· 

Mammoet Halve Marathon

Gisteren heb ik de Mammoet midwinter Halve Marathon gelopen en ik kijk daar met een glimlach op terug. Onderweg naar de marathon dacht ik nog waarom heb ik mezelf hier toch voor opgegeven en was ik bang voor een dejavu van Eindhoven. Maar eigenlijk ging het stiekem wel erg lekker. Ben je benieuwd geworden hoe het is gegaan? Lees dan mijn laatste blog! 

Sinds oktober had ik geen halve marathon meer gelopen en sinds half december ben ik pas weer begonnen met het opbouwen van mijn kilometers, dankzij een vervelende blessure. Ik had er dus best wel een hard hoofd in, want ik had niet getraind zoals ik zou willen, maar dat mag de pret niet drukken ik wilde graag deze halve marathon lopen. Ik had geen eindtijd in gedachten. Mijn doel was uitlopen. Ik ben namelijk niet gewend om op het strand te hardlopen of in de duinen, dus ik wist ook niet wat ik kon verwachten. Ik heb wel een keertje getraind op het strand, alleen toen vroor het -4 en lag het strand perfect. Er hadden ook niet nog eens 600 man voor mij al op het strand gelopen, dat maakt ook wel een verschil. 

 

De weersvoorspelling was in ieder geval goed. Droog met een zonnetje en een graad of 5. Toen kwam het moeilijke: wat doe ik aan? Wel of geen jasje, handschoenen, hoofdband? Moeilijk. Uiteindelijk heb ik besloten om Jimmy zijn windstopper aan te doen met een dunne legging en een shirt met lange mouwen. Het shirt had een rits en deze kon ik open ritsen en het jasje kan ik ook eventueel gedeeltelijk open ritsen. 

 

De planning was om rond 10 uur richting Cadzand te gaan, mijn startnummer op te halen en richting de start te gaan. 5 minuten voor 10 stelde Jimmy voor dat hij en de kids mee wilden gaan, maar dan moest ik nog wel even alles klaar leggen, zodat hij nog snel kon douchen. Stress dus. Iets waar ik heel slecht op ga, maar ik dacht doe maar, het is natuurlijk super fijn als je supporters mee gaan. Wel moest ik even aan 10 dingen gelijk denken, om te zorgen dat er voor de kids alles mee was zoals broodjes, snoepjes, drinken, sjaals, wanten, een deken etc. Gelukkig had ik voor mezelf alles al klaar gezet en dat scheelde een hoop stress. Eenmaal in Cadzand aangekomen was het druk, er stond zelfs een mini file. Wat was ik op dat moment blij dat Jimmy mij kon afzetten en dat ik niet naar een parkeerplek moest zoeken. Ik kon zo makkelijk mijn startnummer ophalen, nog even naar de wc gaan (en natuurlijk lang daarvoor in de rij te staan) en Jimmy en de kids op zoeken om mijn gekregen T-shirt af te geven, zodat ik daarna naar de start kon. Dat scheelde weer een hoop stress. 

 

In het startvak besloot ik om mijn gelletjes aan mijn nummerband te doen, dan moest ik tijdens het hardlopen niet moeilijk moest doen. Ook besloot ik wel oordopen in te doen voor mijn muziek, maar deze nog niet aan te zetten. Het voelde niet heel koud, maar toch dacht ik dat het verstandig was om mijn handschoenen en hoofdband aan te doen. Uit doen kon altijd, maar ik wist niet wat de temperatuur of wind zou doen aan de kust. 

 

En toen ging het startschot. Ik wilde niks overhaasten, maar gewoon lekker lopen en ik heb meteen mijn eigen tempo opgezocht en de eerste kilometers vlogen voorbij. Bij kilometer twee kwam ik Jimmy en de kindjes nog tegen en heb ik de kids nog een high-five kunnen geven. Dat geeft altijd zo'n boost. Voordat ik het wist waren de eerste 5 kilometer voorbij. Ik wist dat het hierna zwaarder zou gaan worden, want we moesten het strand op. Het werd vloed, dus ik wist al dat het strand er niet heel goed bij zou liggen. En inderdaad het was wennen en zoeken. Je kon merken dat er al veel mensen over het strand hadden gelopen en ik vond het echt heel irritant dat mijn voeten alsmaar wegzakten. Wat mij heel erg hielp was om naar de grond te kijken in plaats van vooruit. Ik kon zo mijn voeten beter plaatsen en daardoor leek het lopen beter te gaan. Wel leek merkte ik dat mijn tempo beduidend lager lag, maar ik gaf er niks om. Bij het 10 kilometer punt stonden mijn supporters nog een keer en kreeg ik weer een boost. Misschien kwam het ook wel een beetje doordat ik net daarvoor een gelletje op had. Ik had deze bewust wat eerder genomen, omdat ik wist dat het lopen op het strand meer energie kosten. Op dat moment heb ik ook mijn handschoenen en hoofdband uit gedaan. Ik had het niet koud, dus het kon goed. Ook heb ik mijn oordoppen uit gedaan. Ik had geen muziek nodig. 

 

Daarna gingen de laatste strandkilometers in en moesten we nog eenmaal de duinen opklimmen om vervolgens verder op de zeedijk te gaan. Ik merkte meteen dat ik daar veel makkelijker een beetje kon versnellen en zocht een tempo op wat voor mij fijn was. Ik liep lekker, genoot van de omgeving en genoot werkelijk van elke kilometer. Het ging echt lekker. Ik heb bewust nog een gelletje genomen, om de man met de hamer voor te ziijn. Bij 17 kilometer stonden mijn supporters er nog een keer. Zo fijn. Ze waren zo enthousiast. Wilden eigenlijk een kus, maar dat ging even niet. Ik had last van mijn bekken en moest de zeedijk weer op. Als ik op dat moment was gestopt, dan was ik niet meer omhoog gekomen. 

 

De laatste kilometers vlogen vervolgens voorbij. In tegenstelling tot anders dat ik nog pff nog 5 kilometer, was het nu jeetje nog maar 5 kilometers. Het ging gewoon heerlijk. Ik heb echt van elke kilometer genoten. Natuurlijk zaten er zwaardere stukken bij, zoals op het strand of als we de dijk op moesten, maar het voelde allemaal goed. Ik liep lekker, kon een fijn tempo aan houden en de laatste kilometers lukte het mij makkelijk om te versnellen. Dit voelde echt goed. Eenmaal gefinisht had ik echt zoiets van oh dit was het al. Voor mijn gevoel kon ik nog wel even. Een gevoel wat ik niet vaak heb na een halve marathon, maar wel een heel fijn gevoel. Ik kijk nu al weer uit na mijn volgende halve marathon!

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Margo (maandag, 04 februari 2019 20:42)

    Toppie zo knap. En wat zul je trots zijn op je trouwe supporters.