· 

Raceverslag Zwinstedenloop

Door de voorspelling van het weer begon ik echt te twijfelen of ik de Halve Marathon wel moest gaan lopen. Want een gevoelstemperatuur van -4 en een oostenwind met windkracht 6 is toch niet de meest ideale omstandigheid om te hardlopen. Maar hoe vaak is er nu hier in de regio een Halve Marathon? Niet vaak! En het begon toch ontzettend te kriebelen. Dus ik heb het toch gedaan en ik ben zo ontzettend blij met het resultaat! 

 

Ben je benieuwd hoe het is gegaan? Lees dan snel verder! 

Afgelopen week heb ik bewust rustig getraind. Ik heb twee keer 5 kilometer gelopen en een keer 11. Alledrie de keren ging het echt heel slecht. Ik kon geen tempo maken, mijn benen voelden zwaar. Dat voorspelde niet veel goeds voor vandaag!


Sinds vrijdag ben ik begonnen met de carboloader van sportvoedingwebshop. Ik wilde er zeker van zijn dat mijn lichaam voldoende energie had voor de Halve Marathon. Elke dag heb ik 1 bidon gedronken ter aanvulling van mijn koolhydraten. Zowel vrijdag als zaterdagavond hebben we een lekkere pasta op en voor de rest heb ik vooral veel brood op. Op deze manier wist ik zeker dat ik voldoende koolhydraten binnen zou krijgen. Toch heb ik tot het laatste moment getwijfeld of ik ik de Halve Marathon zou gaan lopen, want met deze weersomstandigheden zou het vermoedelijk een zware worden. En waarom wil ik hem dan niet lopen? Heel eerlijk ik wil niet slecht presteren. Maar uiteindelijk gaat het hardlopen niet alleen om een PR, maar ook om het lopen zelf. Ik dacht ik ga het gewoon doen. Dus zondagochtend ben ik om 10 uur naar Sluis gereden voor mijn startnummer. Ik wilde deze niet op het laatste moment ophalen en op deze manier had ik voldoende tijd om nog even terug naar huis te rijden, daar nog wat te eten en me op mijn gemak om te kleden. 

 

Thuis heb ik nog een kopje espresso en twee witte broodjes met pure hagelslag op en toen was ik klaar om te gaan. Al mijn spullen had ik in een tas gedaan en ik wilde nog een banaan meenemen om ter plaatse op te eten. Ik dacht dat is mooi voor nog wat extra energie. 

 

Eenmaal onderweg naar Sluis realiseerde ik me dat ik mijn banaan vergeten was. Balen, maar eigenlijk had ik niet echt behoefte aan eten. Ik had eigenlijk wel voldoende op en ik had het  gevoel dat het wel goed zou komen. Ik had een long energy drink mee, een gelletje, een guarana shot en magnesium. Dus dat moest wel goed komen. Voordat ik richting de start liep heb ik gauw nog een cafeïne pil genomen voor wat extra energie en ik was klaar om te knallen. Ik was bewust niet heel vroeg gegaan, want het was echt koud en te lang stil staan zou echt funnest zijn. Dus ongeveer 10 minuten voor de start was ik ter plekke. Zo kon ik gauw nog een dixie opzoeken en aansluiten in het startvak.

 

In het startvak wilde ik mijn muziek alvast lekker aanzetten totdat ik tot de ontdekking kwam dat dit niet zou gaan lukken. Ik had Jimmy zijn oordopjes geleend, want de mijne vond ik niet fijn, alleen was ik het verloopje voor de iPhone 7 vergeten. KAK. Dat wordt geen muziek En dat terwijl ik juist zo ontzettend lekker op muziek loop. Ik baalde zo ontzettend erg. In Eindhoven had ik gemerkt dat ik de muziek zo hard nodig had, maar ik kon er niks aan veranderen. Dit was gewoon dikke vette pech Dan maar verstand op nul en twee uur zonder muziek lopen. 

 

Ik heb geprobeerd niet te snel te starten. Ik heb mijn eigen tempo opgezocht en met mezelf afgesproken om niet op mijn horloge te kijken. Ik weet namelijk dat dat funest kan zijn. Als ik zie dat ik te snel of juist te langzaam loop, ik mezelf alleen maar probeer te herstellen en als je geen idee hebt hoe snel je loopt is dat helemaal niet aan de orde. Ik liep gewoon lekker en dat is het belangrijkste. 

