· 

2017!

2017 wat ben je voorbij gevlogen. Een jaar met ups en downs. Het was in ieder geval een jaar wat prachtig is begonnen met de geboorte van Evy, maar ook een jaar waarin we een aantal dierbaren vlak na elkaar zijn verloren. Een jaar waarin ik mezelf in de weg zat en een jaar waarin ik de strijd ben aangegaan met mijn overtollige kilo's en een aantal successen heb behaald op het gebied van hardlopen. 

 

Vandaag neem ik jullie in vogelvlucht mee naar 2017!

Op 5 januari zijn wij trotse ouders geworden van onze dochter Evy. Met de geboorte van Evy is ons gezin compleet. Ook al werden we voor de derde keer ouders, was en bleef het zoiets bijzonders. Deze keer was het een natuurlijke keizersnede en hebben we genoten van elk moment. Het is zo bijzonder om een kindje op de wereld te zetten en het voelt toch wel extra speciaal om nu ook een dochter te hebben. Het was zo mooi om te zien hoe de grote broers reageerden op hun zusje. Vanaf het eerste moment zijn ze zo lief voor haar. Nu bijna een jaar later staat hun dag nog steeds in het teken van hun zusje. Zodra de boys wakker worden moeten ze eerst Evy een kusje geven en spreken ze haar aan met prinsjes. Maken ze elke dag bij elke maaltijd weer ruzie om naast hun zusje te zitten en houden wij er een hele planning op na om in te plannen wie naast Evy mag zitten. Maar wat zijn wij trots. 

Remy is een heerlijk ventje, maar ook echt een brokkenpiloot. Ook in 2017 heeft hij weer de nodige valpartijen gehad. De een wat erger dan de ander. Twee zijn op mijn geheugen geschreven. De eerste was er eentje die we in eerste instantie onderschat hebben. We dachten een tand door zijn lip en hebben er verder niks mee gedaan. Uiteindelijk bleek dat de wortels van twee tanden gebroken waren en zijn de tanden middels een operatie verwijderd. Man man wat voelden we ons schuldig. De tweede was een val van de tafel. Remy was achter mijn rug op de tafel geklommen en zo op de tegelvloer gevallen Hij had meteen een groot blauw ei op zijn hoofd. Ik was zo geschrokken. Ik voelde me zo'n slechte moeder. Uiteindelijk viel het mee, maar moest ik hem wel elke 2 uur wekken voor de zekerheid. Ook Remy zijn gezondheid was in 2017 nog niet optimaal. Zodra mijn kleine vriend verkouden werd, werd hij weer extreem benauwd en moesten we weer aan de puffers. Ik vind het zo moeilijk om je kind zo te zien en hoop zo dat hij hier over heen groeit. Gelukkig waren er ook mooie momenten. Ik kan zo genieten hoe Remy lekker kan spelen, hij hij steeds meer de wereld ontdekt, mij steeds blijft verbazen over wat hij allemaal wel niet kan of weer geleerd heeft en ik kan zo intens genieten als hij geniet. 

Jaimey heeft afgelopen jaar grote sprongen gemaakt. Uit het niks is hij zindelijk geworden en heeft hij zelf besloten afscheid te nemen van zijn tutje. Vervolgens heeft hij er nooit meer om gevraagd.  Mijn kleine ventje is groot geworden. Hij heeft eerst ruim een half jaar uitgekeken naar de basisschool en toen hij er eenmaal op zat genoot hij elke dag. Sinds Jaimey op school zit is hij zo ontzettend gegroeid. Ik sta versteld van wat hij elke dag weer heeft geleerd en ik ben zo trots op zijn passie en doorzettingskracht. Ik kan echt merken dat hij een grote jongen is geworden. Hij is zoveel verandert. Door het schoolleven kan je merken dat hij veel meer begrijpt en meer wilt leren, maar ook opstandiger is en een grote mond heeft. Dat is echt niet altijd makkelijk en hierin moeten we echt doorpakken. Maar wat kunnen we genieten van dit mannetje en op de momenten als hij helemaal in zijn hum is. 

