· 

Kindje met astma

Mijn lieve kleine grote vriend Remy heeft kinderastma. Dit is niet altijd even makkelijk en kan best wat zorgen met zich meebrengen. 

 

Vandaag deel ik met jullie wat hier zoal bij komt kijken en hoe wij hiermee omgaan. 

Toen Remy nog net geen 4 weekjes oud was is hij voor het eerst opgenomen in het ziekenhuis in verband met extreme benauwdheid. Hij is toen een nachtje ter observatie opgenomen in verband met het vermoeden voor het RS-virus. Na en nachtje mochten we gelukkig weer naar huis, want hij kreeg voldoende zuurstof binnen. Wel moesten we onze vriend elke 3 uur vernevelen, om hem minder benauwd te maken Daar waren we heel blij mee, ook omdat mijn zus twee dagen laten ging trouwen. Op de dag van de bruiloft vertrouwden wij het niet en zijn we nog naar een dokter in Helmond geweest. Die gaf groen licht voor de bruiloft, maar we moesten Remy goed in de gaten blijven houden. Na het feest van de bruiloft hebben we een extreem onrustige nacht gehad en waren we extreem ongerust. We zijn de volgende ochtend ook meteen naar huis gereden en naar het ziekenhuis gegaan. En ook de dokters vonden Remy niet goed klinken. Er werd besloten hem meteen weer op te nemen (we hadden deze keer onze tassen al mee) en meneer werd weer aangesloten op een infuus. Zo zielig om je kleine mannetje zo te zien. Het was ook echt even heftig. Hij kreeg elke 3 uur een voeding en elke 3 uur moest hij verneveld worden. Dit liep precies langs elkaar heen. Dus dat was 1 uurtje slapen en weer door. Maar alles voor je kleine man. Na 5 dagen mocht hij uit het ziekenhuis. Helaas betekende dit voor ons niet het einde de ellende. We hebben met enige regelmaat met Remy in het ziekenhuis gezeten in verband met extreme benauwdheid. Elke keer weer waren we bang voor een ziekenhuis opname. Gelukkig bleef deze uit doordat we er snel bij waren en we weer moesten vernevelen, neusspray etc moesten gaan gebruiken. 

 

Na een paar maanden suggereerde de kinderarts dat Remy ook allergisch kon zijn voor onze hond. Dit was geen makkelijke keuze, maar we hebben besloten Indy naar mijn ouders te doen om te kijken hoe Remy hier op zou reageren. En het ging inderdaad enigszins beter met hem. Alles voor je kind! 

 

Helaas bleef Remy met periodes wel extreem benauwd en naast een allergie voor honden vermoedde de kinderarts ook dat Remy astma had. Hij was alleen te klein om te testen. Dit zou pas vanaf zijn 2 getest kunnen worden. Dit hebben wij dan ook meteen laten doen en ja hoor onze kleine vriend heeft astma. Het gevolg: preventief puffen en bij een opkomst van zijn astma extra puffen. 

 

Wat ik vooral zo moeilijk vind is hoe snel Remy achteruit gaat bij een simpele verkoudheid. Uit het niets begint hij te hoesten en voor je het weet heeft hij 40+ graden koorts en zit er bijna geen leven meer in het ventje. Het is zo zielig om je kindje zo te zien. Je voelt je machteloos en wilt het liefste alles overnemen. Ondanks dat we alle voorzorgsmaatregelen nemen, kunnen we dergelijk aanvallen helaas niet ontkomen. In de winterperiode puffen we preventief met Flixotide. Op de momenten dat we merken dat hij achteruit gaat beginnen we ook te puffen met Ventolin om zo zijn luchtwegen beter te openen. Helaas werkt dit niet meteen en is het enige wat werkt veel knuffelen en hem gewoon de hele dag op je laten slapen. Zolang hij zich maar veilig voelt is het goed.

 

Zowel het puffen als het vernevelen is niet de leukste bezigheid met een klein kindje. Vaak duwen ze de puffer weg of willen ze niet meewerken. Als je zoveel moet puffen, dan word je wel steeds creatiever met het puffen. Want wat telt is dat je kindje de medicatie binnenkrijgt. Op het moment dat Remy het meer begon te begrijpen konden we de houdgreep loslaten en maakten we er meer een spelletje van. Vaak gingen we dan samen met hem zingen en door het zingen ademde hij de medicatie goed in. Nu hij weer wat groter is heeft hij daar geen zin meer in en wil hij er het liefst zo snel mogelijk van af zijn en laten we hem 10 keer goed in en uit ademen. Maar helaas gaat het niet altijd even goed en makkelijk. Remy heeft er ook niet altijd zin in, wat ik ook echt wel kan begrijpen. Ik probeer er dan een spelletje van te maken in de hoop dat hij dan toch zo goed mogelijk puft. Ook leg ik hem uit dat als hij dat niet doet hij zich niet goed gaat voelen en dat wil hij ook niet. 

 

Helaas weet ik dat ik de aanvallen niet kan voorkomen, maar ik hoop op deze manier onze vriend wat verlichting te kunnen bieden. Uiteindelijk hoop ik dat hij hier gewoon over heen groeit en er niet heel zijn leven last van blijf houden. Ik vind het namelijk vreselijk om mijn kindje zo te zien en ik wil hem het liefst ook een leven zonder zorgen en medicatie gunnen.

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Margo (vrijdag, 09 februari 2018 08:14)

    Och lieve kleine vriend �