· 

Raceverslag Veldhoven Ten Miles!

WHOOP WHOOP gisteren heb ik onverwachts een PR gelopen op de Ten Miles in Veldhoven! Ik ging niet voor en PR en ik had het ook niet verwacht, maar juist als je dan een PR loopt is dat een aangename verassing en geeft dat een echte Runnershigh! 

 

Ben je benieuwd hoe mijn race is gegaan? Lees dan snel verder!

Zoals ik in mijn eerdere blog al had aangegeven had ik sinds september 2017 geen wedstrijd meer met de afstand de Ten Miles gelopen . Juist daarom leek het mij zo leuk om dit weer eens te doen. Ik baalde wel dat de wedstrijd pas plaatsvond om 18 uur. Ik vond het moeilijk om mijn dag qua voeding in te delen, maar soms is het ook goed om eens buiten je comfortzone te treden. Dus ik heb naar mijn weten mijn voeding zo goed mogelijk proberen in te delen. In plaats van het avondeten heb ik een warme maaltijd als lunch op en heb ik voor het lopen een energybar op in de hoop dat dit voldoende zou zijn. Ik wilde namelijk geen last krijgen van mijn maag of darmen en daarom leek dit mij de beste optie. Voor de zekerheid heb ik vandaag ook een carboloader gedronken om een beetje mijn koolhydraten aan te vullen. 

 

Op de website van de Ten Miles kon ik niet vinden tot hoe laat je je startnummer kon ophalen, dus ik ging  ervanuit dat het tot 15 minuten voor de start kon. Totdat ik gister middag opeens las dat dit tot 17:00 uur kon. Dit viel een beetje tegen, want mijn moeder ging samen met mijn kindjes mee en ik was bang dat het voor hun allemaal te lang zou duren. Maar het was even niet anders. Achteraf gezien kon je je startnummer nog wel tot later ophalen, maar zo konden we alles wel lekker op het gemakje doen. We hebben even rond gekeken, de kindjes hebben even op het gras een broodje op en ik ben samen met de jongens gaan inlopen, want dat wilden ze wel graag mee doen. Zo leuk is dat. Beiden liepen ze vol enthousiasme met mij mee. Ik heb ze wel om de beurt meegenomen, aangezien Jaimey een stukje sneller loopt dan Remy en ik ze dan ook wel even de volle aandacht wilde geven. Wat ik wel jammer vond was dat er niks voor de kindjes was van bijvoorbeeld een springkussen of zo. Ik was bang dat ze zich zouden gaan vervelen en dat zou ik heel vervelend vinden voor mijn moeder. 

 

Rond 17:45 konden we gaan verzamelen in het startvak en de jongens bleven mij maar roepen en zwaaien. We zouden een rondje op de baan lopen en dan zouden we een rondje van 8 kilometer lopen en weer terug komen bij de baan en dan zouden de kindjes mij nog eens kunnen zien. De 5 en de 10 miles startte tegelijk. Ik ben bewust een beetje halverwege gaan staan omdat ik niet te snel wilde starten. Ik weet namelijk dat een te snelle start van slechte invloed kan zijn op de rest van mijn race. Toen het startshot ging ben ik voor mij gevoel op mijn gemak gaan lopen. Ik kon bij het verlaten van de baan nog een keer zwaaien naar de kindjes en toen was het gaan. De eerste 500 meter was erg smal en druk. Je kon niet inhalen, maar op zich is dat geen probleem. Op die manier kun je rustig starten. Daarna werd het even wat breder en kon je makkelijk je eigen tempo zoeken. Rond 2 kilometer gingen we een bos in. Er was een smal verhard pad of een bospad. Ik heb voor het smalle pad gekozen. Dit was wel enigszins druk, maar dit leek mij fijner lopen. Ik heb mij aangesloten bij twee andere lopers. Ze hadden een lekker tempo en het was fijn om hier bij aan te sluiten. De omgeving was echt mooi en zo fijn dat we door een bos liepen. Want het was stiekem best wel warm en daar liepen we lekker in de schaduw. Achteraf ben ik ook blij dat ik nog een flesje met drinken meegenomen had. 

