar wie heb ik het er het meeste mee? Mezelf! Het erge is door de schaamte ga ik vaak alleen maar meer eten. Ik ben namelijk ook een echte emotie-eter. Als ik niet lekker in mijn vel zit, ga ik eten. Heb ik teveel aan mijn hoofd dan ga ik eten. Ben ik verdrietig, dan ga ik eten. Ik schaam me dan weer dat ik mezelf heb laten gaan, maar het resulteert vaak alleen maar in meer eten. Je komt dan terecht in een vicieuze cirkel. Je eet je voelt je ongelukkig, je gaat nog meer eten en je voelt je nog meer ongelukkig, daardoor voel je dat je weer aankomt. Dit frustreert me dan. Maar in plaats van te stoppen ga ik door en zijn we weer terug bij het begin. Dit zorgt er dan ook voor dat ik van het ene uiterste naar het andere uiterste ga. Van totale controle naar geen controle. En dat is dan ook mijn struikelblok. Ik moet de gulle middenweg vinden. Natuurlijk is het niet erg om je eet gedrag te controleren, maar het moet geen obsessie worden. Net als het afvallen. Hoe meer ik op de weegschaal ga staan, hoe meer het een obsessie wordt. Maar ik bereik er vaak niks mee om 2-3 keer per dag op die weegschaal te gaan staan. Ja heel veel frustraties, die als ik er niet op let weer kunnen resulteren in snaai gedrag. 

 

Nu wil ik hier voor eens en altijd eens een streep door trekken. Het moet klaar zijn met het is alles of niets. Op deze manier kan ik er namelijk geen levensstijl van maken en zal ik altijd tegen deze struikelblokken blijven lopen. Ik zal dan vermoedelijk ook altijd blijven jojo-en en dat wil ik dus nu niet. Natuurlijk verschilt je gewicht wel eens een paar kilo maar geen 10+ kilo. Ik wil de juiste balans vinden tussen opletten wat ik eet. Genieten van de lekkere dingen en de draad weer oppakken. Het moet een kwestie zijn van mezelf iets gunnen, maar ook weer tijdig aan de bel trekken. En op de momenten dat ik wil gaan snaaien moet ik mezelf duidelijk de vraag stellen wat nu de reden is dat ik ga eten en of ik hier nu echt vrolijk van wordt?! Want natuurlijk smaakt het even goed, maar het gevoel wat je erna aan over houdt weegt denk ik toch wel veel zwaarder. Als ik dat kan doorbreken ga ik die vicieuze cirkel doorbreken en hoop ik eindelijk te kunnen zeggen dat ik de balans heb gevonden. 

 

Ik ga er in ieder geval hard voor werken en het zal vast niet zonder vallen en opstaan gaan, maar ik ga ervoor! 

Reactie schrijven

Commentaren: 0