· 

Een emotioneel weekje!

Afgelopen week was me het weekje wel. Eentje die ik in ieder geval heel snel weer wil vergeten. Het was voor mij echt een rollercoaster van emoties. Van geschokt, naar bang, naar bezorgd, je machteloos voelen, schuldig voelen en ga zo maar door. 

 

Heb je niet mee gekregen wat er is gebeurt? Ik heb afgelopen week twee keer op de HAP gezeten. De ene keer met Jaimey, de andere keer met Remy. En dat in een tijdsbestek van 4 dagen. Wat een gedoe. 

 

Vandaag deel ik met jullie wat er is gebeurt en hoe ik mij hierbij voelde.

 

Lezen jullie weer mee?

Mijn moeder was hier een paar dagen om mij met de kindjes te helpen, zodat ik even extra kon werken. Toen ik dinsdag thuis kwam van het werk en begon met koken, zat Jaimey aan tafel een spelletje te spelen. Opeens hoor ik een knal en een hele harde gil. Jaimey was van zijn stoel gevallen. Geen idee wat hij heeft gedaan, maar hij was hysterisch. Ik zag wat bloed, maar dacht dat zijn tand weer eens door zijn lip zat. Totdat ik merkte dat het bloed van zijn kin kwam. Ik heb meteen een koude doek gepakt en tegen zijn kin gehouden. Ik dacht dit valt wel mee. Voor de zekerheid heb ik dit toch even gecontroleerd en toen schrok ik eigenlijk een beetje. Jaimey had een grote en diepe snee in zijn kin. Dit kon ik niet met een leuke pleister oplossen. Dus ik moest de HAP bellen. Uiteindelijk moest ik nar een andere huisarts om Jaimey te laten controleren.

 

Gelukkig was het een hele lieve dokter. Hij stelde Jaimey op zijn gemak en vertelde dat hij de wond kon lijmen. Op deze manier zou hij er vermoedelijk geen litteken aan over houden. Wat was ik hier blij mee. Jaimey kan namelijk nogal hysterisch zijn en ik zag het echt niet zitten dat hij een verdoving moest krijgen en gehecht moest worden. Het enige wat nu nog restte was dat hij stil moest liggen. En wat heeft hij het goed gedaan. Vanaf het moment dat hij bij de dokter binnenliep totdat we naar buiten gingen heeft meneer geen kik gegeven. Wat was ik trots op hem. Jaimey zelf was ook trots. Hij wilde namelijk iedereen bellen om zijn grote pleister te laten zien en te vertellen wat er gebeurt was. Wat een mannetje.  De dag erna had hij wat moeite met eten, maar verder had hij gelukkig geen last. 

Een van mijn grootste nachtmerries is dat een van mijn kindjes van de trap afvalt. Ik zeg met enige regelmaat tegen de jongens dat ze niet op de trap mogen spelen of ruzie mogen maken. Afgelopen zondag werd helaas mijn nachtmerrie werkelijkheid. De jongens liepen naar boven om te gaan douchen en ik pakte Evy in de huiskamer om ook naar boven te gaan, toen ik gerommel op de trap hoorde. Ik rende naar de trap en het enige wat ik nog kon doen was Remy opvangen. Remy pakte meteen zijn arm vast en begon te Au te roepen. Ik schrok zo ontzettend erg. Eigenlijk sloeg de paniek toe. Ik wist meteen dat het niet goed zat. Ondanks de paniek wist ik mijn schoonouders te bellen met verzoek naar ons te komen want ik moest naar de HAP. Ik wist zeker hij heeft zijn arm gebroken. Mijn kleine mannetje. Vervolgens heb ik de HAP gebeld en kreeg ik allerlei vragen waarvan ik niet vrolijk werd. Maar we mochten meteen komen. In de tussentijd heb ik snel wat spullen bij elkaar gepakt en toen moest ik wachten op mijn schoonouders. Remy bleef maar huilen en zijn arm vasthouden. Dit is niks voor Remy.  Dit was niet goed. Remy valt namelijk wel vaker, maar is dan ook redelijk snel weer stil. 

 

Eenmaal bij de HAP moesten we echt nog wel even wachten. Remy begon weer wat praatjes te krijgen en wilde gaan spelen. Ik dacht heel even oh er is niks aan de hand. Hij heeft zich even aangesteld. Dit heb ik namelijk in een ver verleden ook wel eens gedaan. Ik krijste toen alles bij elkaar en toen mijn ouders bij de dokter waren zei ik: arm is weer beter. Maar helaas toen de arts er naar keek zei ze meteen er zit een knik in zijn arm. We moesten door naar de spoed om door foto's te laten maken. 

 

Eenmaal aangekomen bij de spoed werden er een hoop vragen gesteld. De meesten vragen waren gericht op de val en op Remy zijn hoofdje. Vervolgens werden de foto's gemaakt en werd meteen al gezet dat het niet goed was. Niet veel later kwam de arts vertellen dat het een vervelende breuk was en dat Remy onder narcose zou moeten om zijn arm te laten zetten. Op dat moment ging van alles door mij heen. Ook al had ik het vermoeden dat hij arm was gebroken, kwam het toch even hard aan. Omdat Remy nog vrij recent zijn avondeten op had, kon hij niet meer die avond onder narcose en hebben ze besloten om zijn arm in te gipsen en hem een nachtje te houden. Remy kreeg een wek advies en zou elke 2 uur wakker gemaakt worden, om zeker te zijn dat er niets met zijn hoofdje was. Dit stelde mij gerust, maar ik vond het tevens ook eng. Wat als er wel wat zou zijn?

