· 

Raceverslag Dwars door Dongen

Gisteren heb ik na lange tijd weer eens een 10 kilometer loopje gelopen en ik ga er niet om liegen, maar ik heb het echt wel zwaar gehad. Meerdere keren heb ik gedacht: zal ik stoppen? Maar opgeven is voor mij een echte NO GO, tenzij mijn lichaam het niet aan kan. Dus ik ben weer blij dat ik toch heb doorgezet!

 

Vandaag deel ik met jullie mijn raceverslag! Lezen jullie weer mee?

Ik heb serieus gisteren een aantal maal gedacht : ik sla dwars door Dongen over en loop deze ochtend wel een leuk rondje in Tilburg? Waarom? Nou ik ben gewoon geen avondloper. Ik ben echt een ochtendmens en loop dan ook op mijn best. Ik wist dat ik nu heel de dag tegen het lopen aan zou kijken en daar zag ik dan ook wel tegen op. Gelukkig verveel je je met drie kindjes nooit en ben ik mijn dag goed doorgekomen zonder al te veel aan de wedstrijd te denken. Pas vanaf een uurtje of 4 dacht ik echt van: oh ja ik heb nog een loopje gepland staan, hopelijk sla ik mezelf er door heen. 

 

Wat dan wel weer leuk was is dat mijn mannen mee gingen om mij aan te moedigen. De jongens vinden het super leuk om mee te gaan naar wedstrijden en zijn dan ook super enthousiast en blijven maar roepen: Hup Mama. Dat werkt natuurlijk super motiverend. En hun zijn voor mij dan ook de reden om niet op te geven, maar door te gaan. 

 

Omdat de wedstrijd om 19 uur begon had ik besloten om om 16:30 al te eten. Een goed bord pasta valt meestal niet te zwaar op de maag en als het goed is zou mijn eten voldoende kunnen zakken voordat ik aan de bak moest. Rond 17:30 zijn we richting Dongen gereden, want ik moest voor 18:15 mijn startnummer ophalen. Dat was geen enkel probleem en zo konden we nog even kijken naar de start en finish van de 5 kilometer en had ik ook even de tijd om warm te lopen! Dit is een stukje wat ik vaak vergeet te doen. Ik ben dan zo bezig met dat ik nog moet lopen, dat ik het meest belangrijke vergeet: warming-up. Tijdens een training zit dit vaak in mijn duurloop, want dan loop ik de eerste 5-10 minuten een stuk langzamer, maar bij een wedstrijd is het gevaar dat je al te snel start. Als je dat ook nog eens met koude spieren doet, is dat niet ideaal. Dus ik heb nog een beetje op en neer gehobbeld om mijn spieren vast op te warmen. Op dat moment kreeg ik al last van mijn darmen en ik vreesde voor de wedstrijd! Ik wist alleen dat ik hier niets aan kon veranderen, dus daar zou ik maar mee moeten dealen. 

 

