· 

Raceverslag HM Eindhoven!

Zondag 13 oktober was het dan zo ver, ik stond voor de derde keer aan de start van de Halve Marathon van Eindhoven. Voor het eerst had ik besloten eens verstandig te zijn en naar mijn lichaam te luisteren, alle tijdsdoelen te negeren en te genieten van 21.1 KM. Ben je benieuwd hoe het is gegaan? Lees dan snel mijn laatste blog.

Het lijkt een terugkomend patroon, maar elk jaar met de marathon van Eindhoven lijkt de temperatuur omhoog te schieten en dus ook weer dit jaar. Heel de week was het rond de 15 graden, maar afgelopen zondag was het maar lieft 24 graden. Just my Luck. Ik heb geen warm weer loper en vorig jaar ben ik daar echt aan onder door gegaan. Ik ben toen zwaar over de grenzen van mijn lichaam gegaan, alles om maar onder die 2 uur te finishen. Daardoor kon ik mij niks meer herinneren van de laatste kilometers en dat heeft mij toch wel beangstigd. Dit jaar zou ik het anders doen. 

 

Aangezien ik nogal een stresskip kan zijn, ben ik ruim op tijd richting Eindhoven gegaan. Bijna 2 uur voor de start stond ik in het Beursgebouw om mijn tas weg te leggen, nog een keer of 10 te plassen, waarna ik naar het startvak kon lopen. In tegenstelling tot de voorgaande jaren moest ik niet last-minute nog over een hek klimmen, want het startvak was nog niet eens open. Heel relaxed zo. Ik zorgde alvast dat mijn muziek gereed stond, ik at nog een energybar en nu was het wachten op de start. Sinds een maandje heb ik een Camelbak van het merk Nathan om goed te kunnen drinken tijdens het hardlopen. Ik drink namelijk slecht van de drankposten, dus dan kan ik beter voor mijn eigen drinken zorgen. Ik had bijna 2 liter sportdrank bij me, dus dat moest wel goedkomen.

 

Om 13.45 klonk het startshot en daar gingen we. Ik had met mezelf afgesproken niet te snel te starten, dus ik heb meteen mijn eigen tempo opgezocht. Ik merkte dat het meteen al goed warm was, dus dat werd drinken, drinken drinken. Dit is iets wat ik van het begin tot het einde heb gedaan en ik had dan aan het einde van de rit ook bijna 2 liter vocht binnen. De drankposten heb ik gebruikt om bekertjes water over mijn hoofd te gooien en met de sponzen mijn gezicht te koelen. 

 

Mijn doel was deze keer om mezelf niet mentaal gek te maken, maar te genieten. Ik had met mezelf ook afgesproken om mini doelen te realiseren. Dus van punt naar punt waar ik een gelletje zou pakken en dat ging mij goed af. Ik pakte mooi mijn eigen tempo, dronk voldoende en keek lekker om mij heen. Ik luisterde een beetje naar mijn muziek, maar genoot vooral van de support.

 

Tussen kilometer 8 en 9 zouden mijn kindjes staan. Nou ik heb gekeken, gezocht, maar ze niet gevonden. Ik dacht misschien was mijn moeder mis en staan ze bij de laatste 8-9 kim. Dus ik heb vanaf kilometer 8 tot en met kilometer 14 naar mijn kindjes gezocht, maar helaas ik heb ze niet gezien. Dat vond ik zo ontzettend jammer. Ik keek er echt naar uit om ze even te zien, even op te laden. Maar het was niet anders.

 

Ondertussen merkte ik dat mijn lichaam het zwaarder begon te krijgen. Rond kilometer 15 kwamen de pacers van 1:55 langs, maar dat deed mij niks. Ik wilde de 21.1 km uitlopen zonder kleerscheuren, want om mij heen zag ik de een na de ander aan de kant liggen. De ambulances reden af en aan. Dit was iets wat ik niet mee wilde maken, dus ik moest goed voor mezelf zorgen. 

Vanaf kilometer 16 ben ik dan ook elke kilometer 300-500 meter gaan wandelen. Mijn lichaam trok het namelijk niet meer om constant te hardlopen. Alles deed zeer en als ik zo zou doorgaan dan wist ik niet of ik de finish zou halen. Door te wandelen kreeg ik weer wat energie en kon ik weer even hardlopen. Het publiek hielp daar natuurlijk ook mee. Ik wist vanaf dat moment ook dat ik niet onder de 2 uur zou lopen en inderdaad bij kilometer 18 kwamen de 2 uur pacers voorbij. En het kon mij echt niks schelen. Ik wilde hem alleen maar uitlopen en dat heb ik ook gedaan. 

 

 

Als ik op deze halve marathon terug kijk was deze fysiek heel zwaar. Het was warm en na 16 kilometer wilden mijn benen niet meer. Maar doordat ik echt naar mijn lichaam heb geluisterd en er goed voor gezorgd heb, heb ik hem wel kunnen uitlopen en dat maakt mij echt wel trots. Het mag dan wel de langzaamste halve marathon ooit zijn (zelfs in mijn trainingen liep ik ze sneller, wat ook mijn valkuil is), ik ben toch super trots dat ik hem heb uitgelopen en de medaille heb ik zeker wel verdiend. Voor nu even een weekje rust en herstellen.

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Petra Kerkhove (woensdag, 16 oktober 2019 07:06)

    Goed gedaan!