· 

Raceverslag Halve Marathon Tilburg

Vanmorgen was het zover: ik liep mijn derde halve marathon! Ik had er echt veel zin in. Voor mijn gevoel was ik er helemaal klaar voor. Mijn doel was uitlopen en een PR zou leuk zijn, maar was absoluut geen doel. Ik had namelijk geen zin om mezelf helemaal kapot te lopen, zeker omdat ik sinds vrijdag opeens last had van mijn knie. Zoiets zul je altijd zien en ik wilde geen risico’s nemen. Ik heb ook geen idee waar de pijn vandaan kwam, maar de timing was echt slecht! 

Zijn jullie benieuwd hoe ik me heb voorbereid en hoe mijn race is gegaan? Lees dan snel verder!

Sinds afgelopen vrijdag ben ik begonnen met het stapelen van mijn koolhydraten. Dit heb ik voornamelijk gedaan door enen carboloader in te nemen, omdat dit toch de makkelijkste manier is. Natuurlijk heb ik gisterenavond nog een lekkere pasta op en heb ik alle vormen van alcohol even vermeden. Je moet er namelijk iets voor over hebben. Al was dat niet altijd even makkelijk, zeker toen we vrijdag een lekkere Barbecue hadden. 


Vanmorgen ben ik gestart met overnight oates met een banaan. Hier zitten meer dan voldoende koolhydraten in en natuurlijk een carboloader. Omdat de race al om half 12 startte vond ik het belangrijk voldoende te drinken, maar niet teveel zodat ik naar de wc zou moeten tijdens het lopen, want aan stoppen doe ik liever niet! 

Om 9 uur heb ik een appeltje op, althans toen de kids dit zagen moest ik hem natuurlijk delen, maar dat doe ik met liefde. Rond een uurtje of 10 heb ik nog twee witte broodjes met hagelslag op. Een goede combinatie van suikers en koolhydraten en dit alles heb ik weg gespoeld met een kopje koffie.
 
Ik had het geluk dat mijn vader mij naar het centrum kon brengen en voor onderweg had ik nog een paracetamol bij voor mijn knie en een cafeïnepil voor net voor de start.
Voor tijdens de wedstrijd had ik een long energy drink mee, een guranashot en een gellletje van sis. Voor de zekerheid had ik ook wat te drinken mee, want dan kan ik drinken als ik wil. Ik vind het niet altijd even fijn om drinken mee te nemen, want het voelt toch als extra ballast, Maarja drinken is wel essentieel. 
De wedstrijd
 
Dit was zeker een van mijn zwaarste Halve Marathon tot nu toe. Het was echt afzien. Maar we hebben het wel weer gedaan. Voor de start begon het te miezeren en ik was blij dat ik nog een poncho in mijn tas had zitten, die ik mooi even aan kon doen. Eenmaal bij de start begon het steeds harder en harder te regenen en je zag dat iedereen beschutting zocht. Omdat ik mijn poncho aan had hoefde ik niet te schuilen en heb ik een beetje rond gelopen. Ongeveer 8 minuten voor de start mochten we naar het startvak toe. Ik stond redelijk ver vooraan, maar had mezelf voorgenomen gewoon meteen mijn eigen tempo aan te nemen en dan zou ik wel aansluiten bij de pacers van 1 uur en 45 minuten. 

Voor de start had ik mijn gsm op vliegtuigmodus gezet en toen we eenmaal startte lukte het mij dan ook niet om mijn muziek aan te zetten. Tijdens het lopen heb ik gauw mijn spotify aangezet en had ik gelukkig muziek. Alleen leek het wel of mijn oordoppen het niet deden. Ontzettend balen. Het lijkt elke keer wel wat met de Halve Marathon en muziek. Maar ik had in ieder geval op de achtergrond iets van muziek.

Ik was lekker gestart en wachtte op de pacers. Net voorbij 1 kilometer zag ik ze voorbij komen, maar ze trokken een sprintje en ik wilde niet in het begin al sprinten, dus ik wist dat ik mijn PR aan mijn voorbij moest laten gaan en eerst lekker op mijn eigen tempo moest gaan lopen. De eerste 7 had ik het zwaar, heel zwaar. Ik kreeg mijn ademhaling niet onder controle en het lukte me niet om ergens aan te sluiten. Dus ik liep alleen. Rond kilometer 7 merkte ik ook dat mijn energie op aan het raken was, maar ik wilde pas bij 9-10 kilometer mijn long-energy drink pakken. Dus dat was nog even bikkelen en wat was ik blij dat ik bij kilometer 9 was en wat energie kon pakken. Alleen deze viel slecht. Ik kreeg last van mijn maag en werd misselijk. Niet echt relaxed. 

