· 

De focus van het hardlopen

Ik weet het nog heel goed dat ik ben gestart met hardlopen. Het was augustus 2010 en ik wilde mijn laatste poging doen om gewicht te verliezen voor mijn bruiloft. Nooit had ik gedacht dat ik met het hardloopvirus besmet zou raken, laat staan dat ik na 8 jaar nog steeds met veel plezier zou hardlopen. Wel is de focus van het hardlopen in de loop der jaren verandert. Vandaag deel ik dit met jullie op mijn blog!

In de zomer van 2010 hadden wij besloten om op 17 juni 2011 te gaan trouwen. Ik had mezelf voorgenomen om nog een keer een goede poging tot afvallen te doen en naast het aanpassen van mijn voeding wilde ik er ook graag bij sporten. Ik sportte al jaren bij een sportschool, maar dit had noch mijn gewicht noch mijn figuur enig effect. Daarom leek het mij wel leuk om te gaan hardlopen. Ik heb het start to run programma van Evy aangeschaft en ik dacht ik zie wel hoe ver ik ga komen. 

Ik weet nog goed dat ik voor het eerst ging hardlopen. Ik schaamde mezelf best wel. Ik had veel te veel lagen kleding aan, mijn tennisschoenen en ik was klaar om te gaan. Ik wist dat mijn conditie 0.0 was en ik wilde het liefst dat niemand mij zag. Dus wat deed ik? Ik ben in de bossen gaan hardlopen in de hoop dat ik niemand zou tegenkomen. Want zelfs 1 minuutje hardlopen was al veel voor mij. Ik kon mij dan ook niet voorstellen dat ik ooit langer dan een half uur zou gaan hardlopen. Maar stukje bij stukje ging het steeds beter en begon ik plezier te krijgen in het hardlopen. 

Daar ik was begonnen met hardlopen om gewicht te verliezen (wat ook gelukt is), begon ik hardlopen leuk te vinden en wilde ik er meer uithalen. Ik wilde voornamelijk kijken of het mij lukte om steeds verder te gaan hardlopen. En dat lukte. Ik heb zelfs een keertje aan een wedstrijd mee gedaan. Ik had geen idee wat ik moest verwachten, maar vond het op zich best leuk. Alleen het was niet zo dat ik de neiging had om meer wedstrijden te plannen. Ik vond het wel best. Ik ging hardlopen wanneer ik er zin in had en dat vond ik wel best. 

In de loop der jaren verslonsde het hardlopen een beetje. Ik werd zwanger en stopte met hardlopen. Waarom? Ik had twee miskramen gehad en was dat alles wat ik deed wederom een miskraam kon veroorzaken. Na mijn eerste zwangerschap wilde ik graag het hardlopen oppakken, alleen ik wist niet hoe. Ik moest erg wennen aan het moeder zijn en had niet de gelegenheid om te hardlopen. We hebben toen wel een loopband aangeschaft, maar toch stond het hardlopen op een redelijk laag pitje. 

Na mijn tweede zwangerschap wilde ik het hardlopen wel weer oppakken. Ik wilde van mijn zwangerschapskilo’s af en ik wist dat het hardlopen mij eerder had geholpen bij het verliezen van de kilo’s. Doordat ik een loopband thuis had staan kon ik op elk moment dat ik wilde gaan hardlopen. En dat deed ik dus ook. Ik vond het lopen op een loopband niet echt leuk, dus ik maakte er een sport van om steeds sneller te worden, want dan zou ik eerder klaar zijn. Op dat moment heb ik ook een aantal pr’s gelopen. 

Vervolgens werd ik wederom zwanger en moest ik deze keer wel stoppen met hardlopen, want ik had last van bekkeninstabiliteit en het hardlopen zorgde alleen maar voor oneindig veel pijn en slapeloze nachten. Maar na mijn zwangerschap kon ik niet wachten om weer te gaan hardlopen. Natuurlijk wederom om gewicht te verliezen, maar ook omdat ik het wist dat ik het heerlijk vond om te lopen. 

Al snel besloot ik dat ik wilde een doel wilde gaan trainen, want dan had ik wat om naar toe te trainen en naar uit te kijken. Ik had besloten om mezelf in te schrijven voor de Tilburg Ten Miles en ik ben daar naar toe gaan werken. 

Rond dezelfde periode is een postnatale depressie bij mij geconstateerd en werd hardlopen mijn uitlaatklep en mijn medicijn. Ik ging steeds vaker en verder hardlopen en heb mezelf op die manier uit de postnatale depressie gesleept. Ik kon niet zonder. 

Toen ik mij mentaal beter voelde wilde ik nieuwe doelen hebben. Daarom heb ik mij tussentijds ook ingeschreven voor mijn eerste Halve Marathon en ben ik daar naar toe gaan werken. Het gevoel wat ik kreeg toen ik voor het eerst een halve marathon liep was onbeschrijfelijk. Ik was zo trots en verbaasd te gelijk. Ik had nooit verwacht dat mijn lichaam zo’n lange afstand zou kunnen lopen. Dit smaakte naar meer. 

Ondanks dat ik nog steeds gewicht wil verliezen, gebruik ik het hardlopen niet meer als doel hiervoor. Tegenwoordig loop ik nog om twee redenen hard. Allereerst omdat ik gewoon niet zonder kan. Met het hardlopen heb ik even een moment voor mezelf, kan ik even mijn hoofd leegmaken en dat pakt niemand van mij af. Het tweede doel is dat ik mezelf op diverse vlakken wil verbeteren. Ik wil sneller worden, ik wil beter worden en ik wil kijken of ik nog nieuwe pr’s kan lopen. Daar train ik dan ook hard voor . Mij blessure van afgelopen maanden heeft even roet door het eten gegooid, maar ik zal terugkomen. Ik ga mij de komende maanden focussen op het verbeteren van mijn looptechniek, mijn loop snelheid en hoop nog een paar leuke wedstrijden te kunnen lopen.

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Margo (zaterdag, 08 september 2018 20:22)

    Dit laatste gaat je zeker leuke. Je hebt namelijk een zeer krachtig doorzettingsvermogen Nog veel loop plezier lieverd �