 

En vandaag heb ik voor het eerst ervaren dat hardlopen ook een teamsport kan zijn en wat is dat fijn zeg. We liepen langs het kanaal en de eerste 7 kilometer hadden we de wind in onze rug. Het was zelfs even warm, maar het zou niet lang duren voordat we terug zouden lopen en de wind tegen zouden hebben. We zijn met een stel lopers gaan groeperen om elkaar zo uit de wind te houden en wat was dit fijn zeg. Ik heb nooit geweten dat in groepsverband lopen zou fijn kon zijn. Je hebt geen idee hoe snel je loopt, maar loopt mee met de groep. Op deze manier liep je niet vol in de wind. Echt ideaal. Er liep ook een vrouwtje mee met voor mij gevoel ontzettend veel ervaring. Zij liep voornamelijk in de wind en gaf veel tips. Echt respect voor deze vrouw. Ik merkte echt dat ik bruiste van de energie. Pas rond een kilometer of 10 heb ik besloten mijn long energy drink in te nemen. Dit voornamelijk ter aanvulling van mijn koolhydraten. 

 

En hoe leuk was het om rond 12 kilometer opeens je kindjes te zien. Ze kwamen net uit de auto en begonnen meteen MAMA te roepen. Dat geeft zo'n ontzettende boost. Zo fijn. Mijn energielevel steeg alleen maar. Ik liep zo ontzettend lekker. Ik ben vanaf dat moment ook gestopt met het bijhouden van de kilometers, maar ben alleen vol gaan genieten. 

 

En toen rond 15 kilometer stonden mijn jongens er nog een keer. Jaimey begon met me mij te rennen en zei MAMA je kan zo goed hardlopen. Dit was zo leuk. Hij was zo enthousiast en ik werd hier ook alleen maar enthousiast van. Alleen door Jaimey zijn enthousiasme had ik niet in de gaten dat ik vol in een plas liep, niet ideaal, maar het was niet anders.

 

Rond 16 kilometer merkte ik dat mijn veter losraakte. Man wat baalde ik. Ik liep zo lekker in groepsverband en wilde eigenlijk niet uit dit groepje gaan. Maar ik moest wel. Ik trok een sprintje om mijn veter te strikken. Alleen het lukte niet met mijn handschoenen, dus die moest ik uitdoen en hierdoor verloor ik tijd. Wat baalde ik. Ik zag mijn groepje voor mij lopen. Dus de enige optie was sprinten. Ik had voldoende energie, alleen het nekte me wel. Ik was echt even buiten adem. Maar toen ik eenmaal weer in het groepje zat kon ik weer op adem komen. 

 

Vanaf kilometer 17 trok iedereen zijn eigen plan en was het even knallen de laatste kilometers. Ik kreeg het hierdoor wel zwaar en besloot bij kilometer 18 nog een guarana shot te nemen. Ik dacht even nog een boost voor die laatste kilometer en ik denk dat dit een wijs beluit was. Ik was zo benieuwd hoe snel ik liep, maar ik dacht ik kijk pas bij 21 kilometer wat mijn tijd wordt. 

 

De laatste kilometer duurde lang. Ik keek uit naar de finish. Was benieuwd naar mijn eindtijd en stond versneld hoe snel de tijd was gegaan. Ik had mijn muziek niet gemist en had zo ontzettend lekker gelopen. 

 

En daar was hij dan de finish. Het was tijd om op mijn horloge te kijken. Wauw wat was ik blij. Ik zag gewoon dat er een dikke PR aan zat te komen. Iets wat ik totaal niet had verwacht. Ik dacht met deze weersomstandigheden moet ik blij zijn als ik de Halve onder de 2 uur ga lopen. Maar uiteindelijk heb ik hem gelopen in 1:45:40. Ik ben zo ontzettend blij. Ik ben echt wel een beetje trots en vraag me af of ik deze tijd nog kan verbeteren. Voor nu ga ik lekker nagenieten met mijn beentjes omhoog en mijn recovery sokken van Stoxenery. 


En echt respect voor de organisatie en alle vrijwilligers die in deze kou stonden te helpen! 

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Margo (zondag, 18 maart 2018 20:17)

    Knap gedaan hoor �

  • #2

    Marly (zondag, 18 maart 2018 20:20)

    Dankje!