· 

My Fitjourney

Soms kan een week zo'n verschil maken. Afgelopen week was zo'n week. Ondanks dat de voornemens ontzettend goed waren, ging de werkelijkheid best wel anders. Dit had diverse redenen die ik vandaag met jullie ga delen. 

 

Lezen jullie weer mee?

Net als de vorige weken zou ik afgelopen week ook mijn dagen weer netjes indelen tussen de 1400-1500 calorieën en zou ik zo hopelijk nog wat extra kilo's kwijt raken. De wil was er in ieder geval, alleen de werkelijkheid ging net wat anders dan gepland in mijn hoofd. 

 

De eerste twee dagen gingen op zich redelijk goed. Dinsdagavond had ik een loopje hier in het dorp en daar heb ik de woensdag heel erg last van gehad. Na het lopen had ik niks meer op en ik had mijn lichaam echt weer even energie moeten geven. Doordat ik daar dus laconiek mee om ben gegaan, gewoonweg omdat ik geen honger had. Woensdag daarentegen was ik onverzadigbaar. Het maakte niet uit wat ik at, niks leek mijn honger te stillen. Ik heb ook werkelijk alles geprobeerd. Eiwitten, koolhydraten en natuurlijk ook suikers. Niks hielp. Een wijze les voor de volgende keer, na een loopje eerst je energie weer opvullen. 

 

Naas het feit dat ik woensdag gewoonweg een slechte dag had, ging ik de andere dagen ook wel de mist in. Dit had diverse redenen. Een hiervan is dat ik even tijdelijk weer hormonen slik, om de vakantie periode een beetje beter te kunnen plannen. Maar man wat reageer ik daar weer slecht op. Dit is ook de reden waarom ik dus geen hormonen meer slik, omdat ik er gewoon weg niet tegen kan. Ik heb gewoon constant zin/honger en mijn ruggengraat lijkt op dat moment wel uit mijn lichaam gehaald te zijn, dus ik kan er geen weerstand aan bieden. Elke dag begin ik wel weer met goede moed, alleen ik ben te zwak en ga weer de mist in. Heel frustrerend. Op zulke momenten vraag ik mij wel serieus af waarom ik hier weer aan ben begonnen, maar de eerste maand is het ergst en daarna raak ik er iets meer gewend aan. 

 

Daarnaast ging het sporten ook niet lekker. Ik heb mijn oefeningen de afgelopen weken echt verwaarloosd (lees: gewoon niet gedaan) en het lopen stond ook op een laag pitje. Elk excuus greep ik aan om  niet te moeten sporten. Het is te warm, ik heb last van mijn knie, ik ben moe en ga zo maar door. Maar waar kwam het nu eigenlijk door? De warmte is wel de grote boosdoener en dat ik combinatie met het feit dat ik in deze warmte allesbehalve binnen wilde sporten, zorgde ervoor dat ik dus zowat niet meer ging sporten. Ik had gewoon geen zin om in een sauna te staan en te gaan sporten, maarja zo zijn er altijd wel excuses te bedenken. 


En juist door niet te sporten wordt dit alleen maar erger. Want juist door het sporten voel ik me lekker en kan ik mijn hoofd leeg maken. Door niet te sporten zit ik niet lekker in mijn vel en zeker niet als ik ook nog meer eet dan nodig en mijn hoofd zat torenvol. Er was geen ruimte meer over. Oké, dat laatste heb ik nog niet echt kunnen oplossen, want ik heb nog geen mogelijkheid gehad om even keer alleen en lang te lopen, maar ik heb in ieder geval wel weer mijn oefeningen opgepakt. En dat heb ik geweten ook. Ik heb me toch spierpijn gehad. Niet te doen. Ik kon bijna de trap niet meer oplopen. Maar dat vind ik stiekem wel lekker. Zo weet ik in ieder geval dat ik mijn best heb gedaan. 

 

Voor nu is het weer even meer wilskracht tonen, even bikkelen en gaan met die banaan. Ik weet dat ik het kan en ik weet ook dat het afvallen met vallen en opstaan gaat. Alleen moet het vallen niet vaker voorkomen dan het opstaan. Dus hop die schouders eronder en gaan. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0