· 

Raceverslag halve Marathon Eindhoven

Gisteren was het dan zo ver. Gisteren heb ik de halve marathon van Eindhoven gelopen samen met team KWF. 21.1 kilometer met gemiddeld 27 graden. Het was afzien. Opgeven heeft meerdere malen door mijn hoofd gespookt, maar ik heb hem uitgelopen. Earned not Given. Vandaag laat ik op mijn blog weten hoe ik de halve marathon van Eindhoven heb ervaren! 

Vooraf wist ik al dat ik gisteren niet voor een PR zou gaan. Ik wist dat mijn voorbereiding daar niet goed genoeg voor was geweest, maar het zou wel mooi zijn als ik mijn tijd van een jaar geleden zou kunnen verbeteren. Het weer zou wel een dingetje kunnen worden, want ik loop niet lekker met warm weer. Maar we zouden het zien. De bedoeling was in ieder geval dat Jimmy en ik samen zouden gaan lopen. Alleen hij kreeg de griep en het was niet verstandig als hij mee zou gaan lopen. Dat was wel een domper. Want na de Ten Miles zei ik dat ik een maatje nodig had tijdens het lopen. Iemand waar ik even mee zou kunnen praten en die mij er vooral door de mentaal zware stukken zou kunnen slepen. Dat viel dus even tegen. Ik zou  de 21.1 kilometer in mijn eentje moeten doen. 

 

Gelukkig ging Jimmy wel mee voor de support. We zijn samen naar Eindhoven gereden en hadden onze fietsen in de bus gezet, zodat we makkelijk naar het centrum konden fietsen om daar in het beursgebouw mijn startnummer op te halen bij team KWF. Ik was een en al stress. Want ik ben altijd bang dat ik te laat kom en ik moest nog naar de wc en bij de vrouwen wc's is de wachtrij altijd super lang. Ik was gelukkig net op tijd terug voor de groepsfoto en toen gingen we richting het startvak. We zouden allemaal samen er heen lopen, maar ik was eigenlijk nog niet helemaal klaar. Ik moest mijn gelletjes ectc. nog pakken. Dus hectiek overheerste weer. Typisch hoe ik ben. Als ik alleen ben bereid ik alles tot in de puntjes voor. Ben ik met iemand samen, dan laat ik steken vallen. Voordat we de startvakken in gingen hebben we nog een foto gemaakt en vervolgens ben ik naar startvak D gelopen. De zon die brandde goed. Ik wist dat het een zware zou gaan worden en hoopte op genoeg schaduw tijdens het lopen. 

 

Om 13:45 ging het startshot en daar ging ik. Ik heb meteen mijn eigen tempo gepakt en ben niet aangesloten bij de pacers van 1:45, want ik wist dat dit niet haalbaar zou zijn. Gelukkig viel het mee met de drukte en hoefde ik niet alsmaar te slalommen. Ik werd door veel mensen ingehaald, maar dat maakte mij niks uit. Het ging er mij om dat ik lekker zou lopen. Ik wist dat mijn familie rond 9 kilometer ergens aan de kant zou staan, dus daar heb ik mij op gefocust. Ondertussen zag ik Jimmy vaak op het fietspad fietsen en dat was fijn. Wel had ik meteen veel moeite met de warmte. Ik loop gewoon niet lekker met de warmte. Ik had ook besloten om elke kilomeer een slokje drinken te nemen en indien nodig meer. Verder had ik besloten om bij elke drankpost een bekertje drinken aan te pakken een een spons ter verkoeling. 

 

De eerste kilometers gingen boven verwachting ook wel lekker. Ik liep lekker op mijn eigen tempo. Ik genoot van de run en vervloekte de warmte .Op momenten dat ik Jim zag zei ik wel dat de warmte killing was, maar daar moest ik mezelf maar overheen zien te zetten. Rond 7 kilometer heb ik een speciaal snoepje gepakt voor wat extra energie en dat was goed te doen. 

 

Op een gegeven moment zag ik mijn familie staan. Dat gaf mij zoveel energie. Daarna werd het steeds zwaarder. Ik kreeg het vanaf dat moment mentaal even zwaar. Ik moest nog meer dan 10 kilometer. Maar ik bleef tegen mezelf zeggen, niet aanstellen je hebt vaker deze afstand gelopen, gewoon lekker doorgaan. Rond 13 kilometer heb ik een gelletje gepakt en kreeg ik ook even weer een lekkere energieboost. Ik had even het idee, dit gaat mij lukken. Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk in de schaduw te lopen in de hoop zo een beetje verkoeling te krijgen. Wel vroeg ik me af waarom ik dit ook al weer leuk vond. 

