· 

Raceverslag 25KM!

Afgelopen zaterdag heb ik mijn langste duurloop ooit gelopen : 25 kilometer schoon aan de haak. Niet omdat ik aan het trainen ben voor een marathon, maar gewoon omdat ik graag eens 25 kilometer wilde lopen. Vandaag deel ik met jullie hoe deze race is gegaan!

Mijn laatste iets langer duurloop, ik vermoed ongeveer 19 kilometer was zo'n 6 weken geleden. Ik loop eigenijk eenmaal in de drie weken een langere loop en een paar weken terug stond er 18 kilometer op de planning. Alleen was er heel die week regen en windkracht 7 en had ik dus geen zin om een langere afstand te lopen. Ik had daar zo geen energie voor, dus dacht laat het maar. Daarna vroeg een loopmaatje of ik mee wilde gaan naar de 25 kilometer van Hulst en dacht ik: dit ga ik doen. Ik heb vervolgens alle langere loopjes die ik op de planning had staan geannuleerd, zodat ik niet overbelast zou raken en ik keek uit naar mijn eerste 25 kilometer. Ik was wel heel erg benieuwd hoe deze afstand mij af zou gaan. Ik weet namelijk uit ervaring dat elke loopje anders verloopt. Na de halve van Eindhoven was het mij nooit gelukt om nog 4 kilometer extra er uit te persen, terwijl na de Mammoet halve marathon dit met gemak gelukt zou zijn. Het was dus maar de vraag wat de vorm van de dag zou zijn. Een eindtijd had ik in ieder geval niet in gedachten. Ik dacht in het ergste geval loop ik er 2.5 uur op. Wat 2.5 uur aan een stuk hardlopen. Dat is stiekem best wel lang. Maar het enige wat je kan doen is niet nadenken, maar gewoon doen. 

 

Afgelopen week ben ik ook gestart met het NBFM Nummerbody Program en ik leefde dus weer op wat minder calorieën. In tegenstelling tot het verleden heb ik mij netjes gehouden aan mijn calorieën. Behalve de vrijdag en de zaterdag dan. De vrijdag heb ik iets meer koolhydraten op en ik denk dat ik uiteindelijk 200 calorieën meer op had dan gepland en de zaterdag heb ik er voor gezorgd dat ik voldoende koolhydraten binnen zou krijgen. Verder heb ik eigenlijk nergens naar gekeken. De weersvoorspelling voor de dag was in ieder geval een mooie lentedag. En wie mij langer kent weet dat ik slecht loop met warm weer. Zeker als het de eerste keer is van het jaar, dan moet ik echt zo wennen. Het was dan ook de eerste keer dat ik mijn korte broek heb aangedaan. Ik begon nog enthousiast met een t-shirt, maar heb uiteindelijk besloten om alleen in een hempje te lopen en dat is achteraf gezien een goede keuze. Ik schat dat het ongeveer een graad of 19 was, maar in de volle zon kon dat soms wel warmer voelen. 

 

De route was een door de polders van Hulst, dus veel open vlakte en weinig schaduw. We zouden twee keer hetzelfde rondje lopen en ik had een bidon klaar gezet op de atletiekbaan, zodat ik die voor mijn tweede rondje kon meenemen. Omdat ik geen eindtijd in gedachten had ben ik gewoon gaan lopen en heb ik mijn eigen tempo opgezocht. Vanaf kilometer 4 kon ik inhaken bij een man en daar heb ik ongeveer een kilometer of 4-5 mee samen gelopen. We gingen gelijk op en liepen lekker. Rond kilometer 9 ging hij versnellen, want bleekbaar liep hij 1 rondje en probeerde ik nog in te haken bij een stelletje. Alleen dat was voor korte duur, omdat ze langzamer gingen lopen. Gezien de warmte ben ik bij elk waterpunt gestopt en heb ik op mijn gemakje mijn water gedronken. Dit was een verstandige keuze. Even tot rust komen en voldoende vocht binnen krijgen. 

 

Mijn eerste rondje heb ik echt gebruikt om het rondje te verkennen. Ik was aan het uitdenken op welke punten ik in het tweede rondje een gelletje zou gaan pakken en wat misschien de zwaardere momenten zouden kunnen worden. Tijdens mijn eerste ronde heb ik rond 7-8 kilometer een gelletje gepakt. Ik had nog niet het gevoel dat ik het heel erg nodig had, maar ik wilde de man met de hamer voorkomen. Ondanks dat ik vanaf kilometer 9 weer alleen liep, moet ik zeggen dat ik best lekker liep  en had ik zin in de volgende ronde. Ik was blij dat er af en toe wat wind stond en dat er wat wolken voor de zon kwamen, anders was het misschien toch wel anders. 

