· 

Ben ik een meer een jongensmama of meisjesmama?

Zoals vele van jullie wel weten ben ik trotse mama van twee jongetjes en een meisje. Het huis is hier dan ook bezaaid met auto's, tractors, poppen, prinsessen etc. Het lijkt hier soms haast wel een mini speelgoedwinkel ;-). 

 

Maar hoe ben ik als mama? Zie ik mezelf meer als een jongensmama of meer als een meisjesmama?

Als je het mij vraagt zijn jongetjes vaak echt mama's kindjes en meisjes echt meer papa kindjes en hier klopt dat best wel! De jongens trekken echt naar mij en willen heerlijk met mij knuffelen. Evy wil dit ook, maar zodra Jimmy in de buurt komt wil ze meteen naar hem toe. Heel typisch. Als ze ziek zijn, pijn hebben of iets anders willen dan zijn het opeens allemaal mama's kindjes. Waarschijnlijk omdat ze weten dat de mama iets harder voor hun rent en ze vermoedelijk sneller hun zin krijgen van mama. Als ik bijvoorbeeld naar Evy kijk dan is het heel typerend dat ze vaak begint te huilen/mopperen als ik in de ruimte kom waar ze lekker zit te spelen met haar grote broers en papa. Zodra ze mij ziet wil ze meteen opgepakt worden en wil ze mijn volledige aandacht. En veelal geef ik hier ook wel aan toe, want zelf vind ik dit ook wel lekker. Even lekker knuffelen. 

 

De eerste maanden of misschien wel het eerste jaar merk je niet heel veel of je nu een jongen of meisje hebt. En dan bedoel ik natuurlijk op het gebied van spelen. Het merendeel van het babyspeelgoed is allemaal hetzelfde alleen hebben ze vaak twee versies een blauwe en een roze. Pas als ze wat groter worden laten ze ook duidelijk merken wat ze nu daadwerkelijk leuk vinden. Remy bijvoorbeeld speelt het liefst hele dagen met treinen, tractors, auto's en kranen. Jaimey vind het steeds leuker om met lego te spelen, maar ook om met spiderman etc te spelen. Evy heeft nog niet echt een voorkeur, maar als ze een pop in haar handen heeft begint ze wel meteen te knuffelen. Dit vind ik gewoon super schattig. 

 

Zelf zag ik me altijd als een meisjesmama en vele met mij. In mijn omgeving zeiden de meesten mensen ook altijd jij krijgt dochters, want je bent een echte meisjesmama. Wat dat eigenlijk ook mag zijn. Met jongensdingen had ik weinig. Ik vind auto's, tractors en vechten etc. maar niks. Ik associeerde dat altijd met boers gedrag en dacht dat past niet bij. Daarentegen vond ik het zelf vroeger geweldig om met poppen te spelen, kon ik mezelf uren vermaken met freubelen, dus dacht ik altijd dat als ik een dochter zou krijgen dit een mooie match zou zijn. Dat ik absoluut niet kan vlechten, is een bijzaak. 

 

Toen ik eenmaal zwanger was fantaseerde ik dan ook over het geslacht. Oriënteerde ik me op zowel roze als blauwe dingen, maar dacht ik stiekem altijd dat ik een dochter zou krijgen. Eenmaal bij de geslachtsbepaling van Jaimey moest ook echt wel even slikken. Niet zozeer omdat ik niet blij was dat er een jongetje in mijn buik zat, maar meer omdat ik er gewoon zo vanuit ging dat ik een meisje zou krijgen, dat ik even moest wennen aan het idee dat ik een zoontje zou krijgen. Maar het duurde niet lang voordat ik niet kon wachten op mijn prins. Want ongeacht het geslacht keek ik zo ontzettend uit naar mijn kindje. Het mini mensje waar ik al intens veel van hield en ondanks dat het nog zo klein was en nog in mijn buik zat ik je geen leven zonder zou kunnen indenken.  De band tussen moeder en kind, ook al tijdens de zwangerschap is immens groot. 

 

Nu eenmaal 4 jaar verder en mama van zowel twee jongens als een meisje, kan ik eigenlijk niet meer zeggen dat ik perse een jongens- of een meisjesmama ben. En wat is dat nu eigenlijk? Ben je per definitie een meisjesmama als je alleen maar mama bent van meisjes of kun je dan nog steeds een jongensmama zijn? Ik denk dat het allemaal niks uitmaakt, want als mama pas je je aan aan de behoeftes van je kind. Je kindjes bepalen wat zij leuk vinden. In het begin kan je ze nog enigszins  sturen en dat heb ik ook gedaan. Eerste jaar was hier geen auto en dergelijke te bekennen, maar met Rémy ontkwamen we er niet aan. Met Evy is alles nu veel roze en meisjesachtig. Maar wil zij straks een auto of willen de boys een pop dan zij het zo. Ze moeten doen waar hun zich goed bij voelen. Ik zal ze niet in hokjes plaatsen, maar laat ze zichzelf ontwikkelen zoals zij zich prettig voelen.
Zelf kan ik intens genieten van het stoeien met de jongens, het lekker druk doen, samen een grote treinrails te bouwen of een wedstrijd te doen wie de hoogste toren kan bouwen, om daarna lekker samen op de bank een filmpje te kijken. Maar stiekem kijk ik ook wel uit om met de poppen te spelen, rustig te tekenen en wat kalmer te spelen. Want heel eerlijk met al dat testosteron in huis lijkt wat rust soms ook geen overbodige luxe. 
Ik ben dus gewoon een MAMA en niet specifiek een meisjes of jongensmama. Ik geniet elke dag van mijn kindjes en ik prijs mezelf gelukkig dat ik het van beide kanten mee mag maken. Zeker vandaag sta ik daar extra bij stil. Het is namelijk vandaag precies 5 jaar geleden dat ik mijn tweede miskraam kreeg en het heel onzeker was of ik überhaupt ooit een kindje op de wereld zou kunnen zetten. De miskramen hebben een grotere impact op mijn leven gehad, dan ik ooit had kunnen voorstellen, maar ze hebben mij uiteindelijk wel sterker gemaakt. 
Hoe zien jullie jezelf?

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Margo (donderdag, 18 januari 2018 22:17)

    Het is heerlijk zo een mooi gezin te hebben. En jullie zijn rijk dat je twee jongens hebben en als kers op de taart een heerlijk dametje. Maar door de miskramen is dit nog kostbaarder als een ander kan beseffen. ���