· 

De mindfuck van het afvallen!

Op het moment dat je besluit dat je een paar of misschien wel heel veel kilo’s wilt afvallen ben je vaak super gemotiveerd. Je stelt jezelf een doel en bepaalt binnen welke tijdsmarge je het liefst je doel wilt behalen en je gaat aan de slag. Dit kan door zelf menu’s samen te stellen of een professional stelt voor je menu’s samen of je stopt in eerste instantie gewoon met het eten van slechte vetten, suikers etc. Vermoedelijk vliegen de eerste kilo’s eraf en denk je heel de wereld aan te kunnen! Maar naast dat afvallen een fysieke strijd is die je voert met je lichaam is deze misschien mentaal nog wel zwaarder.

Vandaag deel ik met jullie hoe ik het mentale stukje van het afvallen ervaar!

Op dit moment ben ik al ruim een jaar bezig met de strijd tegen de overtollige kilo’s. Het is een strijd die gaat het vallen en opstaan, maar nog nooit ben ik zo lang bezig geweest met deze strijd. In het verleden ben ik vaker de strijd aangegaan, maar koos ik altijd voor de snelle weg. Zo veel mogelijk kilo’s kwijt in het liefst maar een paar weken, want zo ben ik gemotiveerd. In 2010 ben ik zelfs ruim 23 kilo in 4 maanden kwijt geraakt. Hoe? Door Sonja Bakker. Maar ik zou het niet aanraden. Het concept van Sonja is leuk en aardig, maar je zit gewoon te laag in je calorieën. 1000 calorieën per dag is gewoon te weinig en daarom val je snel en makkelijk af. Maar zodra je weer wat normaler gaat eten, kom je net zo hard weer aan en dat is zo frustrerend. Daarom dat ik het deze keer zoveel anders doe. Ik heb mijn levensstijl aangepast en dat kost tijd en energie en natuurlijk gaat dat ook wel eens mis, maar  je resultaten worden dan niet zo extreem beïnvloed als bij een crasdieet. 

Maar ongeacht op welke manier ik begin met afvallen ik ga qua mentale gemoedstoestand altijd wel dezelfde fases door en ik ben ook wel benieuwd of anderen deze fases herkennen of ik dat ik wat dat betreft een vreemde eend ben. 

Team always hungry

De eerste dagen en soms weken moet mijn lichaam ontzettend wennen aan de verandering in het eten en heb ik de hele dag honger en trek. Dit komt vooral omdat je weet dat je beperkt word in je eten. Je mag een bepaald aantal calorieën per dag en meer niet en het feit dat je niet meer mag zorgt ervoor dat je juist alleen maar meer wilt. 

Overal eten

Vanaf het moment dat ik besluit mijn voeding aan te passen , zie ik letterlijk overal eten. Op de tv, op straat, in folders etc. Het is alsof het mijn naam roept en zegt: koop mij, eet mij. Dat is natuurlijk dikke onzin. Maar het is de verboden vrucht die natuurlijk altijd grote aantrekkingskracht heeft en dan is het de vraag hoe groot je wilskracht is of je er weerstand kan bieden. Een strijd die je met jezelf moet voeren en soms heel zwaar kan zijn. Maar waar een wil is, is ook een weg. 

Extreem gemotiveerd

De eerste weken ben ik super gemotiveerd en denk ik de hele wereld aan te kunnen. Na 1 dag op mijn voeding te letten denk ik het al te zien aan mijn buik (haha) en aan mijn wangen en loop ik als het ware naast mijn schoenen. Maar het zorgt er wel voor dat ik verleidingen kan weerstaan en door blijf gaan.

Dipje

Na een aantal weken komt vaak het welbekende dipje om de hoek kijken. De verleidingen worden steeds groter en het bieden van weerstand wordt steeds moeilijker. Je bent per slot van rekening al een paar kilo kwijt. Dan mag je toch wel wat extra’s? Een keertje kan toch geen kwaad? En eigenlijk zoek je naar excuses om even los te gaan op het gebied van eten. Maar als je dat doe val je terug in oude patronen. Want hoe goed je ook op weg bent, mentaal ben je er nog langer niet. Je verandert je gewoonten niet in een paar weken, dit heeft tijd nodig. Dus dat betekent weerstand bieden of weer gedeeltelijk opnieuw beginnen als je de mist in bent gegaan. Want welke wil is dan sterker. De wil om af te vallen of de wil om te eten. 

Stilstand

Op he moment dat je gewicht stagneert of het in je ogen te langzaam gaat dan word het gevaarlijk. Bij mij resulteert het vaak in elke dag meerdere malen per dag op de weegschaal te gaan staan om te zien of ik nog gewicht verlies. En ondanks dat ik weet dat je gewicht dagelijks schommelt, kan ik dit niet laten. Maar dit zorgt wel voor een zware innerlijke strijd. Want als ik geen gewicht verlies of zelfs een dag een paar ons zwaarder bent dan kan ik zwaar gedemotiveerd raken en juist grijpen naar voeding. Ik moet dan echt mezelf toespreken en terug gaan naar de reden waarom ik ben begonnen met afvallen. En bij mezelf ten rade gaan wat ik liever wil. Een paar minuten genieten van die suikers en vetten en nadien weer heel veel spijt hebben of doorpakken, wat vervolgens resulteert in:

Trots 

Naast de momenten dat afvallen gewoon mentaal erg zwaar kan zijn, omdat het echt neer komt op wilskracht en doorzettingsvermogen gaat afvallen gelukkig ook gepaard met trots. Trots dat je het weet vol te houden, trots dat je weerstand weet te bieden, trots dat je je kilo’s kwijtraakt. En als je eenmaal dit gevoel weet te behalen dan voel je je zo mentaal sterk!

Herkennen jullie hier iets van?

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Linhrox (dinsdag, 07 augustus 2018 20:39)

    Je slaat de spijker op zijn kop, Marly. Ik ben nu 3,5 maand "bezig", ofja, zo wil ik het niet noemen. Ik heb mijn leefstijl aangepast en dat was exact wat nodig is om het vol te kunnen houden en niet volledig terug te vallen in oude gewoonten, maar alles wat er nu af gaat eraf te houden. Wat jij hierboven beschrijft is precies waar. Het gaat met vallen en opstaan, maar ook ik ben trots op wat ik al bereikt heb!