· 

Soms komen de muren op me af!

Ik denk dat de titel wel genoeg zegt, alleen een beetje uitleg is misschien wel handig. 

 

Er zijn van die dagen dat de muren echt letterlijk op mij af te komen. Ik zou dan het liefst naar buiten rennen en even een momentje voor mezelf nemen, maar juist dat gaat niet. 

 

Vandaag deel ik met jullie waar dit gevoel vandaan komt. Lezen jullie weer mee?

Voor mijn gevoel ben ik de enige die hier last van lijkt te hebben. Al lijkt mij dat dan ook weer stug. Ik denk dat dit meer een onderwerp is waar men niet graag over praat. Je stelt je namelijk kwetsbaar op en misschien kan het ook wel voelen als een soort van falen of niet dankbaar zijn voor wat je hebt. Maar niets is minder waar en ik vind dat wij als moeders ook dit gewoon bespreekbaar moeten maken. Wij zijn naast moeder ook, vrouw/vriendin, zus, dochter, maar vooral jezelf. En je moet niet aan jezelf voorbij gaan, want daar hebben je kindjes ook geen baat bij. En blijk ik toch de enige te zijn die hier last van heeft, ja dan ligt het toch aan mezelf en zal ik toch structureel wat moeten veranderen.

 

Ik schuif het niet onder stoelen of banken dat ik er vaak alleen voor sta. Ik sta er niet zomaar 24 uur alleen voor, maar vaak 21 tot 28 keer 24 uur achtereenvolgens alleen voor. In die periode komt alles bij mij: mijn werk, mijn kindjes, mijn sociale leven, het sporten. En er zijn van die dagen dat het allemaal even teveel wordt. Nu moet ik er wel bij zeggen dat deze dagen gelukkig minder voorkomen dan de dagen dat ik er geen last van heb, maar toch komen ze voor. 

 

Ik denk ook wel dat ik weet waar deze momenten vandaan komen. Als ik er alleen voor sta dan sta ik er ook alleen voor. Alles komt bij mij en een momentje voor jezelf bestaat eigenlijk niet op dat ene uurtje in de avond na. En of dat ene uurtje per avond nu voldoende is om volledig op te laden vraag ik me serieus af. Alle andere momenten moet je er voor de volle 100% voor gaan Je moet ervoor zorgen dat je kindjes te eten krijgen, hun kleertjes schoon zijn, het huis schoon is, je je werk af krijgt, je tijd hebt om met je kindjes te spelen en met een beetje geluk blijft er ook nog tijd over om te sporten. Maar echt tijd voor jezelf heb je niet. Alleen naar de wc gaan is een unicum en als je quotes voorbij ziet komen dat het alleen doen van de boodschappen als een soort van vakantie voelt beaamt, weet je dat het soms allemaal even teveel is. Ik doe samen met de kindjes één keer in de week de grote boodschappen, maar geregeld vergeet ik natuurlijk wat. Nu is dit geen wereldramp, alleen is het soms maar de vraag wanneer ik die boodschappen kan halen. Ik ben gebonden alleen Evy haar slaapjes en eer dat ik soms drie kindjes helemaal klaar heb, zijn we al weer toe aan het avondeten ;-). Zeker op de dagen dat ik werk zit er nog een moeilijkheidsgraad bij. Als ik eenmaal klaar ben met werken moet ik de kindjes ophalen van de opvang en heb ik eigenlijk geen tijd (en geen zin) om nog eens een boodschapje te doen. Want als ik dan met drie hongerige kindjes boodschappen moet doen dan dan kost me dat gegarandeerd weer een half uur extra. En dan moet je daarna nog koken, douchen etc. Daar pas ik voor. Ik zie misschien soms ook wel onnodig beren op de weg en moet misschien juist eens afwijken van mijn ritme, maarja dat is een dingetje voor mij. Dit is natuurlijk het nadeel van er vaak alleen voor staan. Je kan niet even tegen je partner zeggen ik ben even om een boodschapje, of ik maak even een ommetje. Nee alles kom bij jou terecht en het gebrek aan momentjes voor jezelf hakken er soms echt wel in. Je mist gewoon echt even het momentje om op te laden en dan heb je er wel eens een dag bij zitten dat de muren letterlijk op je af komen. Het enige wat je op dat moment wilt is gewoon even een  momentje voor jezelf. Even niets moeten. 