Rond 11 kilometer kwam er iemand lang mij lopen en begon te dansen en toen pas had ik in de gaten dat mijn muziek op speaker stond in plaats van op mijn oordoppen. Typisch een gevalletje van Dom Blondje en echt een actie voor mij. Dus ik mijn telefoon weer gepakt en mijn muziek op mijn oordoppen gezet. Dit geeft toch meer een boost een lekker muziek op de achtergrond. 
Bij kilometer 12 kwam ik mijn oom tegen die stond te fotograferen voor Tilburg. Zo leuk als je bekenden tegenkomt, dat geeft een extra boost. Ook wist ik dat niet veel later mijn kindjes mij stonden aan te moedigen en van een afstandje kon ik ze al zien staan. Zo leuk om je kindjes zo enthousiast te zien en horen roepen. Ik kon meteen even versnellen, maar daar betaalde ik dan ook de prijs voor want ik kreeg steken in mijn zij. Die steken hebben een paar kilometer aangehouden en waren absoluut geen pretje. Ik moest even een stapje terug doen en overwoog zelfs even om te stoppen of te lopen, maar dat doe ik uiteindelijk liever niet. Dit was echt een momentje waarbij ik dacht: waarom doe ik dit ook alweer?

Gelukkig verdwenen de steken rond kilometer 16-17 en kon ik even lekker versnellen op de muziek. Het leek even of ik weer alle energie van de wereld had en ik liep echt even heel lekker. Wel begon ik het koud te krijgen en dat is vaak geen goed teken. Ik wist dat mijn lichaam "op" begon te raken.
Rond kilometer 18 besloot ik nog een guranashot in te nemen, om de laatste kilometers te kunnen knallen, maar dat echte knallen is mij niet meer gelukt. De laatste 2 kilometer had ik het zwaar, heel zwaar. Ik moest mezelf er echt doorheen slepen en mezelf mentaal toespreken je kan het. Wat was ik dan ook blij dat ik de Finish zag en dat het erop zat. Uiteindelijk heb ik er volgen mijn horloge 1:48:59 over gedaan, alleen zou ik geen 21.1 kilometer gelopen hebben, maar volgens mij heb ik mijn horloge ook iets te laat aangezet. Het is niet mijn beste tijd, maar ik ben echt tevreden. Ik ben zelfs 27ste vrouw van de 144 in mijn categorie geworden. Top! Ik ben trots dat ik het weer heb gedaan en was na de finish even helemaal op. Ik was blij dat ik nog op mijn benen kon staan en naar mijn vader kon lopen, maar daar was ook alles mee gezegd. Ik werd super misselijk en kreeg weinig mee van mijn omgeving. Eenmaal thuis heeft het even geduurd voordat ik weer een beetje mezelf was. Wat een warme douche en een goede recovery bar wel niet voor je kunnen betekenen. 

Al met al was het een leuke race, goed georganiseerd en de temperatuur was echt ideaal. Oké de regen vooraf was minder, want daardoor kreeg ik het echt even koud, maar liever dat dan een graad of 30. Er waren voldoende waterposten met water, sportdrank en fruit. Bij elke waterpost heb ik wel wat te drinken gepakt, alleen ik en drinken tijdens het hardlopen is niet echt een goede combinatie. Ik knoei als de pest en gooi het drinken op een of andere manier in mijn neus. Haha. En de medaille is echt mooi! En hoe bijzonder is het dat ik op Moederdag deze race heb kunnen lopen. Allemaal dankzij mijn lieve ouders! 
Voor nu ga ik nog even nagenieten en hoop ik op niet al te veel spierpijn de komende dagen Ik heb in ieder geval meteen mijn recovery sokken aangetrokken! 

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Chris (maandag, 14 mei 2018 12:26)

    Leuk verslag, en top gedaan. Kan je weer bijschrijven op de lijst. �, leuk ook de kids met hun spandoek �

  • #2

    Marly (dinsdag, 15 mei 2018 21:00)

    Dankje Chris en die kids werken zo motiverend!