· 

Remy 4 jaar!

Op donderdag 12 maart 2015 moesten wij ons om 09.00 uur in het ziekenhuis melde voor de geplande keizersnede van onze tweede zoon Remy. Een paar uurtjes later werden wij trotse ouders van onze tweede zoon. Vandaag blik ik terug op de afgelopen 4 jaar. Lezen jullie mee?

Hoe soepel en zorgeloos de zwangerschap verliep, hoe minder vlekkeloos zijn bestaan op de aarde loopt. In tegenstelling tot de zwangerschap van Jaimey, liep de zwangerschap van Remy zonder al teveel kwalen. Op wat misselijkheid na mag ik echt niet klagen over deze zwangerschap. Ik had gewild dat zijn het voor zijn leven op aarde ook zo was, maar helaas is dit echt wel anders. Het begon al 3 weken na de bevalling, waarin Remy werd opgenomen in het ziekenhuis in verband met extreme verkoudheid. Na een dagje mocht hij naar huis, maar hij stond onder streng toezicht. We zijn wel geteld twee dagen thuis geweest om de bruiloft van mijn zus bij te wonen (niet geheel gerust en met een extra huisartsen bezoek tussendoor), waarna hij voor 5 dagen werd opgenomen in het ziekenhuis. De eerste dag was echt een hel. Om de 3 uur moest hij verneveld worden en om de 3 uur moest hij eten. Alles liep door elkaar heen, dus elke 1.5 uur was het vernevelen of voeden. Beiden konden we dan ook niet meer dan een uurtje slapen. Na een dag hebben we zijn ritme wat aangepast en ging het wat beter. Na 5 dagen mocht hij het ziekenhuis met een vernevelaar en hebben we nog regelmatig het ziekenhuis moeten bezoeken bij extreme benauwdheid. Uiteindelijk is er vastgesteld dat Remy zowel allergisch was voor onze hond Indy als dat hij astma had. We hebben toen een moeilijke keuze moeten maken, maar hebben onze hond naar mijn ouders gedaan, omdat de gezondheid van ons kindje wel voorging. Door Remy zijn astma zijn we nu veroordeeld tot puffers. Eigenijk vanaf het moment dat het herfst wordt begint vaak de ellende en uit een voor een ander simpele verkoudheid voor Remy in ruim 4 graden koorts, benauwdheid en 0.0 energie. 

 

Helaas is dit niet het enige. Remy is een echte brokkenpiloot en er gaat geen moment voorbij dat hij niet valt, zich stoot of wat dan ook. De ene keer wat erger dan de andere keer. Maar de momenten die mij toch het meest zijn bij gebleven zijn het moment dat hij op de tafel was geklommen en eraf was gevallen en meteen een blauw ei op zijn hoofd had. Ik had het op dat moment niet breed en ben meteen met hem naar de dokter gegaan. Hij was toen nog net geen 2 jaar. We kregen wek advies en moesten hem goed in de gaten houden. Uiteindelijk viel het mee, maar de schrik zat er goed in. 

Een jaar later viel meneer bij het spelen. In eerste instantie dachten we een tand door zijn lip en leek het wel mee te vallen. Maar toen hij na 3 weken weer begon te bloeden aan zijn mond, zijn we naar de tandarts gegaan. Wat bleek. Hij had een wortelbreuk en onder narcose moesten zijn twee voorhanden verwijderd worden. Hij was toen pas twee jaar. 

Net voor zijn derde verjaardag viel Remy van de trap. Ik wist meteen dit is niet goed. Tranen bungelde over mijn wangen, schuldgevoel overheerste, maar ik moest sterk blijven. We moesten naar het ziekenhuis en ja hoor zijn arm was gebroken.  De volgende dag werd onder narcose zijn arm gezet. Gelukkig is alles goed gegaan en had hij er gelukkig niet teveel last van, maar wat een zorgen hebben we al gehad over dit mannetje. 

 

Gelukkig maken we naast de minder leuke dingen ook ontzettend veel leuke dingen mee. Remy is een echt vrolijk mannetje, die vanaf het eerste moment altijd honger heeft. Na de keizersnede mocht Remy mee met Jimmy om lekker te knuffelen. Toen ik vanuit de uitslaapkamer kwam hoorde ik Remy al huilen. Hij had honger en dat is eigenlijk nooit verandert. Als baby moesten we Remy geregeld bij voeden en toen hij eenmaal kon praten en hij werd wakker dan zij hij vaak honger honger. Vandaar dat hij ook van ons de bijnaam Bollie kreeg en die naam gebruiken we eigenlijk nog steeds. 

Remy is verder een ontzettend lief mannetje die je zomaar een kus een knuffel komt geven of hij zegt ik vind je lief (dan smelt je gewoon). Hij moet niets tot weinig hebben van vreemden en wordt eigenlijk steeds meer verlegen. Maar ook dat heeft wel iets schattigs. Maar als hij je eenmaal kent dan lult hij letterlijk de oren van je kop. Voordat het 08.00 uur is heeft meneer al de 10.000 woorden aangetikt. Hij begint eigenlijk altijd met mama mama eigenlijk, ik wil iets vertellen. Je moet dan wel de moeite doen om hem te verstaan, want door het gemis van zijn tanden is hij niet altijd goed te verstaan. En dat is heel frustrerend voor hem. 

 

Verder is Remy vanaf het begin een mannetje geweest die heerlijk kan spelen. Geef hem een auto, kraan, vrachtwagen, blokken of wat dan ook en hij gaat heerlijk spelen. Het liefst in zijn eentje of met de kindjes die hij graag ziet. Wat dat betreft past zijn naam perfect bij hem. 

 

En vandaag is er een nieuwe fase aangebroken. Remy gaat naar de basisschool. Hij is in de afgelopen maanden zo verandert. Van een jongen die nooit zonder tuttie kon, die opeens Cold Turkey van zijn tut af was. Inmiddels voelt hij zich een grote jongen, denkt dat hij alles alleen kan en mag en doet hij het liefst alles op eigen houtje. Niet altijd met het gewenste effect, maar afdoende leert hij wel. Hij wordt zo ontzettend groot, maar we genieten echt elke dag van dit mannetje. 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Margo (donderdag, 14 maart 2019)

    Het is een heerlijk ventje een uniek exemplaar wat houden wij veel van hem,en wat schrikken we vaak als hij weer een valt. En met vallen en opstaan wordt je groot zeggen ze maar het mag wel iets minder ❤️❤️❤️❤️