 

Rond 5.5 kilometer was er een waterpunt. Ik ben echt een kluns met het drinken van water, maar ik heb het merendeel wel over mijn hoofd gegooid. Dat is lekker verkoelend. Rond kilometer 7 zag ik de atletiekbaan weer, dus ik dacht yeah ronde 1 zit er bijna op. Maar toen moesten we nog een stukje verder en weer terug, helaas. Op dat moment verloor ik mijn twee “pacers” ook en ik dacht die gaan de 5 miles lopen, dus laat maar. Zelf twijfelde ik ook nog even of ik niet gewoon bij de 5 miles zou stoppen. Waarom? Ik was bang dat mijn kindjes het mijn moeder moeilijk maakten en dat zou ik gewoon heel vervelend vinden. Maar dat is geen reden om te stoppen, dus ik ben gewoon door gegaan en wat bleek een van mijn pacers liep ook de 10 miles. Daar baalde ik van, want nu liep ik dus alleen en ik kon hem niet meer inhalen. Wel kwamen we weer terug op de baan en stonden mijn kindjes vol enthousiasme te roepen. 

 

Daarna begon de strijd. Zowel mentaal als fysiek. Ik had het zwaar. Heel zwaar. Ik denk dat dit ook mede komt doordat ik misschien geen goede maaltijd vooraf op had.  Mijn benen voelden als lood. Voor mijn gevoel wandelde ik en dacht ik echt ik kan beter stoppen. Ook begon bij kilometer 9 die vervelende steken in mijn zij weer. Niet extreem. Maar het was aanwezig en niet fijn. De strijd was dus begonnen. Maar ik hield mezelf voor: pijn is tijdelijk! Ik heb een long energy drink genomen in de hoop dat het dan minder zou worden, maar helaas. De pijn bleef. Ik heb een aantal keer diep ingeademd en uit in de hoop dat het weg zou gaan, maar helaas. Mijn benen leken niet vooruit te komen, mijn voeten deden zeer. Dus nu kwam het aan op mezelf. Ging ik de strijd met mezelf aan om toch nog te knallen. Ik werd door een paar mensen ingehaald, maar gelukkig kon ik er zelf ook nog een paar inhalen. Dat gaf vertrouwen. 

 

De laatste twee kilometer heb ik mezelf streng toegesproken.Kom op je kan dit. Nog maar 2 kilometer dan ben je klaar. De laatste kilometer kon ik zelfs nog versnellen. Ik dacht nog even knallen. Des te eerder ben ik bij mijn kindjes. En hoe grappig is het dat de volgende tekst door mijn speakers kwam:

 

One foot in front of the other, babe
One breath leads to another, yeah
Just keep moving
Look within for the strength today
Listen now for the voice to say
Just keep moving

Go, go, go, figure it out
Figure it out, but don't stop moving
Go, go, go, figure it out
Figure it out, you can do this

So my love, keep on running
You gotta get through today
There my love, keep on running
Gotta keep those tears at bay
Oh my love, don't stop burning
Gotta send them up in flames
In flames

Don't stop, tomorrow's another day
Don't stop, tomorrow you'll feel no pain
Just keep moving
Don't stop, the past will trip you up
You know, right now's never be enough
Just keep moving

 

Flames van Sia en David Guetta. Heel toepasselijk dus. En dankzij dit nummer kon ik nog een beetje versnellen en was ik zo blij om mijn kindjes te zien. Zo blij dat ze allemaal waren en ik ook. Om hun te zien maar ook met de tijd op de klok. Wauw er zat een PR aan te komen en dat had ik dus niet verwacht. Ik heb de Ten Miles gelopen in 1:20:40. Ik ben 15de van de vrouwen geworden. Super trots!

 

Bij de Finish kregen we een flesje water en een verse smoothie. Beiden heb ik bij mijn kindjes mogen inleveren, maar dat geeft niet. Omdat ze het zo goed hebben gedaan hadden ze een ijsje verdiend. Ze zijn zo lief geweest. Hebben lekker gespeeld met andere kindjes en goed geluisterd. Zo fijn! Ik ben zo blij dat mijn moeder met de kindjes is meegaan. Dat werkt zo motiverend. 

 

De Veldhoven Ten Miles was leuk. De route was door een prachtige omgeving en daar heb ik echt wel van genoten. Helaas was het tweede rondje mentaal en fysiek zwaar, maar ik ben blij dat ik heb doorgezet en dat ik een PR heb gelopen. Alleen voor mij voorlopig geen langere afstanden in de avond. Ik heb toch het idee dat mijn lichaam daar slecht op reageert. Overdag heb ik nog nooit zo verkrampt gelopen en met zulke zware benen. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0