· 

De balans met 3 kindjes!

Iets met ik heb maar twee handen en drie kindjes, dus eigenlijk altijd wel een hand tekort en een slogan die je mij de hele dag hoort zeggen: heel even wachten ik ben heel even bezig! 

 

Hoe verdeel je als ouder je aandacht, tijd en energie over drie kindjes en zeker als ze nog klein zijn? Vandaag deel ik dit met jullie. Lezen jullie weer mee?

Ik ga er niet om liegen, maar ik heb het "hebben"  van drie kindjes echt wel onderschat. Het is niet zo dat ik het heel veel zwaarder vindt dan toen ik nog maar twee kindjes had, alleen de dynamiek in het gezin is heel erg verandert sinds we een gezin van 5 zijn en daar hebben we allemaal aan moeten wennen en we hebben allemaal wel ons plekje weer moet veroveren. Dat is niet in één dag gegaan, iedereen heeft het afgelopen jaar opnieuw zijn plek moeten vinden en de komende jaren zal vast nog wel het een en het ander veranderen, maar dat zal niet komen omdat ons gezin nog verder gaat uitbreiden (want dat is absoluut niet het geval, op misschien een goudvis na), maar vooral omdat de kindjes ook groter worden, andere behoeften hebben en we naar aanleiding daarvan weer onze draai moeten vinden. 

 

In het afgelopen jaar ben ik zelf echt zoekende geweest naar de juiste balans in de verdeling van aandacht, tijd en energie tussen de drie kindjes. Toen ik nog maar twee kindjes had leek dit meer vanzelf te gaan en kwam het zelden voor dat ik handen te kort kwam. Nu ik drie kindjes heb is dit toch wel anders. Vooral toen Evy net geboren was, was ik echt zoekende naar een juiste balans. Ik ben echt een persoon die het de eerste weken na de geboorte heerlijk vindt om de hele dag met een baby op mijn schoot te vertoeven. Alleen met nog twee mannetjes die ook aandacht wilden, was dit toch we anders. Maar ook wilde ik Evy hier niet tekort in doen, dus probeerde ik op de momenten dat zij sliep de boys de volle aandacht te geven en zodra Evy wakker was, haar lekker bij mij te houden. 

 

Nu Evy wat groter is, wordt het wel steeds makkelijker om de aandacht te verdelen. Al moet ik wel toegeven dat ik nog nooit zoveel de volgende zinnen heb gebruikt:

- Ik heb maar twee handen

- Ik ben heel even bezig

- Heel even wachten nog

- Ik kan maar één ding tegelijk (en ja ik ben een vrouw en kan vaak twee dingen tegelijk)

- klein momentje nog

- mama komt eraan

- Ik ben er bijna

- Klein ogenblikje

 

Volgens mij zijn de kindjes inmiddels wel aan mijn uitspraken gewend, maar soms voel ik me toch wel schuldig naar mijn kindjes omdat ik ze niet altijd de aandacht kan geven die ik ze zou  willen. Aan de andere kant is het natuurlijk ook goed dat ze leren dat niet altijd alles a-la minuut kan gebeuren, dat zal later ook niet zo zijn en hopelijk krijgen ze hierdoor een beetje geduld. 

 

Maar wat vind ik nu dan soms juist zo moeilijk aan het verdelen van mijn aandacht? Over het algemeen is het niet moeilijk en gaat alles vanzelf. Maar het gaat juist om de uitzondering situaties. De situaties waarbij een van de kindjes huilt, aan je plakt, als ze allemaal tegelijk eten willen en ga zo maar door. Het zijn de momenten dat je eigenlijk meer dan twee handen nodig hebt om iedereen tevreden te kunnen houden. Evy bijvoorbeeld is echt een dametje die de aandacht kan claimen. Ze staat graag in het middelpunt van de aandacht en op het moment dat ze wakker is, dan claimt ze echt je aandacht. Ze gaat aan je hangen, op je zitten etc. en als ze niet de volle aandacht krijgt dan begint ze te mopperen, zeuren, huilen of alles tegelijk. De jongens zijn wat dat betreft veel makkelijker. Natuurlijk krijgen hun ook graag de volle aandacht en Remy kan wel mama, mama, mama blijven zeggen totdat hij je aandacht krijgt, maar daar blijft het wel bij. 

 

Op dit moment probeer ik tijdens de momenten dat Evy slaapt de jongens de volle aandacht te geven. Even lekker met ze puzzelen, knutselen, bouwen of wat dan ook. Even lekker een momentje voor ons samen. Als Evy wakker is, dan probeer ik ook Evy even de volle aandacht te geven door even lekker met haar te spelen. Vervolgens probeer ik wat te zoeken wat we met z'n allen kunnen doen. Zoals met de blokken bouwen of we gaan lekker in de tuin spelen of naar een speeltuin ouzo. Dat gaat eigenlijk 9 van de 10 keer wel goed. Oké Evy vraagt over het algemeen wel meer aandacht, maar dat is logisch ook, aangezien ze nog maar 1 jaar is en nog niet alles kan. 

 

Op de momenten dat ik dus eigenlijk handen tekort heb probeer ik altijd wel naar een geschikte oplossing te zoeken. Ik probeer de kindjes die ook aandacht willen op dat moment uit te leggen wat ik aan het doen ben en wat ik daarna ga doen. Werkt dit niet, dan vraag ik of ze mij kunnen helpen. De jongens vinden het namelijk heel leuk om mij te helpen, je ziet ze dan figuurlijk echt groeien. Zo trots dat ze zijn als het ze lukt. Is het meer een situatie dat twee kindjes aan het huilen zijn omdat ze moe zijn, gevallen zijn of wat dan ook, dan ga ik bijvoorbeeld met ze op de bank liggen totdat iedereen weer lekker stil is. Dan ligt de rest van de planning maar even stil, dat geeft helemaal niks. De kindjes gaan wat dat betreft altijd voor.

 

Hoe verdelen jullie de aandacht tussen jullie kindjes?

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Margo (donderdag, 14 juni 2018 19:28)

    Je doet het goed lieverd ���