· 

Juli

Juli was een warme maand. Een maand waarin we tropische temperaturen hebben behaald en geen druppel regen hebben gezien. De vakantie is begonnen voor de kindjes (want helaas moeten papa’s en mama’s gewoon nog werken). Een maand waarin ik heb besloten dat ik ook gewoon met drie kindjes alleen een boel kan ondernemen onder het mom van: we zien het wel. En een maand waarin het hardlopen tegen mijn zin in op een laag pitje stond. 

Zijn jullie benieuwd hoe juli verder voor ons was? Lees dan snel verder!

Running

Op het gebied van hardlopen is juli een belabberde maand geweest en hier baal ik zo ontzettend van! Wel heb ik nog een wedstrijdje in mijn eigen dorp gelopen. Het was best warm en ik had gekozen voor de midden afstand van 6.4 kilometer. Twee keer hetzelfde rondje vond ik meer dan genoeg. De kids hebben mij natuurlijk aangemoedigd en uiteindelijk bleek ik ook nog eens de eerste vrouw te zijn! Super trots natuurlijk. En het leuke was dat Jaimey ook heeft meegelopen. Hij vond het super leuk en heeft echt genoten. Alleen hij baalde wel dat hij geen gouden beker heeft gewonnen, maar dat had mama ook niet. 

Vanaf half juni kreeg ik wat last van mijn knie en heb ik besloten om iets te minderen met het hardlopen, wat vervolgens resulteerde in een soort van hardloopdipje. Jimmy was lang weg en ik was veroordeelt tot de loopband en dat zag ik niet zitten, dus ik sloeg het hardlopen en mijn krachttraining over. Dit kwam ook mede door de tropische temperaturen, want wie heeft er zin om met 30 graden in een warme garage te staan sporten. Nou ik niet. En doordat ik toch last van mijn knie had, koos ik dus voor de bank in plaats van de loopband. Uiteindelijk heb ik toch maar een afspraak gemaakt bij de fysio, want ik was bang dat het misschien geen overbelasting was, maar een blessure en de gedachte dat ik niet meer zou kunnen hardlopen vond ik vreselijk. Zeker nu ik in oktober voor Team KWF de halve marathon van Eindhoven loop. Dus met angstzweet zat ik te wachten bij de fysio, bang dat ik niet meer zou mogen lopen. Maar gelukkig viel het reuze mee. Oké mijn probleem is wel serieus en daar heb ik de komende maanden fysio voor nodig, maar ik mag nog lopen. Wel langzaam, geen lange afstanden en geen wedstrijden, maar het is iets. Ik hoop dat dit geen invloed gaat hebben voor de Ten Miles van Tilburg en de Halve Marathon, want natuurlijk wil ik deze wedstrijden heel graag lopen en het liefst ook nog met een leuke tijd. Maar misschien moet ik van dat laatste afstand nemen. In totaal heb ik in juli 109.6 kilometer gelopen. Ook heb ik mijn krachttraining weer netjes opgepakt en beul ik mezelf 4 keer in de week een half uurtje af. Je merkt gewoon dat door de krachttraining je lichaam ook weer  definitie krijgt en dat is toch wel fijn. 

Tot slot ben ik ook nog geïnterviewd door ProRun en hoop ik snel met jullie te delen dat het artikel online staat. 


Fitjourney

Soms heb je een wake-up call nodig om weer de juiste motivatie te vinden. In het begin van juli ging het niet heel slecht, ik plande wel netjes mijn eten in ( op de weekenden na), maar ik lette niet goed op mijn porties en pakte zo nu en dan wat extra’s. Oké laten we even eerlijk zijn, ik pakte elke avond wat extra’s. Ik ga er niet om liegen, dan hou ik mezelf voor de gek. Dit komt door de hormonen (nee geen zwangerschap, die komt er niet meer, maar ik ben tijdelijk even aan de pil) en die kunstmatige hormonen en ik die gaan gewoon niet goed samen. We hebben vooral een haat-verhouding en daardoor verliest mijn wilskracht elke strijd om ongezond eten van het duiveltje op mijn schouder. En dat is stiekem ook wel heel frustrerend. Dit is ook de reden dat ik geen hormonen meer slik, maar ik wilde het even een paar maanden reguleren en daarvoor zit ik nu op de blaren. 

