· 

6 jaar geleden!

Kun je missen wat nooit zichtbaar

wat nooit zag de zon?

Kun je missen wat geen later

maar wel met begin begon?

Kun je missen wat geen waar werd,

enkel wens op dat moment?

De lege buik, vol met de droom

van een kind dat je niet kent.

Vandaag is het precies 6 jaar geleden dat ik mijn eerste miskraam kreeg. Helaas durven nog steeds heel veel mensen hier niet over te praten. Waarom? Geen idee? Misschien schaam je je omdat jou dit is overkomen. Ook ik heb het mezelf vaak kwalijk genomen. Ben mijn gangen van de dagen voor dd  miskraam wel honderden keren na gegaan. Had ik iets verkeerds gedaan. Had ik iets op wat schadelijk was voor mijn kindje. Maar elke keer weer kon ik alleen maar antwoorden met nee, nee en nog eens nee. Ik was helaas een van de ongelukkige waarbij het niet meteen goed ging. Een van de vrouwen die eerst veel verdriet moeten hebben gekend voordat ze geluk kunnen ervaren. En als ik heel eerlijk ben wist ik het vanaf mijn eerste positieve test al dat het niet goed zat. Mijn gevoel maakte mij dit meerdere keren duidelijk. De angst van het verliezen van mijn kindje, mijn droom
was groot. Ik heb het gevoel genegeerd, maar tevergeefs. Uiteindelijk heeft het niet zo mogen zijn en moesten wij dit inmens grote verdriet verwerken. Ze zeggen vaak ook dat je niet meer op je bord krijgt dan dat je aan kan, maar soms is dat moeilijk te bevatten. En vraag je echt af waarom dit jou is overkomen. Je verliest het vertrouwen in je lichaam en wordt heel onzeker bij een eventuele volgende zwangerschap. Mijn angst of mijn lichaam ook een zwangerschap kon voltooien was dan ook groot. 

Ik ben altijd open en eerlijk geweest naar de mensen uit mijn omgeving. Juist om ongemakkelijke situaties te voorkomen. Ik wilde niet dat iemand de opmerking zou maken van: moeten jullie nog niet aan kindjes beginnen (een opmerking waar sowieso mijn nekharen van overeind gaan staan, want je weet niet wat er achter de gesloten deuren afspeelt). Deze openheid heeft mij juist geholpen met het verwerken. Mensen keken mij niet meer raar aan als ik begon te huilen. Maar het heeft helaas ook vaak voor (onbedoelde) pijnlijke opmerkingen gezorgd. Ik heb vaak te horen gekregen, maar je kan in ieder geval zwanger worden. Ja dat klopt, maar kan ik zwanger blijven? Of je kindje was toch niet gezond, daarom heeft je lichaam het afgestoten? Hoe weet jij dat nou? Dit was achteraf gezien ook bij mij niet het geval. Mijn kindje kon zich niet goed nestelen, omdat mijn lichaam niet voldoende hormonen aanmaakte en zonder hulp had mijn lichaam dit waarschijnlijk nooit gekund. Als je benieuwd bent welke hulp ik heb gehad, dan kun je het beste deze blog lezen. Maar de meest pijnlijke was nog wel de opmerking dat iemand er niks aan kon doen dat bij haar haar kindje wel bleef plakken en bij mij niet. En bedankt. Alsof ik daarvoor gekozen had. 

De periode na de miskraam was ik dan ook best wel verbitterd. Ik had maar één doel voor ogen en dat was weer zwanger worden. Al het andere interesseerde mij niet. En iedereen om mij heen (de een misschien nog wel meer dan de ander) die zwanger was die wilde ik voornamelijk mijden en zo min mogelijk contact mee hebben. 

Pas nadat wij nogmaals een miskraam hebben gehad en een intens heftige zwangerschap op het gebied van emoties en onzekerheid kwam het echte verdriet eruit. Als ik dan Jaimey zijn laatste voeding gaf, dan rolden de tranen van geluk, maar ook van verdriet over mijn wangen. 

En elk jaar op de dag van de miskraam denk ik even aan het kindje wat ik verloren heb. Het kindje wat wij nooit hebben mogen kennen, maar zonder deze gebeurtenis had ik nooit Jaimey, Rémy en Evy op de wereld mogen zetten en hun zou ik voor geen goud kunnen missen. 

Voor iedereen die ooit een miskraam
Heeft gehad of iemand kent die er een heeft gehad, praat erover. Steun die persoon. Uiteindelijk kom je er echt sterker uit en weet dat je verdrietig mag zijn. Ook al ben je maar een paar weken zwanger geweest, je hebt je kindje verloren. Je droom moeten opgeven. Waarschijnlijk keek je al naar babykleertjes, dacht je na over een naam en hoe je de zwangerschap bekend zou maken. En dit alles werd als het ware zo van de tafel geveegd, alsof het niet heeft bestaan. En dat is niet. Iedereen verwerkt het op zijn eigen manier en laat daarom
Ook iedereen in zijn of haar waarde.  

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Margo (zondag, 21 oktober 2018 12:28)

    Hou van je ���❤️

  • #2

    Annemarie (zondag, 21 oktober 2018 12:30)

    Weet hoe je je voelt, helaas �