Evy haar eerste jaar is voorbij gevlogen. Nog nooit is een jaar zo snel voorbij gegaan. Misschien ook wel omdat Evy een heel makkelijk kindje is. Ze heeft eigenlijk altijd wel goed geslapen, is altijd tevreden en kan heerlijk lachen. Naarmate ze groter werd liet ze wel steeds meer haar eigen willetje zien. Het is Evy haar wil of anders is het gillen. Evy staat ook graag in het middelpunt van de aandacht. Krijgt ze die niet, dan is het gillen. Zie je al de tendens?

 

Ook weet ik nog dat veel mensen zeiden oh meisjes zijn zo anders. Ze zijn zoveel sneller. Haha dan kennen ze Evy niet. Evy vind alles wel best, vooral omdat alles haar wel aangereikt wordt. Dus waarom moeite doen als een ander het ook voor je wilt doen. Stiekem vond ik dit niet erg Het jaar ging al zo snel en als ze in haar ontwikkeling ook nog eens sneller was, dan was ze helemaal snel baby af. 

Ook is 2017 het jaar waarin in ben gestart met Bloggen. Dit stond eigenlijk al langer op de planning en mijn website stond al ruim een jaar gereed, maar ik durfde de stap niet te zetten. Uiteindelijk heb ik dit wel gedaan en ben ik blij dat ik het heb gedaan. Het bloggen heeft mij met mijn fitjourney geholpen, maar ook met het uitten van mijn gevoelens en gedachten. Ik ben van origine niet iemand die makkelijk haar gevoelens kan uitten, maar het bloggen heeft mij daarbij geholpen. Ook voor de mensen uit mijn omgeving is dit wellicht wel fijn geweest. Nu wisten ze  wat er in mij omging :-)   

Ook heb ik een aantal leuke samenwerkingen gehad met o.a Tastea, Dekbeddiscounter en fotofabriek! Ook ben ik vaste contributor voor ViedeValerie en plaats daar regelmatig een blog! 

In april ben ik mijn fitjourney gestart met als doel 15 kilo afvallen. In de zwangerschap van Evy heb ik mezelf echt laten gaan en nu moest ik op de blaren zitten en de kilo's er weer af zien te krijgen. Gemotiveerd was ik in ieder geval wel. En heel stiekem had ik verwacht dat ik dit doel binnen enkele maanden ging behalen. Zeker in het begin ging het super lekker. Alleen toen kwam de welbekende terugslag en lukte het me maar niet om de draad weer op te pakken. Ik bleef snoepen en excuses verzinnen. De training voor de Halve Marathon werd mijn grootste excuus. Ik moet toch voldoende eten om te kunnen trainen. Dat klopt, alleen op chocolade train je echt niet beter. Als ik de juiste voeding zou eten, dan zou het zoveel anders zijn geweest. Maar ook dit is een leerproces. Het enige voordeel is dat ik zoveel aan het trainen was ongelukkig geen 10 kilo ben aangekomen. Uiteindelijk heb ik besloten dat ik hulp nodig had en dat het mij niet ging lukken in mijn eentje. Ik heb Kimberly van het Newborn Fitmama programma ingeschakeld en door haar motivatie, steun en hulp is het mij gelukt om weer de draad op te pakken. Het ging weer beter met mijn voeding en haar oefeningen zorgden voor een leuke afwisseling. Dankzij Kimberly is het mij gelukt om een goede balans te vinden en uiteindelijk mijn doel van -15 kilo te behalen. Ik ben zo gemotiveerd dat ik nog even door ga en een paar extra kilo's kwijt wil raken. Daar gaan we mee aan de slag in 2018.