Toen ik dus twee weken terug een foto van mezelf zag in bikini schrok ik mezelf toch wel een hoedje. Ik weet dat ik drie kindjes op de wereld heb gezet en daar ben ik super trots op, maar het kan er ook allemaal wel wat beter uitzien. En dat heeft het ook gedaan, een paar maanden terug. Maar nu door die vreetbuien is het helemaal weer de mist in gegaan. Dat in combinatie met het weinige sporten, dat werkt natuurlijk niet. Dus ik ben weer netjes mijn eten gaan inplannen, maar deze keer dus ook ouderwets afwegen. Vreselijk vind ik dat, maar blijkbaar heeft mijn lichaam dat nodig. Ik heb het al vaak gezegd, maar ik hoop dat ik ooit zonder kan en dat ik gewoon normaal kan eten zonder alles bij te houden en af te wegen. 

Maar voor nu was het even nodig. Ik was een paar kilo aangekomen die ik nu weer grotendeels kwijt ben en ik wil en hoop dat ik nu even mijn schouders eronder kan zetten en toch echt die vervelende laatste kilo’s kan kwijt raken. Ik weet dat ik mezelf hierdoor beter ga voelen en het is ook goed voor het hardlopen, want hoe zwaarder je bent des te groter de impact op je knieën is. En laat ik die nu juist niet willen belasten. 


Family 

Ik kan het mezelf erg moeilijk maken en ik zie vaak overal beren op de weg, maar afgelopen maand heb ik besloten het allemaal wat meer los te laten, zodat ik wat meer kon ondernemen met de kindjes. Natuurlijk is het niet altijd even makkelijk als je er alleen voor staat met je kindjes, maar moet ik mezelf en de kindjes maar 4 weken opsluiten  omdat papa aan het werk is. Dat vertik ik. Wat is het ergste dat kan gebeuren? Een driftbui in het openbaar. Die hebben we al zoveel gehad, jammer dan. 

Dus wat heb ik gedaan. Ik ben met drie kindjes alleen uit eten geweest. Natuurlijk was er een driftbui, want ik had moeten weten dat Remy geen pannenkoek wilde toen hij pannenkoek zei, maar dat hij een frikandel bedoelde, maar verder hebben ze het super gedaan. We zijn in het dorp naar een foodtrcuk festival gegaan. De kindjes vonden het geweldig. Ik heb wel geen eten op, maar dat kwam meer omdat ik het organisatorisch niet helemaal rond kreeg en het belangrijker vonden dat de kindjes te eten kregen, dan ik zelf. 

Verder hebben de kindjes in ik verder heel veel tijd buiten doorgebracht. Het weer was zo mooi dat we niets beters konden bedenken dan lekker buiten eten, op de trampoline springen, met water spelen en naar een speeltuin te gaan. Toen Jimmy uiteindelijk thuis was konden we ook lekker naar het strand en daar hebben ze echt van genoten. Ze vonden het alle drie geweldig!  Het eindigde wat minder leuk. We besloten om nog even ergens een frietje te eten en toen we  bijna klaar waren stond Remy op en liep zijn ontlasting zo langs zijn benen naar beneden. Het zat overal. Dus dat was poetsen en weg. 

Verder hebben we een paar keer heerlijk gebarbecued, want daar was het weer voor en hebben we echt genoten van de tijd samen. 

Wat wel weer heel vreemd is is dat mijn ouders zijn verhuisd. Zoals jullie weten ben ik geboren en getogen in Tilburg en ondanks dat ik daar niet meer woon kwam ik daar nog met veel liefde en plezier. Ik liep er graag hard en sprak met vriendinnen af. Nu wonen mijn ouders in een dorp in Brabant waar mijn zus ook woont. Een dorp waar ik geen binding mee heb, geen routes ken om hard te lopen. Dus dat zal echt wel even wennen worden. Maar het belangrijkste is dat zij gelukkig zijn.

Reactie schrijven

Commentaren: 0