 

Rond 21.30 waren we eindelijk op de kinderafdeling. Daar moesten nog een paar onderzoekjes gedaan worden en rond 22 uur kon ik Remy eindelijk in zijn bedje leggen. Toen kreeg hij ook eindelijk pijnmedicatie. Hij wilde eigenlijk niet in het bedje slapen maar toen hij eenmaal lag was bij binnen een minuutje weg. Vervolgens heb ik mijn eigen bed gereed gemaakt, maar slapen kon ik niet. Ik heb eerst snel nog een cadeautje geregeld voor Remy, want dat verdiende hij sowieso wel. Uiteindelijk heb ik een poging gedaan tot slapen. Alleen als er elke twee uur een zuster komt om je kind te controleren, dan slaap je ook niet echt lekker. Zeker omdat ze elke keer zijn bloeddruk en hartslag moesten controleren. Daar komt bij dat Remy absoluut niet wakker werd. Alleen vonden ze het niet zorgwekkend, want zijn reflexen waren goed. Waarschijnlijk was hij gewoon te moe. Zelf heb ik heel de nacht echt extreme maagpijn gehad. Ik vermoed dat dit door de stress kwam. 

 

Rond 5 uur dacht ik er even tussenuit te knijpen om naar de wc te gaan. Eenmaal op de wc hoorde ik Remy heel hard mama roepen.  Dit was echt zo zielig. Ga je even weg, wordt hij wakker. Daarna heb ik hem maar lekker bij mij gepakt, zodat hij lekker kon slapen. Ook ik kon toen eindelijk slapen. 

 

We werden rond 8 uur wakker en het was wachten tot we het bericht kregen dat hij aan de beurt was. Remy moest nuchter blijven en normaal gesproken wil hij altijd eten. Als afleiding heb ik hem mijn gsm gegeven, zodat hij wat filmpje kon kijken. In tegenstelling tot andere dagen heeft hij ook niet om eten gevraagd. Zelf heb ik achter een muurtje gauw een boterham op. 

 

Rond 9 uur mochten we richting OK. Ik heb Remy gedragen, want ik wist dat hij alleen maar hysterisch zou worden als ik het bedje zou zetten. Op de OK aangekomen hebben we de röntgenfoto nog gezien en kon je duidelijk zien dat beide botten in zijn onderarm gebroken waren. Daarna kwam het punt dat hij onder narcose moest. Remy wilde absoluut niet. We hebben hem met 3 man in bedwang moeten houden. Je moederhart breekt op zo'n moment. Je wilt hem eigenlijk niet alleen laten, maar ik wist dat het niet lang zou duren. En inderdaad na 15 minuten werd ik al weer terug gehaald en kon ik naar mijn mannetje. Gelukkig was hij rustig en ben ik bij hem in bed gekropen. Zo hebben we een tijdje gezeten en toen Remy wat eten op had en wat had gedronken mochten we naar huis. 

 

Een dag later zijn we nog een keer terug gegaan naar het ziekenhuis, omdat zijn handje best wel dik was. Zijn gips zat wat te straks en in de gipskamer hebben ze een spleet in zijn gips gemaakt met een soort van slijptol om hem zo wat meer ruimte geven. Nu moeten we volgende week terug om weer een röntgenfoto’s te laten maken en als het goed is krijgt hij na twee weken wat lichter gips. En dan herstellen. En voor nu heb ik van een aantal shirts maar de mouw eraf geknipt, zodat hij in ieder geval fatsoenlijke kleding aan kan. Je moet toch improviseren. 

 

Achteraf ben ik blij dat het alleen een breuk is .Het had zoveel erger kunnen zijn. Ik wil hier helemaal niet aan denken en gelukkig is het niet zo. Remy maakt het nu goed en ik wil hem nu alleen nog maar meer beschermen. Maar ik weet ook dat ik zijn handje niet kan blijven vasthouden. En dat wil hij ook absoluut niet, want hij gaat gewoon vrolijk verder met klimmen etc. Gelukkig zegt hij wel dat hij voorzichtig moet doen op de trap. Al mag hij van mij voorlopig niet zelf de trap op. Ondanks dat ik weet dat ik er niks aan kan doen voel ik me wel ontzettend schuldig. Ik weet dat zulke ongelukken gebeuren, maar je denkt toch had ik dit niet kunnen voorkomen. De wat als vraag. Hier schiet ik natuurlijk niets mee op. Voor nu knuffel ik gewoon extra met mijn kleine vriendje en hoop ik dat we dit nooit meer hoeven mee te maken. 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Margo (donderdag, 01 februari 2018 20:49)

    Och lieverd het was inderdaad een heftige week, maar je bent de beste mama die er is. Ook ik liep vroeger met een vangnet achter jullie aan , maar kon toch niet jammer genoeg alles voorkomen. Daar leren ze van zegt men, maar als moeder denk je daar op dat moment wel anders over.
    ���