Iets voor 19 uur ging iedereen naar het startvak en was het wachten op het startschot. Wat ik leuk vond is dat we een extra rondje deden op de baan. Zo kwam ik meteen twee keer langs mijn mannen. De tweede keer dat ik langs ze kwam hoorde ik Jaimey roepen: kom op mama harder. Ik dacht echt zo van dat gaat me echt niet lukken! Ik voelde namelijk al dat ik te snel was gestart en probeerde mijn ademhaling onder controlere te houden. Dit lukt natuurlijk niet meteen, maar na en kilometer of 2 ging het aardig. Ik kon gelukkig een beetje aansluiten bij een ander vrouwtje en dacht ik blijf hier lopen, dit loopt fijner dan alleen. Alleen rond kilometer 4 begon het andere vrouwtje tempo te verliezen en heb ik besloten om mijn eigen tempo aan te houden en dus alleen te lopen. We moesten twee maal een rondje van 5 kilometer lopen en ongeveer de laatste 1.5 kilometer van het rondje was echt dwars door Dongen. Dit duurde voor mijn gevoel een eeuwigheid en het leek wel 10 kilometer, in plaats van 1.5 kilometer. Wat dan wel weer leuk was is dat we weer langs de baan kwamen. Daar zag ik voor het eerst mijn tijd; 25:08. Ik baalde. Het zou geen sub 50 minuten worden en zeker geen PR. Nu ging ik van dat laatste al niet uit, maar dat ik niet onder de 50 minuten zou lopen vond ik wel teleurstellend. Maar het was niet anders. Ik had het al zwaar, dus veel tijd voor verbetering zat er niet in. Gelukkig stonden daar mijn mannen mij weer op te wachten. Vol enthousiasme zwaaide ik natuurlijk naar ze, maar net als bij de Halve van Tilburg kreeg ik daarna steken in mijn zij. Misschien ben ik iets te enthousiast geweest, maar dit was echt afzien. Het deed echt zeer. Ik twijfelde echt meerdere malen of ik zou stoppen of in ieder geval zou gaan lopen. Maar ik ben zo ontzettend koppig. Ik heb even met mijn hand in mijn zij gelopen en had mezelf voorgenomen tot de 7 kilometer door te lopen. Als ik dan nog pijn zou hebben dan zou ik afhaken, want je kan ook te ver gaan. Gelukkig hielp het om even wat langzamer te lopen, meer op mijn ademhaling te letten en met mijn hand in mijn zij te lopen. De pijn zakte weg en ik kon weer door gaan. Vanaf dat moment heb ik wel besloten om gewoon op mijn gemakje door te gaan, want de sub 50 zat er toch niet meer in. Als je terug kijkt naar mijn tijden per kilometer, kun je ook precies zien wanneer ik last had van de steken. Ik merkte ook dat ik met gespannen spieren liep. Ik weet niet hoe je dit het beste kan uitleggen, maar het voelde een beetje alsof er heel veel spanning op stond. 

 

Vanaf het 7 kilometer punt ben ik gaan aftellen. Nog 3 kilometer. Ik wist nu hoe de route eruit zag en wat mij nog te wachten stond. Tot mijn verbazing lukte het mij nog om iemand in te halen en was het voor mij nu een kwestie van aftellen. Ik heb geen enkel moment op mijn horloge gekeken, maar ik wachtte wel totdat mijn horloge begon te trillen en ik wist dat ik weer een kilometer dichter bij de eindstreep was. Voor mijn gevoel ademde ik zwaar en misschien was dat ook wel zo. Wat wel ontzettend motiverend werkte was dat er in het dorp mensen langs de kant stonden te klappen en kindjes hun handen uitstaken voor een High Five. 

 

Ongeveer 500 meter voor de finish leek het of ik nog iemand kon inhalen. De jongen zag dat ik hem ging inhalen en hij wilde een sprintje trekken. Hij dacht waarschijnlijk: jij gaat mij niet inhalen. Alleen dit hield hij nog geen 20 meter vol en gelukkig had ik nog wel de energie om even te sprinten. De finish was namelijk in zicht. Ik dacht als ik nu even versnel dan zit het erop. Ik was in de veronderstelling dat ik nog een rondje rond de baan moest, maar dat was niet. Dus dat was een meevaller. En zo leuk om mijn mannen nog te zien net voor de finish. Tot mijn verbazing zag ik op de klok dat er 48 minuten waren verstreken sinds de start. WAT? Toch een sub 50. Die had ik echt niet aan zien komen. Zeker omdat ik de tweede ronde had opgegeven dat ik onder de 50 minuten zou lopen. Dit was dus een mooie bijkomstigheid. 

Bij de Finish stonden er flesjes water klaar een bakjes met wortels, tomaatjes en komkommer. Goed geregeld dus. Zelf wil ik na zo'n inspanning alleen maar drinken, dus heb ik bedankt voor de rauwkost en uiteindelijk kon ik mijn drinken ook nog delen met mijn boys, maar dat geeft niks.

 

Wel heb ik grote twijfels of ik volgende week de Ten Miles in Veldhoven ga lopen. Ik vind de starttijd van 18:00 uur alles behalve fijn en weet even niet waar ik goed aan doe. Wat denken jullie?

Reactie schrijven

Commentaren: 0