Helaas heeft 2017 ook een zwart randje. Iets wat ik nooit eerder had meegemaakt en waarvan het ook echt wel even heeft geduurd voordat ik het herkende en überhaupt wilde herkennen. Na de bevalling van Evy was ik absoluut niet mezelf. Ik dacht dat het lach aan de hormonen en dat ik moest wennen aan de nieuwe situatie. Alleen na een aantal weken bleef het gevoel aanhouden. Een gevoel van onrust overheerste mijn dagen. Ik kon om alles huilen en ik was een persoon die ik niet herkende. Ik gaf nergens meer om, behalve om mijn kindjes. Ik wilde hele dagen cocoonen en meer niet. Ik bleef het liefst hele dagen binnen en deed er alles aan om mezelf niet in de buitenwereld te tonen. Dit ging zo niet langer en uiteindelijk heb ik hulp gezocht. Het heeft mij ook heel erg helpen om hierover een blog te schrijven. Het was zo ontzettend fijn om zoveel steun en herkenning te krijgen. Toen ik eenmaal had toegegeven aan het feit dat ik een postnatale depressie had begon eigenlijk pas het zware werk. Hoe kom ik hieruit? Dit is echt met vallen en opstaan gegaan. Ik moest toegeven dat ik niet alles kon en dat tijd voor mezelf essentieel was. Dit vond ik vreselijk. Ik voelde me een slechte moeder en was dat enigszins ook. Ik kon namelijk alleen maar snauwen. Toen ik eenmaal besefte dat ik inderdaad het een en ander moest aanpassen, ging het stukje bij stukje beter. Dit ging niet vanzelf en ik heb ook echt nog wel diverse terugvallen gehad. Maar uiteindelijk door tijd voor mezelf te nemen, veel te hardlopen, een stapje terug te nemen en afscheid te nemen van mijn baan kwam de oude ik stukje bij stukje weer terug. 

 

Op het gebied van hardlopen is 2017 een mooi jaar geweest. In april ben ik weer gestart met hardlopen en had ik nooit kunnen bedenken dat ik in oktober een halve marathon zou lopen. Langzaam heb ik het hardlopen opgebouwd en merkte ik dat ik een doel nodig had. Dit werd de Tilburg Ten Miles. Toen ik al snel merkte dat de afstand geen probleem zou zijn wilde ik een nieuw doel hebben en dit werd de Halve Marathon van Eindhoven. Ik heb wekenlang hard hiervoor getraind en wat was het geweldig om deze doelen te behalen. Wel heb ik teveel van mijn lichaam gevraagd. Ik trainde te vaak en te lang per week, dit resulteerde in een vervelende blessure die ik bewust heb genegeerd om zo toch nog de Halve Marathon te kunnen lopen. Daarna heb ik wel op de blaren moeten zitten en rust moeten pakken. Wat baalde ik en realiseerde ik me dat ik beter naar mijn lichaam moest luisteren. Inmiddels ben ik weer lekker aan het hardlopen en merk ik ook dat het steeds makkelijker wordt om sneller te lopen. In totaal heb ik in 8 maanden tijd ruim 1380 kilometer hard gelopen! Dit gaat hopelijk voor mooie nieuwe pr's zorgen in 2018!

Ook heb ik in 2017 een nieuwe baan gevonden. Nooit had ik kunnen bedenken dat ik uiteindelijk een baan zou vinden bij mij in het dorp. Ik heb het ontzettend naar mijn zin op mijn werk. Ik vind de afwisseling in het werk heel leuk het voel two fijn om gewaardeerd te worden. In het begin was ik nog wel zoekende naar de juiste balans tussen werk en privé, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik de balans steeds beter vindt en dat we allemaal weer ons eigen plekje hebben gevonden met het nieuwe ritme. 

 

 

Naast alle mooie gebeurtenissen heeft 2017 ook intens verdriet gekend. Jimmy heeft afscheid moeten nemen van zijn opa en ik heb afscheid moeten neen van mijn oma. Dit was niet makkelijk. Vooral het overlijden van mijn oma hakte er goed in. Ze was al langere tijd ziek en ik had al een paar keer eerder verwacht dat ze zou komen te overlijden, maar het was een sterk mens. Toen het eenmaal wel zo ver was, kwam dit toch als een klap binnen. We zullen jullie altijd missen! 

Nog een paar uurtjes en dan is het 2018. Voor het eerst sinds jaren heb ik geen goede voornemens, want afvallen moet altijd kunnen en niet alleen op 1 januari. Wel hoop ik natuurlijk mijn doelen te behalen, maar vooral dat 2018 een mooi, gezond en gelukkig jaar mag worden. 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0