 

Mijn tweede ronde begon goed. Ik had een lekker tempo. Liep el alleen en was bang dat dit een struikelblok zou worden, maar wilde mezelf hier niet teveel op focussen. Bij kilometer 15 besloot ik mijn tweede gelletje te nemen, maar deze viel totaal verkeerd. Ik had mijn gelletje nog niet eens op en ik kreeg al maagkrampen. En niet zo'n beetje ook. Fijn was anders. Ik probeerde mijn gedachten te verzetten, maar het enige waar ik mij op dat  moment op kon focussen was de pijn in mijn voeten. Het viel mij op dat ik dit vaker heb rond een kilometer of 15 met warm weer. Het voelt alsof je voeten in brand staan en het kost dan veel energie om door te lopen. Ik dacht niet zeuren, maar door gaan. Maar ik had het echt zwaar. Ik ben gaan aftellen. Ik moest nog 10 kilometer. In het ergste geval zou dit 60 minuten zijn. Ik had geen muziek aangezet en wilde deze ook niet aanzetten. Ik wilde me nu focussen op verkenningspunten en zo van punt naar punt te gaan lopen. 

 

Tot kilometer 18 kropen de kilometers voorbij. Het duurde zo lang en ik heb meerdere keren gedacht ik ga de finish niet hardlopen halen. Ik moet misschien maar gaan lopen. Vanaf kilometer 18 heb ik mezelf toegesproken dat ik moest gaan genieten van het lopen van de omgeving en dat ik hoe dan ook de finish zou gaan halen. De focus lag vanaf dat moment niet meer zo zeer op de kilometers en ik liep iets relaxter. Rond kilometer 22 kwam ik weer een beetje terug in de flow en wist ik dat het einde in zicht kwam. Nog maar 3 kilometer te gaan en ik had gewoon 25 kilometer gelopen. Kilometer 23 en 24 gingen mij best af, maar toen kwam de laatste kilometer en die duurde heel lang. Ik ben echt gaan aftellen. Ik ben mijn stappen gaan tellen en wachtend totdat ik de finish zag. Ik heb nog geprobeerd te versnellen, aar dat zat er niet meer in. Ik merkte dat mijn lichaam eigenlijk voeding nodig had, maar door de buikkrampen durfde ik niet. Wat was ik blij en trots tegelijk toen ik de finish over liep. Ik had het toch mooi maar geflikt en was nog 7de vrouw geworden. Het was misschien niet de makkelijkste race en de warmte, de buikkrampen en de brandende voeten hielpen hier niet mee, maar ik ben zo trots dat ik het gedaan heb. Deze keer geen medaille, maar een zakje met paaseieren. Dat vinden de kindjes helemaal niet erg!

 

Na de loop heb ik meteen voldoende gedronken en een recovery shake gedronken. Helaas was dit denk ik teveel in een keer, want ik was me toch een partij misselijk nadien. Gelukkig zakte het weg na een goed glas cola. Ook de spierpijn is te overzien, dus ik mag niet klagen. Wellicht dat ik het ooit nog wel eens doe, maar voor nu even niet meer! 

Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Margo (maandag, 01 april 2019 20:56)

    Kan maar een woorde zeggen KANJER ���

  • #2

    Carina Slingerland (dinsdag, 02 april 2019 10:21)

    Toch weer knap gelopen ! En jij hebt een aardig hoog tempo hoor! Vervelend van die maagkramp. Dat heb ik trouwens ook regelmatig als ik een wedstrijd loop. Dan ligt mijn tempo een stuk hoger dan in mijn training. En dan moet mijn lichaam toch harder aan het werk gaan, en dan wil ik ook wel eens kramp in mijn buik krijgen! Best vervelend zeker als je in een lekkere flow zit! Nou, toch weer top gedaan hoor!

  • #3

    Marly (dinsdag, 02 april 2019 21:02)

    Dankjewel! Ik heb inderdaad ook wel eens krampen als ik te snel ga, maar deze keer waren het echt maagkrampen. Ik denk dat het door de warmte kwam!