 

Helaas ging het daarna bergafwaarts. De warmte werd echt mijn vijand. Ik had constant dorst, bleef netjes kleine slokjes drinken, maar het hielp niet. Ik moest plassen, daarom wilde ik ook niet teveel drinken. En opeens liepen de pacers van 1:50 mij voorbij. Hier kreeg ik mentaal een zware klap. Ik zou niet beter lopen dan een jaar geleden en ik wilde echt even de handdoek in de ring gooien. Ik dacht ik ga nooit meer een halve marathon lopen. Het was fysiek al zwaar. De warmte begon echt zijn tol te eisen. Ik had zere voeten, mijn bovenbenen deden zeer en ik had constant dorst. Ik bleef tegen mezelf zeggen: pijn is tijdelijk. Maar het hielp niet. Ik wilde echt opgeven. En de laatste 7 kilometer werden dus een mentaal zware strijd. Ik heb elke paar honderd meter overwogen om te gaan wandelen, maar ik dacht als ik dat ga doen, dan ga ik nooit finishen. Steeds meer lopers gingen wandelen, er vielen ook steeds meer lopers uit. Er lagen op een gegeven moment echt veel lopers aan de kant en je zag de ambulances op en af rijden. Dat was voor mij echt een wake-up call. Ik wilde de race echt graag uitlopen, maar niet tegen elke prijs. Ik merkte namelijk dat mijn lichaam het zwaar had. Ik kreeg het af en toe koud en de constante dorst waren geen goede tekenen. Ik heb echt een stapje terug genomen en ben gaan aftellen. Jimmy fietste wel vlak achter mij, maar ik had geen energie om met hem te praten. Dus ik liet het voor wat het was. Ook vanaf dat moment ging mijn muziek mij steeds meer irriteren. Ik wist niet of ik nu beter met of zonder muziek kon lopen. Ik heb hem even uitgezet. Alleen ik ging er niet beter van lopen, dus ik heb hem maar weer aangezet. 

 

Bij de drankposten riep de organisatie ook dat we moesten drinken. Ik had alleen niet meer de energie om mijn arm uit te steken. Ik wist natuurlijk ook dat ik zelf drinken mee had, dus heb daar wat van gedronken. 

 

Van de laatste 4 kilometer heb ik eigenlijk niks meegekregen. De omgeving ging aan mijn voorbij. Ik zat op overlevingsmodus. Ik moest en zou de race uitlopen en ik had het gevoel dat ik aan het snel wandelen was. De kilometers kropen voorbij. Het publiek sleepte mij er door heen. Ze zagen dat ik het zwaar had en riepen vaak: Kom op Marly je kant het. Dit gebeurde trouwens eigenlijk wel de gehele route. Ik ben namelijk binnen 1 minuut een tomaat, dus voor het publiek lijkt het alsof ik het al heel snel heel zwaar hebt. Maar juist door het publiek bleef ik doorgaan. Zij hielden mij op de been. Wel op een slakkentempo. Maar ik ben door gegaan. Wat was ik dan ook blij dat ik de finish zag Het lukte mij nog heel even om te versnellen, maar dat was alleen omdat ik het zo beu was en wilde wandelen. 

 

Eenmaal gefinisht was ik zo blij dat het klaar was. Maar moest ik ook echt even tot mezelf komen. Ik stond helemaal te trillen op mijn benen. Ik was blij dat het erop zat en trots dat ik het gehaald heb. Geen top tijd voor mijn doen, maar toch trots gezien de omstandigheden. Ik ben meteen  op zoek gegaan naar Jimmy. Gelukkig had hij een appje gestuurd waar hij stond, want ik was mijn oriëntatie helemaal kwijt. Eenmaal bij Jim aangekomen ben ik begonnen met drinken. Ik heb ruim 2.5 liter gedronken en bleef dorst houden. Dat zegt natuurlijk genoeg. Ik was echt helemaal leeg. En ik was niet de enige. Bij vele lopers speelde de warmte hun parten. Gelukkig zat het voor mij erop. Ik was helemaal op, dus ben op de fiets gestapt en we zijn naar de bus gereden en naar huis gereden. 

 

Met team KWF hebben we ruim 75.000 opgehaald. Dus dat is echt super. 

En als ik naar de uitslagen kijk, heb ik het echt niet slecht gedaan. 125ste vrouw van de 965 vrouwen en totale positie 2115ste van de 7113. Dus echt niet slecht. Nu ga ik nog even nagenieten van deze prestatie! Dit was in ieder geval de zwaarte halve marathon die ik heb gelopen. 

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Margo (maandag, 15 oktober 2018 21:15)

    Topper ❤️

  • #2

    Linda (dinsdag, 16 oktober 2018 12:06)

    Wat een prestatie! Geweldig gedaan! Echt veel respect voor, vooral als je het zo zwaar hebt.
    En wat een super leuk bord 'tap here to power up'!