· 

Het is een fase!

HET IS EEN FASE, HET IS EEN FASE, HET IS EEN FASE. Dit is iets wat we als ouders geregeld zeggen zodra we een verandering zien in het gedrag van onze kinderen. En vaak is dat niet per definitie een positieve verandering in het gedrag, maar vaak eentje waarvan we denken: is het al over?

 

Sinds een paar weken zijn wij ook weer in zo'n fase beland (althans dat hopen wij) en hier ga ik vandaag meer over delen. Lezen jullie weer mee?

Door te zeggen en er stiekem ook wel vanuit te gaan dat je kind in een fase zit, hoop je ook jezelf enigszins gerust te stellen dat de verandering in het gedrag tijdelijk is en dat het uiteindelijk wel weer overgaat. Deze houvast heb je stiekem ook wel nodig, want sommige fases zijn minder leuk en daarvan hoop je dat ze snel weer voorbij zijn. Je lief klein en onschuldig kindje verandert langzaam in een klein monster. Er schieten op zulke momenten heus wel eens de gedachten voorbij: waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?

 

Wij mogen qua slapen echt niet klagen met onze kindjes. Natuurlijk heb je met drie kindjes, drie keer zoveel kans dat er eentje wakker wordt, maar over het algemeen zijn het goede slapers. Het merendeel van de tijd slapen ze de hele nacht en worden ze rond een uurtje of 7 wakker. Eigenlijk doen ze het alledrie vanaf het begin al super goed, sliepen al snel door, sliepen het klokje rond. Dus niets te klagen. Alleen sinds enkele weken zijn deze rustige nachten vervangen door helse nachten. 

 

Het begon nog enigszins onschuldig. Jaimey werd rond een uur of 4/5 in de ochtend wakker. Moest plassen, had dorst en ga zo maar door. Daarna wilde hij het liefst bij ons in bed kruipen, maar hebben we aangegeven dat hij naar zijn eigen bedje moest. En dat pikte hij enigszins. Al werd hij vaak weer rond 6 uur wakker, maar ging dan spelen op zijn kamer. Dit was natuurlijk niet fijn, want je bent vroeg wakker en moe, maar het was te overzien. Na een paar dagen ging het over naar de helse nachten. Rond een uurtje of 2 werd Jaimey wakker en het kostte ons ongeveer 2 uur om hem weer in zijn bed te krijgen. Meneer kwam met allerlei excuses: ik ben niet moe, ik heb dorst, ik moet plassen, ik ben bang, ik wil bij jullie slapen, ik wil niet alleen slapen, ik wil niet eng dromen, ik ben klaar met slapen en ga zo maar door. Zodra we hem terug in bed legden begon hij te gillen en krijsen. Totale paniek. Maar als we dan vroegen wat er was, kon hij dat ook niet echt duidelijk maken. Dus legden we hem weer in bed en voordat we überhaupt weer zelf terug in bed lagen, stond meneer al weer naast ons. Dit hield hij gerust zo'n 1.5 tot 2 uur vol, waarna hij eindelijk toe gaf en ging slapen. Om vervolgens rond een uurtje of 6 uur weer te beginnen. Dit is een nachtje te doen, maar na een paar van zulke nachten ben je gewoon kapot. 

 

Vervolgens weer een paar dagen later begon hetzelfde riedeltje ook bij het naar bed brengen. Meneer wilde absoluut niet slapen en kwam met dezelfde excuses. Meneer wilde onder geen beding gaan slapen. Moest wederom plassen, had dorst, vond dat wij ook naar bed moesten, wilde niet alleen slapen en ga zo maar door. Wat we ook deden hij kwam weer uit zijn bed en kwam naar ons toe. Het maakte in eerste instantie niet uit of we nu boos werden, hem negeerden, bij hem gingen liggen, duidelijk uitlegden wat de bedoeling was. Meneer had 1 doel en dat was niet slapen. Uit pure wanhoop zijn we in ons eigen bed gaan liggen (met onze kleren aan) en zeiden we dat wij ook gingen slapen. Maar toch bleef hij uit zijn bed komen. Pas toen we zeiden dat we zijn juffrouw van school zouden bellen om uit te leggen waarom hij zo moe zou zijn, ging hij eindelijk naar bed. Wat een opluchting. Maar het was nog niet over. Rond een uurtje of 2 in de nacht begon hetzelfde riedeltje wederom. Maar door Jaimey zijn gegil werden zijn broer en zus natuurlijk ook wakker. Zelf heb je ook minder energie door de gebroken nachten en reageer je ook wat korter af. Wat natuurlijk ook niet eerlijk is naar Jaimey, want we vonden hem eigenlijk ook wel zielig. We vonden het vooral moeilijk dat we niet wisten wat er nu aan de hand was. Waar heeft hij last van en wat kunnen er aan doen. Maar daar tegenover wilden we slapen, waren we moe en helemaal op. Het enige wat we niet wilden is Jaimey bij ons in bed leggen. We wisten dat hij natuurlijk dan wel zou slapen, maar dan zou het elke dag feest zijn en daar hadden we geen zin in . Op een gegeven moment stond hij naast ons bed en zeiden we ga nu naar je bed en hij zo oké. Het was natuurlijk donker en hij dacht dat wij hem niet zagen. Dus hij deed de deur open, deed alsof hij wegliep, bukte en ging achter ons bed liggen. Eigenlijk moesten we hier wel heel hard om lachen. Hoe inventief kun je zijn midden in de nacht. Maar uiteindelijk is meneer toch naar bed gegaan. 

 

Het enige wat wij tegen ons zelf zeiden is : HET IS EEN FASE, HET IS EEN FASE, HET IS EEN FASE!!!! De gebroken en korte nachten begonnen echt op te breken bij ons allemaal. We waren chagrijnig, kortaf en hadden last van een energietekort. Maar hoe gingen we hier een einde aan maken. Voor ons gevoel hadden we alles al geprobeerd! Toch hebben we geprobeerd voor het slapen gaan duidelijke regels te stellen en even een rust momentje met Jaimey te creëren. We hebben bewust even meer tijd voor hem genomen, even nog een boekje gelezen, de dag door genomen en nogmaals gezegd wat we van hem verwachten. Dat het belangrijk is dat hij gaat slapen, omdat hij voor school en leuke dingen voldoende energie nodig heeft, maar ook dat hij absoluut niet bang moet zijn. Dat we altijd bij hem in de buurt zijn en als er is iets dat we ook zo bij hem zijn. Meneer kwam nog wel een paar keer uit bed, maar het duurde in ieder geval geen 1.5 uur. Ook werd meneer weer rond een uurtje of 2 wakker en hebben we hem weer rustig toegesproken. Gelukkig ging hij na 10 minuten weer naar zijn bed en was het stil. We hopen dat we nu het ergste hebben gehad en weer wat slaap  kunnen pakken.

 

Hebben jullie nog tips?

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Margo (donderdag, 05 april 2018 19:50)

    Pfff zwaar lijkt wel op de periode toen hij nog een stuk jonger was , toen heeft hij ook zoveel moeite met naar bed gegaan gehad.
    Ze dromen natuurlijk veel en zijn ook bang, knap dat jullie niet toegeven dat hij bij jullie kan slapen. Hoop dat het nu toch over is .���

  • #2

    Louise (vrijdag, 06 april 2018 07:58)

    Jeetje zit er wat in de lucht ofzo. Hier met ons dametje precies hetzelfde verhaal. Midden in de nacht wakker niet meer willen slapen en als je de kamer uitloopt krijsen, schreeuwen en gillen pfffff. Laten we maar hopen dat het een fase is ;-)