 

Nu zou je dit heel makkelijk kunnen oplossen door de kindjes naar opa of oma te brengen en even op te laden, alleen moet ik al geregeld op hun bouwen voel ik me heel eerlijk ook wel schuldig als ik dit zou doen. Ik vind de momenten met mijn kindjes namelijk heel fijn en geniet hier intens van, alleen soms word ik ook letterlijk gek van de hele dag mama, mama, mama, mama, mama. 

 

Maar hoe los ik het op dit moment op? Ik kan namelijk moeilijk mezelf even terugtrekken op de slaapkamer en de kinderen aan hun lot over laten. Het hangt er maar net van af op welk moment van de dag we zitten. Zitten we rond het middagslaapje? Dan ben ik even een loedermoeder en laat ik de kleintjes hun slaapje doen, geef ik de oudste een iPad en pak ik zelf ook de iPad of dergelijke en zet ik een serie op Netflix op. Zitten we niet rond een slaapje dan probeer ik juist even naar buiten te gaan. De kids kunnen dan hun energie kwijt en ik geniet van het buiten zijn. Ik zeg niet dat hiermee het gevoel meteen weg is, maar het helpt wel. En aan het einde van de dag als de kindjes in bed liggen dan plof ik lekker op de bank met een goed glas wijn en een goede serie of film en de volgende dag zal wel beter zijn. 

 

Ik ben wel benieuwd of andere moeders hier wel eens last van hebben en wat zij dan doen?

Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Lieke (donderdag, 22 maart 2018 20:16)

    Heel herkenbaar wat je schrijft! Ik ben een alleenstaande moeder van 2 en ook hier valt het soms zwaar. Overal alleen voor moeten zorgen, iedereen tevreden houden en vooral jezelf niet uit het oog verliezen. Wat ik erg lastig vind is dat ik niemand heb die soms even iets kan overnemen, of waar ik ‘s avonds tegenaan kan hangen als ik echt even behoefte heb aan een goede knuffel. Het komt allemaal op mijn schouders terecht, en vind best dat er gezegd mag worden dat dat soms zwaar is. Goed dat je erove schrijft en het bespreekbaar maakt!

  • #2

    Ilona van engelen (donderdag, 22 maart 2018 21:01)

    Ook ik vind dit heel herkenbaar! Elk woord! Het had zo kunnen zijn dat ik dit had geschreven, en ik weet dat heel veel moeders dit hetzelfde ervaren. In deze tijd wordt er heel veel verwacht van een werkende moeder. We dragen heel veel op onze schouders. We mogen vallen, maar zorg dat je altijd weer opstaat!!! Blijf sterk&positief. Ik ben ook altijd heel goed in andere advies geven terwijl ik zelf soms niet meer weet hoe ik t allemaal moet doen. We moeten als moeders denk ik gewoon onze oerkracht gebruiken!��

  • #3

    Marly (vrijdag, 23 maart 2018 14:05)

    Bedankt voor jullie berichtjes.

    Dat Lijkt me ook zwaar Lieke. En begrijp je gevoel heel goed. Ik ben dan wel niet altijd aleen, maar wel veel en soms heb je gewoon even een momentje voor jezelf nodig of wil je inderdaad even het overdragen aan iemand!

    Helemaal mee eens Ilona. De maatschappij verwacht veel van ons en op een of andere manier willen we ook aan het soort van ideaalbeeld voldaan, door te laten zien dat we het allemaal wel kunnen. Het komt inderdaad vanuit onze oerkracht!